• შესვლა
• დარეგისტრირება

• ტექსტი

• ამობეჭდე
• გაუგზავნე მეგობარს
• კომენტარი (4)

კრე­შენ­დო

სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა მარ­ტო­ო­დენ კო­რუფ­ცი­ას რო­დი ებ­რ­ძ­ვის — მას დრო­მოჭ­მუ­ლი შე­ხე­დუ­ლე­ბე­ბის, მო­ა­რუ­ლი თვალ­საზ­რი­სე­ბი­სა და გა­ყი­ნუ­ლი სტე­რე­ო­ტი­პე­ბის გალ­ღო­ბა-გა­ცამ­ტ­ვე­რე­ბაც ეხერ­ხე­ბა.

24 საათი 21.01.12

სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა მარ­ტო­ო­დენ კო­რუფ­ცი­ას რო­დი ებ­რ­ძ­ვის — მას დრო­მოჭ­მუ­ლი შე­ხე­დუ­ლე­ბე­ბის, მო­ა­რუ­ლი თვალ­საზ­რი­სე­ბი­სა და გა­ყი­ნუ­ლი სტე­რე­ო­ტი­პე­ბის გალ­ღო­ბა-გა­ცამ­ტ­ვე­რე­ბაც ეხერ­ხე­ბა.

არ გჯე­რათ? — აი მა­გა­ლი­თიც...

გა­ვიხ­სე­ნოთ ერ­თი ცნო­ბი­ლი პრინ­ცი­პი: ორი უბე­დუ­რე­ბი­დან ის უნ­და აირ­ჩიო, რო­მე­ლიც უფ­რო ახალ­გაზ­რ­და და სიმ­პა­თი­უ­რია. აბა, რო­მელ ჭკუ­ათ­მ­ყო­ფელს შე­ე­პა­რე­ბა ეჭ­ვი ამ პრინ­ცი­პის მარ­თე­ბუ­ლო­ბა­ში? მაგ­რამ ნუ­რას უკაც­რა­ვად: საკ­მა­რი­სია ხო­სე კა­რე­რასს, ან­დ­რეა ბო­ჩე­ლი­სა და ხუ­ლიო ეგ­ლე­სი­ასს გვერ­დით და­ვუ­ყე­ნოთ სო­ფო ნი­ჟა­რა­ძე, რომ ხსე­ნე­ბუ­ლი პრინ­ცი­პის­გან არა­ფე­რი დარ­ჩე­ბა. გი­ხა­რო­დენ: კი­დევ ერ­თი სტე­რე­ო­ტი­პი და­ემ­ხო!..

ახ­ლა კი სე­რი­ო­ზუ­ლად:

ამ დო­ნი­სა და ყა­ი­დის რუ­დი­მენ­ტუ­ლი სა­ტი­რის აღ­მო­ჩე­ნა ქარ­თულ რე­ა­ლო­ბა­ში ძა­ლი­ან ად­ვი­ლია, რომც არ გინ­დო­დეს, თვი­თონ გი­პო­ვის: თქვენ წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, რა­დიო "თა­ვი­სუფ­ლე­ბის" ინ­ტერ­ნეტ-სა­იტ­ზეც კი წა­აწყ­დე­ბით. მაგ­რამ რა­ზეა დამ­ყა­რე­ბუ­ლი ასე­თი მსჯე­ლო­ბის ეფექ­ტი? ამის გან­საზღ­ვ­რაც მარ­ტი­ვია: ცხა­დია, რომ ახალ­გაზ­რ­დო­ბაც და სიმ­პა­თი­უ­რო­ბაც უეჭ­ვე­ლი ღირ­სე­ბე­ბია, თუმ­ცა კონ­კ­რე­ტუ­ლი კონ­ტექ­ს­ტის მოხ­მო­ბა მკითხ­ველს ერ­თი პა­ტა­რა და სა­სი­ა­მოვ­ნო აღ­მო­ჩე­ნის წი­ნა­შე აყე­ნებს: ახალ­გაზ­რ­დო­ბა მარ­თ­ლაც ღირ­სე­ბაა, მაგ­რამ არა ერ­თა­დერ­თი ღირ­სე­ბა, სი­ნამ­დ­ვი­ლე კი საკ­მა­რი­სად მრა­ვალ­ფე­რო­ვა­ნია იმი­სათ­ვის, რომ რო­მე­ლი­მე ცალ­კე­ულ შემ­თხ­ვე­ვა­ში ერ­თ­მა უკან და­ი­ხი­ოს მე­ო­რის სა­სარ­გებ­ლოდ...

ბავ­შ­ვო­ბა­ში ძლი­ე­რი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა და­მი­ტო­ვა ერ­თ­მა ეპი­ზოდ­მა ჟი­ულ ვერ­ნის რო­მა­ნი­დან "სა­ი­დუმ­ლო კუნ­ძუ­ლი": სა­ჰა­ე­რო ბუშ­ტ­ზე მყო­ფი პერ­სო­ნა­ჟე­ბი თა­ვის გა­და­სარ­ჩე­ნად ზღვა­ში გა­და­ის­ვ­რი­ან ოქ­რო­თი სავ­სე მძი­მე ყუთს. ოქ­რომ ფა­სი და­კარ­გა? — შე­იძ­ლე­ბა ასეც ით­ქ­ვას, მაგ­რამ საზ­რი­სი უფ­რო ღრმაა, საზ­რი­სი იმა­ლე­ბა ორ სიტყ­ვა­ში: "თა­ვის გა­და­სარ­ჩე­ნად". სხვა რე­ა­ლო­ბა­ში თა­ვის გა­დარ­ჩე­ნა, ანუ არ­სე­ბო­ბის უზ­რუნ­ველ­ყო­ფა იმით ხდე­ბა, რომ ყი­დუ­ლობ საჭ­მელს, ტან­საც­მელს, საცხოვ­რე­ბელს, იხ­დი გა­და­სა­ხა­დებს, ჯა­რი­მებს და ა. შ. ახ­ლაც იგი­ვე მოხ­და, პერ­სო­ნა­ჟებ­მა არ­სე­ბო­ბა გა­ი­ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვეს, ოღონდ მა­თი გა­რი­გე­ბა მოხ­და არა სა­ხელ­მ­წი­ფოს­თან, არა კერ­ძო მე­წარ­მეს­თან ან ვა­ჭარ­თან, არა­მედ გან­რის­ხე­ბულ სტი­ქი­ას­თან ან, თუ გნე­ბავთ, მსოფ­ლიო მი­ზი­დუ­ლო­ბის კა­ნონ­თან.

დალ­ხე­ნილ ცხოვ­რე­ბა­შიც ასე ხდე­ბა: ჯა­რი­მას დრო­ზე არ გა­და­იხ­დი და თან­ხა იზ­რ­დე­ბა, მო­მენტს გა­უშ­ვებ ხე­ლი­დან და ფა­სე­ბი მა­ტუ­ლობს. თა­ვი­სუ­ფალ ვარ­დ­ნა­ში მყო­ფი სა­ჰა­ე­რო ბუშ­ტის ვი­თა­რე­ბაც მსგავ­სია: და­გე­ნა­ნე­ბა და ოქ­როს­თან ერ­თად შენ თვი­თონ აღ­მოჩ­ნ­დე­ბი ზღვის ფსკერ­ზე. გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბა მხო­ლოდ დრო­ის სის­წ­რა­ფე­შია — დრო კი, მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, ყვე­ლა­ზე სწრა­ფად მა­შინ მი­ე­დი­ნე­ბა, რო­ცა ცხოვ­რე­ბა უხ­ვევს, ანუ, სხვა სიტყ­ვე­ბით, სო­ცი­ა­ლურ ცვლი­ლე­ბა­თა პრო­ცე­სი მიმ­დი­ნა­რე­ობს.

ამ სის­წ­რა­ფის მი­უ­ხე­და­ვად, ვიდ­რე სათ­ქ­მელს მი­ვუ­ახ­ლოვ­დე­ბი, კი­დევ ერთ მა­გა­ლითს მო­ვიყ­ვან: გა­მო­ჩე­ნი­ლი საბ­ჭო­თა მფრი­ნა­ვი, ვა­ლე­რი ჩკა­ლო­ვი ერ­თხელ მა­ტა­რებ­ლით მგზავ­რობ­და. მფრი­ნავს ხე­ლე­ბი სარ­კ­მელ­ში გა­ე­ყო. ზამ­თა­რი იყო და მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ძვირ­ფა­სი ბეწ­ვით გაწყო­ბი­ლი ერ­თი ხელ­თათ­მა­ნი მოს­ძ­ვ­რა. რო­გორ მო­იქ­ცა ჩკა­ლო­ვი? — იმ­წამ­ს­ვე მო­იძ­რო მე­ო­რე ხელ­თათ­მა­ნი და ქარ­ბუქ­ში ის­რო­ლა. ლო­გი­კა მარ­ტი­ვია: ერ­თის შე­ნახ­ვას აზ­რი არა აქვს, სხვამ კი ჯო­ბია, წყვი­ლი იპო­ვოს.

ცხოვ­რე­ბა არა­სო­დეს გაფ­რ­თხი­ლებს წი­ნას­წარ: ყუ­რადღე­ბა, ხუთ წამ­ში არას­ტან­დარ­ტუ­ლი აზ­როვ­ნე­ბა მო­გეთხო­ვე­ბა! მაგ­რამ არც ისე ულ­მო­ბე­ლიც არაა, რომ არ მი­გახ­ვედ­როს: თა­ვის გა­და­სარ­ჩე­ნად აუცი­ლე­ბე­ლი არას­ტან­დარ­ტუ­ლი აზ­როვ­ნე­ბა უფ­რო ხში­რად დათ­მო­ბით, და­ვიწყე­ბით, გა­წირ­ვით, ერ­თი სიტყ­ვით, უარის თქმით ავ­ლენს თავს.

ახ­ლა კი მი­ვუ­ახ­ლოვ­დით სათ­ქ­მელს: ჩვე­ნი თე­მა ქარ­თუ­ლი ტე­ლე­ვი­ზი­ის სა­ა­ხალ­წ­ლო ეთერ­ში ძვე­ლი ფილ­მე­ბის სიმ­რავ­ლეა. აბა, გა­იხ­სე­ნეთ ვინ­მე, ვი­საც 1960-იან წლებ­ში პენ­სი­ა­ზე გას­ვ­ლი­სას მა­ცი­ვა­რი აჩუ­ქეს. არ გახ­სენ­დე­ბათ? არც არა­სო­დეს ახ­სენ­დე­ბო­დათ, იცოდ­ნენ, ზუს­ტად იცოდ­ნენ, რომ ტყუ­ი­ლია, მაგ­რამ მა­ინც სჯე­რო­დათ: "გოს­კინ­პ­რო­მის" ოც­ნე­ბა­თა ფაბ­რი­კა ჰო­ლი­ვუ­დი­სა­ზე ბევ­რად უფ­რო ცი­ნი­კუ­რი და ურ­ცხ­ვი იყო. ახ­ლა კი სხვა საფ­რ­თხე გაჩ­ნ­და: შე­იძ­ლე­ბა მარ­თ­ლა და­ი­ჯე­რონ...

რა თქმა უნ­და, არ­სე­ბობს ამ საფ­რ­თხეს­თან ბრძო­ლის ნა­ცა­დი, მაგ­რამ, ასე ვთქვათ, სულ­მოკ­ლე ხერ­ხი. მას აქ­ტი­უ­რად იყე­ნებ­და საბ­ჭო­თა კი­ნო­გა­ქი­რა­ვე­ბა და დღემ­დე იყე­ნებს მი­სი იდე­უ­რი მემ­კ­ვიდ­რე, სა­ქარ­თ­ვე­ლოს სა­პატ­რი­არ­ქოს ტე­ლე­არ­ხი "ერ­თ­სუ­ლოვ­ნე­ბა". ეს ხერ­ხი ცენ­ზუ­რის მაკ­რა­ტე­ლია.

აღ­სა­ნიშ­ნა­ვია, რომ ჩვენს სუ­ლი­ერ მა­მებს არ აღი­ზი­ა­ნებთ კომ­კავ­ში­რის კრე­ბე­ბის ხსე­ნე­ბა, ან სოფ­ლის შუ­ა­გულ­ში ლე­ნი­ნის მო­ნუ­მენ­ტის აღ­მარ­თ­ვა­ზე თათ­ბი­რი. მა­თი ზრუნ­ვის სა­გა­ნი სხვაა: მა­გა­ლი­თად, "ქვევ­რი­დან" ამოჭ­რეს ერო­სი მან­ჯ­გა­ლა­ძის რეპ­ლი­კა ქრის­ტე ღმერ­თი­სა და სამ­ჭ­კუ­აშ­ვი­ლის შე­სა­ხებ, "ვე­რის უბ­ნის მე­ლო­დი­ებ­ში" კი ცნო­ბილ სიმ­ღე­რას არ გა­უ­მარ­თ­ლა — "ტრი­ა­ლებს, ტრი­ა­ლებს" უკ­ვა­ლოდ გაქ­რა. ვი­ღა­ცამ იხუმ­რა, რომ "ლონ­დ­რეს" ტიტ­რე­ბი გა­უშ­ვეს და მე­რე უცებ და­ე­წე­რა "და­სას­რუ­ლი".

მაგ­რამ ეს გზა, გარ­და იმი­სა, რომ სულ­მოკ­ლეა, კი­დევ ერთ ნაკლს ავ­ლენს. აი, კონ­კ­რე­ტუ­ლი მა­გა­ლი­თი: იმა­ვე "ვე­რის უბ­ნის მე­ლო­დი­ებ­ში" ამოჭ­რეს მედ­რო­გე პავ­ლეს რეპ­ლი­კა: "არა, ქვეყ­ნი­ე­რე­ბის შექ­მ­ნა­ში ღმერ­თის ხე­ლი არ ურე­ვია!". ასე ან და­ახ­ლო­ე­ბით ასე ჟღერს სიტყ­ვე­ბი, რომ­ლე­ბიც ჩვე­ნი სუ­ლე­ბის ცხოვ­ნე­ბა­ზე რო­მე­ლი­ღაც მზრუნ­ველს საფ­რ­თხის შემ­ც­ვე­ლად მო­ეჩ­ვე­ნა. მაგ­რამ რას ნიშ­ნავს ეს სიტყ­ვე­ბი? — იმას, რომ პავ­ლე მარ­თა­ლი, გულ­წ­რ­ფე­ლი, მაგ­რამ ურ­წ­მუ­ნო ადა­მი­ა­ნია. და ასე­თი ადა­მი­ა­ნის ცხოვ­რე­ბა რა­ღაც სას­წა­უ­ლით ერთ ღა­მე­ში იც­ვ­ლე­ბა, მის ცხოვ­რე­ბა­ში შე­დის ნა­ნატ­რი სით­ბო და გა­ჭირ­ვე­ბით გა­მოზ­რ­დი­ლი შვი­ლე­ბი მას სა­შო­ბაო სა­გა­ლობ­ლით ხვდე­ბი­ან. ბო­ლოს და ბო­ლოს, მედ­რო­გეს ტყუ­ი­ლად არ ჰქვია პავ­ლე — მდევ­ნე­ლი­სა­გან იგი მიმ­დევ­რად გარ­და­იქ­მ­ნე­ბა და მი­სი გუ­ლი მოქ­ცე­ვის სი­ხა­რულს გა­ნიც­დის. მან, ვი­ნაც ზე­მოხ­სე­ნე­ბუ­ლი სიტყ­ვე­ბი ამოჭ­რა, მხო­ლოდ ის ქნა, რომ და­აჩ­ლუნ­გა სას­წა­უ­ლის ძა­ლა, და­ა­ჩი­ა­ვა იმე­დი, რო­მე­ლიც ყვე­ლას გულ­ში უნ­და ცოცხ­ლობ­დეს და უფ­რო მე­ტიც — ფე­ხით გა­თე­ლა სა­ხა­რე­ბის მცნე­ბა, რომ­ლის თა­ნახ­მად ის, რაც შე­უძ­ლე­ბე­ლია კაც­თათ­ვის, შე­საძ­ლე­ბე­ლია ღვთის­თ­ვის. აბა, წარ­მო­ვიდ­გი­ნოთ, ლუ­კა მა­ხა­რე­ბელს რომ წარ­მარ­თ­თა მო­ცი­ქუ­ლის "ზო­გი­ერ­თი ბი­ოგ­რა­ფი­უ­ლი ფაქ­ტი" მი­ეჩ­ქ­მა­ლა და არ გა­ემ­ხი­ლა, რომ ფა­რი­სე­ველ­თა სიბ­რ­ძ­ნით გან­ს­წავ­ლუ­ლი სავ­ლე თავ­და­პირ­ვე­ლად ქრის­ტი­ან­თა და­უ­ძი­ნე­ბე­ლი მტე­რი იყო. რა გა­ეწყო­ბა: კა­ნონ­ზო­მი­ე­რია, რომ ცენ­ზო­რის მაკ­რა­ტელს ყო­ველ­თ­ვის იდი­ო­ტე­ბი ეტა­ნე­ბი­ან...

ჩე­მი წუ­ხი­ლის სა­გა­ნი უფ­რო ღრმაა. იქ­ნებ გე­გო­ნოთ, რომ ძვე­ლი ფილ­მე­ბი ერ­თი­ა­ნად მე­ზიზღე­ბა. სუ­ლაც არა: ხე­ლი გა­მიხ­მეს, თუ რა­მე დავ­წე­რო "და­კარ­გუ­ლი სა­მოთხის", "ქვევ­რის" ან "რე­კორ­დის" წი­ნა­აღ­მ­დეგ, მაგ­რამ "ჭრი­ჭი­ნა"?! — ნი­შან­დობ­ლი­ვია, რო­გორ აღ­წერს ამ ფილმს რუ­სუ­ლი "ვი­კი­პე­დია": საბ­ჭო­თა ეკ­რა­ნებ­ზე 1954 წელს გა­მოშ­ვე­ბუ­ლი ფილ­მის მოქ­მე­დე­ბა "развертывается на фоне чайных полей, гагрских санаториев и прочей грузинской экзотики" ("ვი­თარ­დე­ბა ჩა­ის პლან­ტა­ცი­ე­ბის, გაგ­რის სა­ნა­ტო­რი­ე­ბი­სა და სხვა ქარ­თუ­ლი ეგ­ზო­ტი­კის ფონ­ზე" — მაგ­რამ ქარ­თუ­ლი თარ­გ­მა­ნი მა­ინც ვერ გა­მო­ხა­ტავს ფრა­ზის ქედ­მაღ­ლურ ირო­ნი­ას). და­ვა­ნე­ბოთ თა­ვი იმას, რომ გაგ­რის ქარ­თუ­ლო­ბა აღი­ა­რეს. აქ სხვა რა­მეა მთა­ვა­რი: ის ჩა­ის პლან­ტა­ცი­ე­ბი და ქა­ლა­ქის უკი­დე­გა­ნო ბი­ნე­ბი სხვა არა­ფე­რია, თუ არა სტა­ლი­ნის ჯერ კი­დევ თბი­ლი მძო­რით გა­ნო­ყი­ე­რე­ბუ­ლი ილუ­ზია, რო­მელ­საც დღეს დო­ზი­რე­ბის გა­რე­შე გვთა­ვა­ზო­ბენ ეროვ­ნუ­ლი ტე­ლე­არ­ხე­ბი.

ამ ტე­ლე­არ­ხებს შო­რის გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლად გა­მო­ირ­ჩე­ვა "რუს­თა­ვი 2" — ფილ­მე­ბის ორი­გი­ნა­ლებს ვინ ჩი­ვის: "პრო­ფი­ლი­სა" და "პოს­ტ­ს­კ­რიპ­ტუ­მის" სა­ვა­რა­უ­დოდ რე­ი­ტინ­გუ­ლი ეთე­რი სოც­რე­ა­ლიზ­მის არა მხო­ლოდ უნი­ჭო, არა­მედ უბ­რა­ლოდ უხე­ი­რო გა­დამ­ღე­რე­ბად იქ­ცა. მარ­ტო შე­მოქ­მე­დე­ბი­თი კა­რი­ე­რის და­სა­ლი­ე­რამ­დე "მა­ნა­ნად" დარ­ჩე­ნილ "მა­ნა­ნას" არ ვგუ­ლის­ხ­მობ. გან­სა­კუთ­რე­ბით საწყა­ლო­ბელ სა­ნა­ხა­ო­ბას წარ­მო­ად­გენ­დ­ნენ თით­ქოს­და წარ­სუ­ლის კი­ნე­მა­ტოგ­რა­ფი­ულ სამ­ყა­რო­ში მო­ხე­ტი­ა­ლე ჟურ­ნა­ლის­ტი ბი­ჭე­ბი. ამ უბად­რუ­კო­ბას მხო­ლოდ ბი­ძი­ნა ივა­ნიშ­ვი­ლის სუ­ლი­ე­რი ტან­ჯ­ვა თუ გა­დას­წო­ნის, რო­ცა ენაბ­რ­გ­ვი­ლი მი­ლი­არ­დე­რი ქარ­თუ­ლი ლი­ტე­რა­ტუ­რი­დან რო­მე­ლი­მე ცი­ტა­ტის გახ­სე­ნე­ბას ცდი­ლობს.

ჩე­მი შე­კითხ­ვა მარ­ტი­ვია: ახა­ლი და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი სა­ქარ­თ­ვე­ლოს დღე­სას­წა­უ­ლე­ბი რა­ტომ უნ­და ასო­ცირ­დე­ბო­დეს სა­ძულ­ვე­ლი საბ­ჭო­თა წარ­სუ­ლის და­ჟი­ნე­ბულ გახ­სე­ნე­ბას­თან?

უკ­ვე გა­ი­ზარ­და და სა­არ­ჩევ­ნო ურ­ნებ­თა­ნაც მო­ვი­და თა­ო­ბა, რო­მელ­საც ეს წარ­სუ­ლი არც ახ­სოვს და არც ეს­მის: მას ვერ აცი­ნებს "მი­მი­ნო" და გულს ვერ უჩუ­ყებს "კუ­კა­რა­ჩა". და მა­ინც, უკ­ვე რამ­დე­ნი წე­ლია, რაც თვა­ლებ­ში გვჩრი­ან არარ­სე­ბუ­ლი სოფ­ლის არარ­სე­ბულ ბიბ­ლი­ო­თე­კა­ში შე­სულ კომ­კავ­ში­რელ გო­გო­ნებს შე­სა­ბა­მი­სი რე­პერ­ტუ­ა­რით: გორ­კის "დე­და" და "წყნა­რი დო­ნის" მე­ო­რე ტო­მი; ძა­ლით გვა­ტე­ნი­ან მდა­რე სა­ა­ხალ­წ­ლო ის­ტო­რი­ას, რო­მელ­შიც კო­მიზ­მის მთე­ლი არ­სი იმა­ში მდგო­მა­რე­ობს, რომ პერ­სო­ნა­ჟე­ბი მეგ­რუ­ლი აქ­ცენ­ტით მეტყ­ვე­ლე­ბენ; ცდი­ლო­ბენ დაგ­ვარ­წ­მუ­ნონ, თით­ქოს ქარ­თ­ვე­ლის სა­ა­მა­ყო თვი­სე­ბა ის არის, რომ შე­უძ­ლია მი­სი ქო­ნე­ბის ხელ­მ­ყო­ფელ ვი­გინ­და­რებს შე­უ­ერ­თ­დეს და სა­კუ­თა­რი ცხოვ­რე­ბის უზე­ნა­ეს მიზ­ნად მი­იჩ­ნი­ოს უკ­ბი­ლო კლო­უ­ნა­და, რო­მელ­საც არა­და­მა­ჯე­რებ­ლად და უხა­რის­ხოდ ედე­ბა ან­სამბლ "რუს­თა­ვის" ან მი­სი რო­მე­ლი­მე ეპი­გო­ნის ნამ­ღე­რი ფოლ­კ­ლო­რი.

ყვე­ლა­ზე მცი­რე, რაც გა­სარ­თობ ტე­ლე­ე­თერ­ში ამ ვი­გინ­და­რე­ბის რე­გუ­ლა­რულ გა­მო­ჩე­ნას შე­იძ­ლე­ბა მოჰ­ყ­ვეს, ის არის, რომ გა­მარ­თ­ლე­ბის სა­ფუძ­ვე­ლი ეძ­ლე­ვათ პო­ლი­ტი­კურ სივ­რ­ცე­ში და­ბუ­დე­ბულ სხვა ვი­გინ­და­რებს, რომ­ლე­ბიც ამ­ტ­კი­ცე­ბენ, რომ დე­ნი, გა­ზი და გზე­ბი კო­მუ­ნის­ტე­ბის დრო­საც იყო. არა­და რა ად­ვი­ლი შე­სამ­ჩ­ნე­ვია ამ­გ­ვა­რი შე­და­რე­ბის აბ­სურ­დუ­ლო­ბა!

ად­ვი­ლი შე­სამ­ჩ­ნე­ვია, მაგ­რამ ვე­რა­ვინ ამ­ჩ­ნევს... რო­გორ არ გა­ვიხ­სე­ნოთ აქ მში­ე­რი, დაღ­ლი­ლი და ერ­თ­მა­ნეთ­თან სი­ახ­ლო­ვით და­ში­ნე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი, რომ­ლე­ბიც გა­ფარ­თო­ე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით უყუ­რებ­დ­ნენ ეკ­რან­ზე უჩ­ვე­უ­ლო სი­ლა­ღით მო­ცეკ­ვა­ვე წი­თელ­კა­ბი­ან არ­სე­ბას, კი­რით შე­თეთ­რე­ბულ მეფ­რინ­ვე­ლე­ო­ბის ფერ­მა­სა და მიკ­რო­ფო­ნი­ან კაცს, რო­მელ­მაც ერ­თა­დერ­თი სოფ­ლის ტე­რი­ტო­რი­ა­ზე ლა­მის ერ­თი წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში ვერ მი­აკ­ვ­ლია მომ­ღე­რალ გო­გოს. მთე­ლი მა­თი ცხოვ­რე­ბა, მი­სი ყო­ვე­ლი დღე და წუ­თი ამ და­მამ­ცი­რე­ბე­ლი ტყუ­ი­ლის ერ­თი­ა­ნი და უეჭ­ვე­ლი მხი­ლე­ბა იყო, მაგ­რამ მათ მა­ინც სჯე­რო­დათ.

დღე­ვან­დე­ლე­ბი კი, რო­მელ­თაც არ უნა­ხავთ ცა­რი­ელ დახ­ლებს მიბ­ჯე­ნი­ლი რი­გე­ბი, ვერ წარ­მო­უდ­გე­ნი­ათ, რომ გამ­ყიდ­ველ­მა შე­იძ­ლე­ბა ხურ­და და­გაკ­ლოს, რად­გან მა­საც უნ­და ცხოვ­რე­ბა, არ ფიქ­რო­ბენ, რომ მე­ზობ­ლის ზედ­მე­ტად ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე მზე­რა შე­იძ­ლე­ბა თა­ვი­სუფ­ლე­ბის აღ­კ­ვე­თა­სა და სიკ­ვ­დილ­საც ნიშ­ნავ­დეს — ესე­ნი უფ­რო ად­ვი­ლად და­ი­ჯე­რე­ბენ და შე­იძ­ლე­ბა გულ­მაც იქით გა­უ­წი­ოთ მხო­ლოდ იმის გა­მო, რომ ნე­ბის­მი­ერ სა­მარ­თ­ლი­ა­ნად მოწყო­ბილ სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში და­მარ­ცხე­ბულ­ნი რიცხ­ვით სჭარ­ბო­ბენ გა­მარ­ჯ­ვე­ბუ­ლებს.

ვინ­მეს იქ­ნებ რწყი­ლის გატყა­ვე­ბად მო­ეჩ­ვე­ნოს ჩე­მი დღე­ვან­დე­ლი ახი­რე­ბა, მაგ­რამ მას მყა­რი სა­ფუძ­ვე­ლი აქვს: ბო­ლო წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში ჩვენ ძა­ლი­ან ცო­ტა დრო და­ვუთ­მეთ ერ­თი მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი სა­კითხის გარ­კ­ვე­ვას, მი­სი არ­სის თი­თო­ე­უ­ლი ადა­მი­ა­ნის გო­ნე­ბამ­დე მიყ­ვა­ნას...

საქ­მე ისაა, რომ ქვე­ყა­ნა, რო­მე­ლიც ათი­ო­დე წლის წი­ნათ გვერ­გო, აღ­სად­გე­ნი კი არა, გა­საწ­მენ­დი იყო. ვი­საც ჰგო­ნია, რომ მო­მავ­ლის ბედ­ნი­ე­რი სა­ქარ­თ­ვე­ლო ეს რუს­თა­ვის ლი­თო­ნი, ტყი­ბუ­ლის ქვა­ნახ­ში­რი, ქუ­თა­ი­სის ავ­ტო­მო­ბი­ლე­ბი და კო­ლო­ნი­ა­ლუ­რი კულ­ტუ­რე­ბით მო­ფე­ნი­ლი მინ­დორ-ვე­ლე­ბია, ის ან უვი­ცია, ან ნა­ძი­რა­ლა. და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი ქვე­ყა­ნა ასე­თი ვერ იქ­ნე­ბა, ის ძირ­ფეს­ვი­ა­ნად უნ­და გა­და­კეთ­დეს, ისე რომ ოცი წლის წი­ნათ აქე­დან წა­სულ­მა, ჩა­მოს­ვ­ლი­სას ვერ იც­ნოს. ამი­ტომ დღე და ღა­მე გუ­ლახ­დი­ლად და და­სა­ბუ­თე­ბუ­ლად უნ­და ვუხ­ს­ნი­დეთ ადა­მი­ა­ნებს, რომ წინ კი­დევ ბევ­რი ძი­ე­ბა და ბევ­რი მარ­ცხიც გვე­ლის, ამ უკა­ნას­კ­ნე­ლის შე­სამ­ცი­რებ­ლად კი ერ­თა­დერ­თი უტყუ­ა­რი გზა არ­სე­ბობს, რო­მე­ლიც ასე­თი პირ­და­პი­რი, ცხა­დი და ძლი­ე­რი სიტყ­ვით მოგ­ვე­ცა: "მო­ვიკ­ლათ წარ­სულ დრო­ებ­ზე დარ­დი"...

• ამობეჭდე
• გაუგზავნე მეგობარს
• კომენტარი (4)

ამბები

• პოლიტიკა
• უცხოეთი
• რეგიონი
• ინტერვიუ
• სამართალი

ბიზნესი

• ტექნოლოგიები
• ფინანსები
• ბანკები
• მშენებლობა
• რეალური კაპიტალი

სპორტი

• ფეხბურთი
• კალათბურთი
• ჭიდაობა
• რაგბი
• ჭადრაკი
• სხვა

საზოგადოება

• განათლება
• მედია
• მეცნიერება
• ევროპა ირჩევს

რევიუ

• ხელოვნება და დიზაინი
• თეატრი
• კინო
• წიგნები
• ტელევიზია
• მუსიკა

სტილი

• სახლი
• მოდა
• მარანი
• კულინარია
• ავტო

თვალსაზრისი

• აგორა
• ფოსტა
• ბლოგი
• პრესომბუდსმენი

ტენდერები

The New York Times