არა მხოლოდ იმიტომ, რომ დოკუმენტური პროზა ახლა ყველაზე მოდურ საკითხავად ითვლება, მე-19 საუკუნის ქართველ მოღვაწეთა დღიურები უკვე თავისთავად აღძრავს მკითხველის ცნობისმოყვარეობას, მით უფრო, როცა ამ დღიურების ქვეშ ასეთ სახელებს ვკითხულობთ:
24 საათი 03.02.12

არა მხოლოდ იმიტომ, რომ დოკუმენტური პროზა ახლა ყველაზე მოდურ საკითხავად ითვლება, მე-19 საუკუნის ქართველ მოღვაწეთა დღიურები უკვე თავისთავად აღძრავს მკითხველის ცნობისმოყვარეობას, მით უფრო, როცა ამ დღიურების ქვეშ ასეთ სახელებს ვკითხულობთ:
თეიმურაზ ბაგრატიონი, გრიგოლ ორბელიანი, გიორგი ერისთავი, დიმიტრი ყიფიანი. წიგნი გამომცემლობა "ინტელექტმა" გამოსცა "ჩანაწერების" სერიით და იგი ქართული საგამომცელო საქმის ისტორიაში სხვადასხვა მოღვაწეთა დღიურების ერთ წიგნში მოქცევის პირველი მცდელობაა.
"მე-19 საუკუნის ქართველ მოღვაწეთა დღიურებში" ექვსი ტექსტია შესული, რომელიც, ერთი მხრივ, იმ ეპოქის სურათს გვიცოცხლებს, როდესაც ეს ტექსტები იწერებოდა, ამავე დროს, საუკეთესო საშუალებაა ავტორთა პიროვნულ თვისებებზე დასაკვირვებლად. დღიურები მოგზაურობის დროს არის დაწერილი. მკითხველს საშუალება აქვს, თვალი მიადევნოს თეიმურაზ ბაგრატიონის მოგზაურობას სპარსეთსა და რუსეთში. სპარსული დღიური 1803-1804 წლებშია ნაწერი და საინტერესო ისტორიულ-ლიტერატურულ წყაროს წარმოადგენს. მასში სწავლული ბატონიშვილის მიერ ზუსტად და სხარტად არის გადმოცემული არაერთი ისტორიული ფაქტი. მაგალითად, 1803 წლის მარტში ჭარ-ბელაქნის დალაშქვრა რუსული ჯარის მიერ გენერალ გულიაკოვის სარდლობით. დახატულია მაშინდელი ჭარ-ბელაქნის, სომხეთის, განჯისა და ნახჭევნის სახანოების, სპარსეთის ყოფა, მოცემულია ბევრი ისტორიული პირის პორტრეტი: ფათ-ალი-შაჰის, აბას-მირზას, მირზა რეზას, განჯის ხანის, ალექსანდრე, იულონ, ფარნაოზ ბატონიშვილების.
თეიმურაზ ბატონიშვილს დღიურები უწერია ასევე თბილისიდან პეტერბურგამდე მგზავრობისას, რომელიც 1810 წლის 2 ოქტომბერს დაიწყო და 1811 წლის 22 იანვარს დასრულდა წარდგომით "იმათის იმპერატორებითის დიდებულების წინაშე პატივისცემით". ეს დღიური გზაში სახელდახელოდ ჩაწერილი ცნობებია იმ ქალაქების, ადგილების, სოფლებისა და პიროვნებათა შესახებ, რომლებიც ავტორს რუსეთის გზაზე შემოხვდნენ.
თბილისიდან პეტერბურგამდე მგზავრობის თავგადასავალს აღწერს გრიგოლ ორბელიანიც. ეს ვრცელი ჩანაწერები 1831 წლის 9 ივნის- 1832 წლის 31 აგვისტოს მოიცავს. პოეტი ღიად ყვება თავის გრძნობებსა თუ შთაბეჭდილებებზე, აღწერს ყველაფერს, რაც კი გზაში მის ყურადღებას იპყობს: კავკასიის ხალხების ყოფას და ტრადიციებს, რუსულ ქალაქებსა თუ არქიტექტურულ ძეგლებს. მას ყველაფერი აინტერესებს და ყველაფერს ინიშნავს. დღიურში შეგხვდებათ ასეთი ქვეთავებიც: "აღწერა ვეჩერინკისა", "აღწერა ქორწილისა", «სამრეკლო, რომელსაცა ჰქვია ივან ველიკი, ანუ იოანე დიდი", "უსპენსკის სობორი", "ორუჟეინის პალატა", "აღწერა ნოვღორიდისა" და სხვა. ასევე დაწვრილებით აქვს აღწერილი პეტერბურგის ღირსშესანიშნაობები. ეს სახალისო და საინტერესო ჩანაწერებია, გრიგოლ ორბელიანის თვალს არაფერი რჩება დაუნახავი. თანამედროვე მკითხველში ხანდახან ღიმილიც შეიძლება გამოიწვიოს მისმა შენიშვნებმა. მოსკოვში პირველად მოხვედრილი ქართველი პოეტი გაკვირვებულია ქალაქის სიდიდით და ამბობს: "აქ თუ არ იცის კაცმა, რომელს ქუჩაში დგას, ვინც უნდა, ვერაოდეს ვერ იპოვის."
წიგნში შესულია გრიგილ ორბელიანის 1836 წლის დღიურიც. ეს "პახოდში" მყოფი ქართველი ოფიცრის ჩანაწერებია, რომელიც რუსეთის იმპერიაში შემავალი ლიტვის ტერიტორიაზე სამსახურისას უწარმოებია.
გიორგი ერისთავის "ჩემი მოგზაურობა ევროპაში 1862 წელსა 13 ივნისიდგან" ერთი ქართული ჯგუფის საზღვაო მოგზაურობაზე გვიყვება, რომელშიც, ჩვენი საყვარელი მწერლის გარდა, შედიოდნენ მისი ბიძაშვილი მარიამ ჭავჭავაძისა, მისი "კამპანიონკა" მადამ ბაბაევი და პეტრე ლაზარიჩ ალხაზოვი - "პეტერბურღის სტუდენტი". ეს გიორგი ერისთავის პირველი მგზავრობა იყო "პარახოდით" და მას ჩანაწერები სამგზავრო წიგნაკში გაუკეთებია, რომლის მიხედვითაც შემდეგ ვრცლად დაწერას აპირებდა, რაც მხოლოდ ნაწილობრივ შეასრულა. ვინც აქამდე გიორგი ერისთავს, როგორც დრამატურგს, იცნობდა, ახლა შეუძლია, მოგზაურიც გაიცნოს, რომლის საზღვაო ვოიაჟიც მდინარე რიონიდან დაიწყო და ვენეციაში ჩასვლით დამთავრდა. შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ ამ მოგზაურობისას აღწერილი თურქეთის, რუმინეთის, ბულგარეთის, საფრანგეთის, ინგლისისა და იტალიის ქალაქებისა და მის მცხოვრებთა მიმართ მწერლის დამოკიდებულება - ცნობისმოყვარე და გაკვირვებული.
ამ ტექსტების მკითხველი, ინფორმაციის გარდა, იმ სიამოვნებას მიიღებს, რასაც საინტერესო ადამიანთან შეხვედრა ჰქვია. დღიურებიდან ხომ, მხატვრული ტექსტებისაგან განსხვავებით, მათი ავტორების ხმა შიშვლად და შეულამაზებლად გვესმის. როდესაც დიმიტრი ყიფიანის 1882 წლის პეტერბურგულ ჩანაწერებს წაიკითხავთ, შეუძლებელია გული არ მოგეწუროთ ამ თავდადებული ქართველის, პუბლიცისტისა და საზოგადო მოღვაწის დუხჭირ სიბერეზე, რაშიც იგი საკუთარი კეთილშობილების წყალობით აღმოჩნდა.
იმისათვის, რომ "მე-19 საუკუნის ქართველ მოღვაწეთა დღიურები» სპეციალისტებისთვისაც გამოსადეგი ყოფილიყო, შემდგენლებმა მას დაურთეს განმარტებათა აპარატი: ხელნაწერის ტექსტოლოგიური აღწერილობა, შენიშვნები, კომენტარები, რაც ასევე გამოადგება ქართული ისტორიითა და ლიტერატურით დაინტერესებულ მკითხველს.
ითვლება, რომ ქართული მწერლობა ამ ტიპის ტექსტებით არ არის მდიდარი, მაგრამ, როგორც წიგნის შემდგენელი თამაზ ჯოლოგუა წინასიტყვაობაში აღნიშნავს, ასე მხოლოდ გამოქვეყნებული ხელნაწერების მიხედვით ჩანს და ჩვენი ცოდნა ამ სფეროში არასრულია. "საქართველოს სიძველეთსაცავებსა თუ ოჯახებში ისეთი დღიურები მოიპოვება, რომელთა მოძიებამ და პუბლიკაციამ, ადვილი შესაძლებელია, ეჭქვეშ დააყენოს ზემოაღნიშნული მოსაზრება. ასე მაგალითად, გ. ლეონიძის სახელობის ქართული ლიტერატურის მუზეუმში დაცულია რევაზ შალვას ძე ერისთავის, - ილია ჭავჭავაძის ცნობილი კრიტიკული წერილის ადრესატის, - 1850-იანი წლების დღიური. შესანიშნავი მოღვაწის, "ქათველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების" უკანასკნელი თავმჯდომარის, იასონ ლორთქიფანიძის 1900-1930 წლების დღიური ინახება ავტორის შთამომავლის მაკა ლორთქიფანიძის ოჯახში და ა.შ," - წერს ვახტანგ ჯოლოგუა.