კოლექციონერები ანტიკვარულ ნივთებსა და ძვირადღირებულ ავტორთა ნიმუშებს ხელიდან არ უშვებენ, მაგრამ რა ქნან იმათ, რომლებმაც კულტურული მემკვიდრეობის ფასი არ იციან? ასეთებს ბედმა უნდა გაუღიმოს, რათა მათი საგანძური შემთხვევით მაინც აღმოაჩენინოს იმას, ვისაც მისი შეფასება არ გაუჭირდება.
პირველად ქართული კინოს ისტორიაში, საქართველოს შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს სახემწიფო უნივერსიტეტს, როგორც მსოფლიო კინოსკოლების ასოციაციის "სილექთი"-ს სრულუფლებიან წევრს, მიეცა უფლება წარადგინოს ფილმი სტუდენტური "ოსკარი"-ს ნომინაციაზე.
დამთვალიერებლის განსაკუთრებული მოწონება დაიმსახურა გამოფენამ, სახელწოდებით “თურქეთი ქართულ ხელოვნებაში”, რომელიც საქართველოს თეატრის, მუსიკის, კინოსა და ქორეოგრაფიის სახელმწიფო მუზეუმში გაიხსნა და 12 თებერვლამდე გაგრძელდება.
სასიამოვნოა ის ფაქტი, რომ რამდენიმე დღის წინ შოთა რუსთაველის სახელობის დრამატულ თეატრში ვერდის "რეკვიემი" შესრულდა და ორმაგად სასიხარულოა ის, რომ კონცერტში თბილისის ოპერისა და ბალეტის ორკესტრი და გუნდი მონაწილეობდა.
ყოველ წელს ერთი და იგივეს ვუმტკიცებ საკუთარ თავს, რომ არასდროს, არასდროს აღარ ვუყურებ ამერიკის მუსიკალურ "ოსკარს", სახელწოდებით "გრემი" და ყოველ წელს მაინც სული წამძლევს ხოლმე.
ცხრა საუკუნეა, რაც “ვეფხისტყაოსნის" გმირები, იდეები და ღირებლებები მკითხველს აიძულებს ტარიელის, ავთანდილის ან ფრიდონის ენით ნათქვამი სიბრძნე სხვასაც გაუზიაროს.
სტამბოლის წმინდა სოფიას ტაძარში გამოკვლევებს თურქი და იაპონელი ექსპერტების ჯგუფი 16 თებერვლიდან შეუდგება და მუზეუმში დამთვალიერებელთა შეშვებაც შეიზღუდება.
უკვე ორი დღეა რაც კინოთეატრ "რუსთაველის" დიდ დარბაზში გაიხსნა იაპონური კინოს ფესტივალი, რომელიც თბილისში პირველი იაპონური კვირეულის დაწყების მანიშნებელია.
ბერლინის ფესტივალის პრესსამსახური ფესტივალის დაწყებამდე იმდენ საინფორმაციო წერილს გზავნის ყველა აკრედიტირებული ჟურნალისტის პირად მეილზე, რომ გარკვეულ ეტაპზე, მათი კითხვა აუტანელი ხდება და სწორედ ამ გარკვეული ეტაპიდან მათ განადგურებას იწყებ გახსნისა და წაკითხვის გარეშე.
ქალაქი გენერალი სანტოსი, ფილიპინები - სამუშაო დღის შემდეგ დალაქი როდოლფო გრიგორიო ახლომდებარე კარაოკე ბარში ისე შევიდა, რომ ტალკის ფხვნილის სურნელი ისევ ასდიოდა.
თეატრის მოყვარულები და კრიტიკოსები ამ სეზონში ხშირად კითხულობენ, ითვალისწინებენ თუ არა რეჟისორები მიუზიკლებში გამოყენებული ვიზუალური საშუალებების რენტაბელურობას. პასუხები სხვადასხვაგვარია.
ისევ მეოთხე დღე - 15.02.2010
გუშინ არ მომიტყუებია, როდესაც ვთქვი, რომ კოჯი ვაკამაცუს ფილმზე გავრბოდი. მხოლოდ სირბილი იყო გადაჭარბებული, რადგან პრესის წარმომადგენელთა სამუშაო ოთახიდან კინოდარბაზამდე დაახლოებით 30 ნაბიჯია და ამ დარბაზში თუ დაგაგვიანდა, დაგვიანებულთათვის (ე.წ. უზნეო მაყურებლებისათვის) სხვა, ერთი სართულით მაღლა დარბაზშიც აჩვენებენ. თუმცა გადავრჩი, მთავარ დარბაზში შევასწარი და ქართული კინოდესანტის მთავარ ჯგუფსაც შევუერთდი.
ჰირომი უეჰარაზე, როგორც მუსიკოს-შემსრულებელზე, მის საქართველოში ჩამოსვლასა და სამზადისზე, რომელიც თბილისში მიმდინარეობდა, გაზეთ “24 საათის" 2 და 15 თებერვლის ნომრებში დავწერეთ.
ჯერ ისევ მეხუთე დღე - საღამოს სეანსი 16.02.2010
"მონადირე" - რეჟისორი: რაფი პიტსი
პოსტდამერ პლატსზე უზარმაზარი შუშის შენობათა კომპლექსია, მის ცენტრში კი "სონი ცენტრი" - ასე ჰქვია იმ ადგილს სადაც გუშინ საპროტესტო აქცია პერფორმანსი ჩატარდა. ირანელებმა პატარა მოედანზე სახრჩობელები დაკიდეს და ხელში ტრანსპარანტები დაიჭირეს "თავისუფლება ირანს". შესანიშნავი სანახობაა შემოქმდებითი აქცია, განსხვავებით ქართულისგან სადაც მხოლოდ "ძირს" და "ჯოს" ისმის. თუმცა, ესეც უკვე კიჩის ელემენტებს იძენს და აქაც არის რაღაც კრეატიული ანაქრონიზმი. დავუბრუნდეთ ირანულ-გერმანულ აქციას. ეს კონკრეტული აქცია "სონი ცენტრის" ეზოში, ირანში მიმდინარე მოვლენებსაც ეხმაურება და აგრეთვე ფაქტს, რომელიც ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალზე მოხდა. ჯაფარ პანაჰი არის შესანიშნავი ირანელი კინორეჟისორი, კიაროსტამის მოწაფე, ბერლინის ფესტივალის მონაწილე არაერთხელ და "ვერცხლის დათვის" მფლობელიც. მე გაკვირვებული ვარ, რომ მაჰმუდ აჰმადინეჯადმა ნება არ დართო ჯაფარ პანაჰის მონაწილეობა მიეღო დისკუსიაში "ირანული კინო - მსოფლიო კინოში" და მას ქვეყნიდან გამოსვლის უფლება არ მისცა" - ამბობს ფესტივალის დირექტორი დიტერ კოზლიკი. მის სიტყვებში ცოტა ფარისევლობაც არის, ნეტავ რატომ არის გასაკვირი დიქტატორისგან ამგვარი საქციელი, მაგრამ ცოტა სიმართლეც - რადგან ბერლინში (და არა მხოლოდ ბერლინში) ირანელი კინორეჟისორები და მათი ფილმები თითქმის ყოველ წელს იღებენ მონაწილეობას. თუმცა კოზლიკი მაინც გაკვირვებულია, გაგვიკვირდა ჩვენც, როდესაც ირანელი კინორეჟისორის რაფი პიტსის ფილმი ჩვენებაზე ჩანთების გახსნა და შემოწმება დაგვიწყეს. ასეთი რამ ბერლინში არასდროს ხდება. როგორც ჩანს ყველა ეს მოვლენა - საპროტესტო აქცია-პერფორმანსი, აჰმადინეჯადის ზეწოლა პანაჰიზე, ირანში მიმდიანრე მოვლენები და "სინემაქსის" კინოთეატრში წარმოდგენილი ფილმი "მონადირე" ერთმანეთზეა გადაბმული და ამიტომაც ჩვენს ზურგ თუ ხელჩანთებში ჩაიხედეს.
ვიცი, ვიცი, რომ არ უნდა ვუყურო ამ ტელევიზორს, მაგრამ რა ვქნა, ზოგჯერ (როცა ვერავინ მხედავს) მაინც წამიცდება ხოლმე თითი საბედისწერო ღილაკისკენ და მერე საკუთარ თავზე ვბრაზობ - ნუთუ არ შეიძლებოდა, რომ ცდუნებას არ ავყოლოდი და (ვთქვათ) რუსთავი 2-ის სანფ.
საერთოდ, ვიცით, რა არის ის, რასაც ვუსმენთ? ბევრისთვის ყოველდღიური, უკვე რუტინული ხმაურიც მისაღებია და ოდნავ სხვა ტონალობაზე რომ გადაიყვანო, საშინელი დისკომფორტი შეექმნება. სიჩუმის მოსმენა კი დამღლელია.
ვისაც "ივერიის" კარი შეუღია, ყველა აღნიშნავდა, იქ დამხვდურ ადამიანებს შორის ერთ გამორჩეულ, გულისხმიერ, თავდადებულ, ახალგაზრდების ხელისშემწყობ და მესაიდუმლე ადამიანის, ილია ჭავჭავაძის მარჯვენა ხელის გრიგოლ, იგივე გიგა ან გიგო, როგორც შინაურები ეძახდნენ, კეთილშობილებას.
“ნიუ იორკ თაიმსის” ინფორმაციით, შოტლანდიელი მსახიობი ევან მაკგრეგორი ჯეიმს მაქტიგის ფილმთან დაკავშირებით მოლაპარაკებებს აწარმოებს. ფილმის სათაურია "ყვავი" და რეჟისორი ეცდება ცნობილი ამერიკელი მწერლის ედგარ ალან პოს სიცოცხლის ბოლო ხუთ დღეს ნათელი მოჰფინოს.
ფრანგმა მსახიობმა, ჟერარ დეპარდიემ, პარასკევს, უარი თქვა კომენტარი გაეკეთებინა საფრანგეთის შავკანიანი მოქალაქეების მიერ გამოთქმულ უკმაყოფილებასა და აღშფოთებაზე.
ნიდერლანდების ერთ-ერთი პროვინციის ქალაქის - ზვოლეს (Zwolle) მუზეუმში გამოფინეს ნამუშევარი, რომელმაც რამდენიმე დღეში მსოფლიო ყურადღება დაიმსახურა. აქამდე ცნობილი, როგორც უცნობი მხატვრის ტილო, ვან გოგის ქმნილება აღმოჩნდა... ამის შესახებ ინფორმაციას NRC Handelsblad-ი ავრცელებს.
ინგლისის მეფე ჰენრი მერვეს მეუღლე - ანა ბოლეინი, რომელსაც თავი ქმრის ღალატისთვის მოკვეთეს, როგორც აღმოჩნდა, არც ისეთი უდანაშაულო ყოფილა, როგორადაც მიაჩნდათ.
26 თებერვალს 16.00 საათზე საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტროში გაიმართება კონკურსის “ახალი ქართული პიესა" გამარჯვებულთა გამოვლენისა და დაჯილდოების ცერემონია.
ნიუ იორკის Sotheby’s აუქციონზე ძველი ოსტატების ნამუშევრებიდან ერთ-ერთი ნახატი, რომლის ავტორადაც ერთ დროს ლეონარდო და ვინჩის მიიჩნევდნენ, 1,54 მილიონ დოლარად გაიყიდა.
ტყვიაგაუმტარი ჟილეტი, როგორც ვიცით, კონტრტერორისტული ოპერაციების ჩამტარებლების, სახელმწიფოს მეთაურებისა და პარანოიდალური პლუტოკრატების ფარული ჯავშანია. მაგრამ, ამ ბოლო დროს ისინი ჰოლივუდის ცნობადმა სახეებმაც შეიყვარეს და ჰიპ-ჰოპის მაგნატებმაც, არტისტის მამაკაცური მოუხეშაობის ხაზგასასმელადაც გამოიყენება, როგორც მაგალითად რეპერ 50 Cent-ის შემთხვევაში ვხედავთ.
გალერეა "კოპალაში" (რომელშიც “ვერნისაჟის” შემოქმედებითი ჯგუფი მუშაობს) თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის მაგისტრანტთა პირველი კურსის სტუდენტების, - ზურა ჯანიაშვილისა და დავით კვანტალიანის ნამუშევრების ნახვა მსურველებს 11 თებერვლამდე შეუძლიათ.
ნაწილი 5.Plan Fixe
“დეპარდონი-მოგზაურობები” თანამედროვე ფოტოგრაფიის ერთ-ერთი ყევლაზე საინტრესო ავტორის, ჰუმანისტური ფოტოგრაფიის სკოლის და ამ სკოლის დიდი მეტრების - რობერტ ფრანკის და უოლკერ ევანსის ტრადიციების ერთგული გამგრძელებლის, სააგენტო “მაგნუმის” წევრის და ცნობილი დოკუმენტალისტის - რეიმონ დეპარდონის ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო წიგნია. წიგნი, რომელიც აფრიკაში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში, აღმოსავლეთ და დასავლეთ ევროპაში და აზიაში გადაღებული ფოტოების გარდა, ფოტოგრაფის პირად ჩანაწერებსაც აერთიანებს, რომელთა ერთობლიობაც მათი ავტორის საინტერესო პორტრეტს ქმნის.
სარეკლამო გამოსახულების განვითარებაში ახალი ეტაპის დასაწყისი მეოცე საუკუნის სამოცდაათიან წლებს ემთხვევა. ამ დროის ყველაზე დიდი სიახლე ის არის, რომ სარეკლამო გამოსახულებაში რეკლამირებადი პროდუქციის გამოსახულებას კონკრეტული სარეკლამო კონცეფცია იკავებს. იქმნება “გამოსახულება-შოკი”, რომელიც მომხარებელთა საზოგადოების პროვოცირების კიდევ ერთი, ახალი ხერხი ხდება.
ჯერ ისევ დღე მეექვსე - 17.02.2010
რა უცნაური თვისება აქვს მაინც ამ (ნეტავ როგორ დავარქვა?) შეფარულ დიქტატურას, თუ მოჩვენებით დემოკრატიას. ირანი, რომელიც ცალსახად ტოტალიტარული სახელმწიფოა, კინემატოგრაფი დღითი დღე ვითარდება. ჩნდება ირანული კინოს ახალი თაობა და ამიტომაც, ის უკვე, როგორც დამოუკიდებელი და სრულყოფილი მოთამაშე ისე გამოდის მსოფლიო კინოს ბაზარზე. აი, ჩვენ სამწუხაროდ ერთ-ერთ ჟურნალში ჯერ ისევ “პოსტ საბჭოთა" კინოს კონტექსტში განგვიხილავენ, სადაც ბევრ საუბრობენ რუსულ კინოზე და ცოტას აზერბაიჯანულ, ქართულ, სომხურ და უკრაინულ ფილმებზე. და საიდან დავიწყე ლაპარაკი, იქიდან რომ იქ, სადაც ჩამოყალიბებული კლასიკური დიქტატურაა ხელოვნება და ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, კინემატოგრაფი ყვავის, მაგრამ იქ, ანუ სადაც შეფარული დიქტატურა, თუ მოჩვენებითი დემოკრატიაა, კინოც ვერ ვითარდება ისე, რომ დამოუკიდებელ, სრულყოფილ მოთამაშედ იქცეს. აი, მაგალითად რუსეთს ჯერ არც ირანელი აბას კიაროსტამი გაუჩენია და არც მეორე ტარკოვსკი. აქ თოვლი დნება და ბერლინის შენობების სახურავებიდან სულ წვეთ-წვეთად მოდის დამდნარი ყინული - ტარკოვსკიც, კიდევ, ამიტომ გამახსენდა. ჰოდა, გუშინ მიუხედავად ჩემი ამაღლებული, ზეპატრიოტული არითმიისა, ჯერ საკონკურსო პროგრამაში არსებული ალექსეი პოპოგრებსკის ფილმის სანახავად წავედი, შემდეგ კი ქართული პავილიონის მიღებაზე, სადაც სხვათაშორის ბევრი დაინტერესებული კინემატოგრაფისტი მოვიდა.
Berlinale Kinotag (ბერლინალეს კინოდღე) - ასე ჰქვია ბერლინის კინოფესტივალის ბოლო დღეს, როდესაც თითქმის ყველა კინოთეატრში, მათი რიცხვი რამდენიმე ათეულს შეადგენს, ერთმანეთის მიყოლებით ფესტივალზე მონაწილე თითქმის ყველა ფილმს აჩვენებენ, ბუნებრივია, პირველ რიგში საკონკურსო პროგრამას.
საქართველოს პრეზიდენტის ინიციატივითა და კულტურის სამინისტროს მხარდაჭერით, 16-23 ოქტომბრის ჩათვლით, თელავში კამერული მუსიკის საერთაშორისო ფესტივალი - "ქება ვაზისა" ჩატარდება.