რამდენიმე დღის წინათ რადიო "თავისუფლების" ინტერნეტ-გვერდზე გიგა ზედანიამ გამოაქვეყნა ბლოგი, რომელშიც განიხილავდა იმას, რასაც სოზარ სუბარმა "საქართველოს ეროვნული იდეა" დაარქვა.
გეოგრაფიას ბაბილინა ჯაიანი მასწავლიდა. ახლობლები და ნათესავები ფანტას ეძახდნენ, თუმცა ეს ქარვისფერი სასმელი მაშინ სრულიად უცნობი იყო - მხოლოდ "კოკა-კოლა" ვიცოდით და ისიც მითურ ელექსირად მიგვაჩნდა.
"პრაგმატიზმი ოპოზიციას გაერთიანებას სთხოვს, ამბიცია პრაგმატიზმს ახშობს" - ასეთი ქვესათაური წაუმძღვარა ვერიკო თევზაძემ თავის მასალას, რომელიც "24 საათში" 4 მაისს დაიბეჭდა სათაურით "ჩემი ყველას სჯობია".
ჯერ საპირველაპრილო ხუმრობა მეგონა, მაგრამ მაინც გავბრაზდი. მერე კი დახლზე ვნახე გამოცემული წიგნები, გადავშალე და ბრაზმაც გადამიარა - სიცილი წამსკდა... თავიდან დავიწყოთ.
ჟან ჟაკ რუსო თავის ავტოგრაფიულ თხზულებაში "აღსარება" იგონებს, რომ ერთხელ, როცა თხუთმეტიოდე წლისა იყო, მივიდა წყაროსთან თუ შადრევანთან, სადაც ქალაქის გოგონები დღის გარკვეულ დროს წყლის ასაღებად იკრიბებოდნენ, და წარუდგა მათ იმ სახით, როგორითაც თითოეულ მათგანთან ახლოს ყოფნას ისურვებდა.