ჩვენ დიდ ფასს ვიხ­დით თა­ვი­სუფ­ლე­ბის­თ­ვის
01 სექტემბერი, 2011
1737
print

და არ გვაქვს უფლება, სამარცხვინო რიტორიკას   შევწიროთ მომავალი

ინტერვიუ კულტურისა და ძეგლთა დაცვის მინისტრთან ნიკა რურუასთან

- სა­ინ­ტე­რე­სო ზაფხუ­ლი გვქონ­და კულ­ტუ­რუ­ლად და არამ­ხო­ლოდ. თქვენ და­ის­ვე­ნეთ?

- ზაფხულ­ში პო­ლი­ტი­კუ­რი სე­ზო­ნი ნელ­დე­ბა, ხალ­ხი ის­ვე­ნებს, მაგ­რამ შე­იძ­ლე­ბა დას­ვე­ნე­ბა სა­ინ­ტე­რე­სო გა­ხა­დო.

მე პი­რა­დად პა­სი­უ­რი დას­ვე­ნე­ბა ვერ წარ­მო­მიდ­გე­ნია, არა­სო­დეს არ და­მის­ვე­ნია არაფ­რის კე­თე­ბით, არაფ­რის კე­თე­ბით ყო­ველ­თ­ვის ვიღ­ლე­ბი ხოლ­მე. მაგ­რამ ბუ­ნებ­რი­ვია, არის ხალ­ხი, რო­მელ­საც ეს ჭირ­დე­ბა. ზაფხუ­ლი კარ­გი პე­რი­ო­დია იმის­თ­ვის, რომ სა­ინ­ტე­რე­სო კულ­ტუ­რუ­ლი პრო­ცე­სი და­იწყოს სხვა­დას­ხ­ვა მი­მარ­თუ­ლე­ბით. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ კა­ლენ­და­რუ­ლად შე­მოდ­გო­მა და­იწყო, ეს პრო­ცე­სი ჯერ კი­დევ არ დამ­თავ­რე­ბუ­ლა.

ზაფხულ­ში ჩა­ტა­რე­ბუ­ლი ღო­ნის­ძი­ე­ბე­ბი­დან გა­მოვ­ყოფ­დი შა­ვი ზღვის ჯაზ­ფეს­ტი­ვალს, რო­მელ­მაც სა­ერ­თა­შო­რი­სო მას­შ­ტა­ბი მი­ი­ღო და რე­ი­ტინ­გით უკ­ვე დგას რამ­დე­ნი­მე ევ­რო­პუ­ლი ჯაზ­ფეს­ტი­ვა­ლის გვერ­დით, რაც ნამ­დ­ვი­ლად არ იყო ად­ვი­ლი. წელს ეს ღო­ნის­ძი­ე­ბა პირ­ვე­ლად ჩა­ვა­ტა­რეთ ნამ­დ­ვი­ლი სა­ფეს­ტი­ვა­ლო ფორ­მა­ტით, რაც მო­ი­ცავს არამ­ხო­ლოდ გა­სარ­თობ, არა­მედ სა­გან­მა­ნათ­ლებ­ლო და ტუ­რის­ტულ კომ­პო­ნენ­ტ­საც, რად­გან თა­ვი­სუ­ფა­ლი ბაზ­რის პი­რო­ბებ­ში ხე­ლოვ­ნე­ბა ვერ იქ­ნე­ბა მთლი­ა­ნად სუბ­სი­დი­რე­ბუ­ლი და ის სა­ჭი­რო­ებს კრე­ა­ტი­ულ მო­მენტს.

მას სჭირ­დე­ბა ეკო­ნო­მი­კუ­რი ბერ­კე­ტიც, რა­თა არ­სე­ბო­ბა შეძ­ლოს. დღეს და­სავ­ლე­თი, მთე­ლი მსოფ­ლიო სა­ხე­ლოვ­ნე­ბო დარგს უკ­ვე კრე­ა­ტი­ულ ინ­დუს­ტ­რი­ად იხ­სე­ნი­ებს, რაც იმას ნიშ­ნავს, რომ ეს დარ­გე­ბი ეკო­ნო­მი­კუ­რად მომ­გე­ბი­ა­ნი უნ­და გახ­დეს.

- და რა დო­ზით ერე­ვა დღეს სა­ხელ­მ­წი­ფო სა­ხე­ლოვ­ნე­ბო სფრო­ში?

- ერე­ვა რჩე­ვით, რო­ცა შე­საძ­ლე­ბე­ლია - რე­სურ­სით, ინ­ფ­რას­ტ­რუქ­ტუ­რით, კავ­ში­რე­ბით და ა.შ. მა­გა­ლი­თად, შა­ვი ზღვის ჯაზ­ფეს­ტი­ვალ­ზე იყო არამ­ხო­ლოდ კონ­ცერ­ტე­ბი, არა­მედ ამას თან სდევ­და კამ­პა­ნია, რო­მე­ლიც ტუ­რის­ტუ­ლი სეგ­მენ­ტის ჩარ­თ­ვა­საც ისა­ხავ­და მიზ­ნად. ამ მიზ­ნით ფეს­ტი­ვალს რეკ­ლა­მა არამ­ხო­ლოდ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში გა­უ­კეთ­და, არა­მედ მის ფარ­გ­ლებს გა­რე­თაც. ფეს­ტი­ვალს ბევ­რი უცხო­ე­ლი სტუ­მა­რი და­ეს­წ­რო, სას­ტუმ­როს ნომ­რე­ბი მთლი­ა­ნად და­კა­ვე­ბუ­ლი იყო ჩვე­ნი მე­ზო­ბე­ლი ქვეყ­ნე­ბი­დან ჩა­მო­სუ­ლი სტუმ­რე­ბის მი­ერ, რაც ამ კამ­პა­ნი­ის რე­ა­ლუ­რი შე­დე­გია. ამ ფეს­ტი­ვალ­ში ასე­ვე შე­ტა­ნი­ლი იყო სა­გან­მა­ნათ­ლებ­ლო კომ­პო­ნენ­ტიც - რამ­დე­ნი­მე თა­ვი­სუ­ფალ სცე­ნა­ზე დამ­წყებ მუ­სი­კო­სებს ყო­ველ­გ­ვა­რი გა­და­სა­ხა­დის გა­რე­შე შე­ეძ­ლოთ წამ­ყ­ვან ჯაზ­მე­ნებ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა, იდე­ე­ბის გაც­ვ­ლა, ერ­თ­მა­ნეთ­თან დაკ­ვ­რა და ა.შ. ეს აქამ­დე არც ერთ ფეს­ტი­ვალ­ზე არ იყო. სა­ფეს­ტი­ვა­ლო გან­წყო­ბის შე­საქ­მ­ნე­ლად მუ­სი­კო­სე­ბი ქუ­ჩებ­ში უკ­რავ­დ­ნენ. გარ­და ამი­სა, პირ­ვე­ლად იყო წარ­მოდ­გე­ნი­ლი ჯა­ზის თე­მა­ზე შექ­მ­ნი­ლი სუ­ვე­ნი­რე­ბის მთე­ლი ინ­დუს­ტ­რია. თა­ვი­სი სიმ­ბო­ლი­კა ყვე­ლა ფეს­ტი­ვალს აქვს მსოფ­ლი­ო­ში. ეს სიმ­ბო­ლო­ე­ბი ადა­მი­ანს მი­აქვს თა­ვის ქვე­ყა­ნა­ში, ინარ­ჩუ­ნებს მეხ­სი­ე­რე­ბა­ში და მე­რე მთე­ლი წე­ლი ისევ ფეს­ტი­ვალს ელო­დე­ბა, ეს ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი დე­ტა­ლია. ამ ფეს­ტი­ვალს არამ­ხო­ლოდ ჯა­ზის, არა­მედ მუ­სი­კის მოყ­ვა­რულ­თა დი­დი რა­ო­დე­ნო­ბა და­ეს­წ­რო - ახალ­გაზ­რ­დო­ბა, მუ­სი­კა­ლუ­რი პრო­ფე­სი­ის სტუ­დენ­ტო­ბა, რო­მე­ლიც ასე ორ­გა­ნი­ზე­ბუ­ლად პირ­ვე­ლად წა­ვიყ­ვა­ნეთ ფეს­ტი­ვალ­ზე და­სას­წ­რე­ბად. იყო ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი მნსმე­ნე­ლიც, რო­მელ­საც უყ­ვარს ჯა­ზი და ზო­გა­დად მუ­სი­კა. ასე რომ, ფეს­ტი­ვალ­ში კრე­ა­ტი­ვი პირ­ვე­ლად გა­მოჩ­ნ­და და ამან ძა­ლი­ან გა­ა­მარ­თ­ლა. შე­გიძ­ლი­ათ ეს თა­ვად ფეს­ტი­ვა­ლის ორ­გა­ნი­ზა­ტო­რებ­საც ჰკითხოთ.

- თუმ­ცა, ზაფხუ­ლი "აგ­ვის­ტოს ხუ­თი დღით" და­იწყო და მას არა­ერ­თ­გ­ვა­რო­ვა­ნი გა­მოხ­მა­უ­რე­ბა მოჰ­ყ­ვა. ფილ­მი აჩ­ვე­ნეს ნიუ იორ­კ­ში, ლონ­დონ­ში. რა შე­ფა­სე­ბე­ბი მოჰ­ყ­ვა ჩვე­ნე­ბებს?

- ჩე­მი აზ­რით, ყვე­ლა­ზე სა­სურ­ვე­ლი გა­მოხ­მა­უ­რე­ბა მოჰ­ყ­ვა - მი­ლი­ო­ნო­ბით ადა­მი­ან­მა რუ­სე­თის ომ­ზე სა­ქარ­თ­ვე­ლოს წი­ნა­აღ­მ­დეგ გა­ი­გო იმა­ზე მე­ტი, ვიდ­რე ამ ფილ­მის გა­მოს­ვ­ლამ­დე იცო­და. ამ კი­ნომ შე­ას­რუ­ლა ინ­ფორ­მა­ტი­უ­ლი ფუნ­ქ­ცია და რე­ჟი­სო­რის მი­ერ ეს ასეც იყო ჩა­ფიქ­რე­ბუ­ლი.

- ინ­ფორ­მა­ტი­უ­ლი თუ პრო­პა­გან­დის­ტუ­ლი?

- ვი­ღა­ცის­თ­ვის ინ­ფორ­მა­ცია პრო­პა­გან­დაა, ვი­ღა­ცის­თ­ვის - ფაქ­ტი და სა­ინ­ტე­რე­სო ამ­ბა­ვი, რო­მელ­ზეც მას მე­ტის გა­გე­ბა მო­უნ­დე­ბა. იმ ხალ­ხის­თ­ვის, ვი­საც ეს პრო­პა­გან­დად მი­აჩ­ნია, ასე­ვე მათ­თ­ვი­საც, ვი­საც ეს უბ­რა­ლოდ სა­ინ­ტე­რე­სო თე­მად ეჩ­ვე­ნე­ბა, ფილ­მი არის სა­შუ­ა­ლე­ბა, ამ ომის შე­სა­ხებ მო­ი­პო­ვონ ბევ­რი და­მა­ტე­ბი­თი ინ­ფორ­მა­ცია. ბუ­ნებ­რი­ვია, ერ­თი ფილ­მი ვერ შე­ი­თავ­სებს ვე­რა­ნა­ირ ფუნ­ქ­ცი­ას გარ­და იმი­სა, რომ ამ ტრა­გი­კუ­ლი მოვ­ლე­ნი­დან ერ­თი კონ­კ­რე­ტუ­ლი ამ­ბა­ვი გვი­ამ­ბოს. ეს იყო საკ­მა­ოდ ეფექ­ტუ­რი გა­მო­ძა­ხი­ლი, ექო და­ნარ­ჩე­ნი მსოფ­ლი­ოს­თ­ვის, რად­გან მას­ში მო­ნა­წი­ლე­ო­ბას იღებ­და ცნო­ბილ ადა­მი­ან­თა ჯგუ­ფი. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, ბევ­რ­მა ჩვენ­მა პო­ტენ­ცი­ურ­მა და ახ­ლან­დელ­მა მე­გო­ბარ­მა აშშ-ში ეს ამ­ბა­ვი გულ­თან მი­ი­ტა­ნა.

- ეს ამ­ბა­ვი, ალ­ბათ, უფ­რო არა­მე­გობ­რე­ბის­თ­ვის და იმ ხალ­ხის­თ­ვის იყო, რო­მელ­თაც სხვა ინ­ფორ­მა­ცია და სხვა შე­ხე­დუ­ლე­ბა ჰქონ­დათ ამ ომ­ზე. რამ­დე­ნად შე­იც­ვ­ლი­და აზრს ასე­თი აუდი­ტო­რია ფილ­მით?

- ვფიქ­რობ, ამ ფილ­მის ან ნე­ბის­მი­ერ სხვა ფილ­მის ფუნ­ქ­ცია არ არის ადა­მი­ა­ნე­ბის აზ­რის შეც­ვ­ლა-არ­შეც­ვ­ლა. ჩე­მი აზ­რით, ინ­ფორ­მი­რე­ბა უფ­რო იყო მი­ზა­ნი.

- თუმ­ცა, "ნიუ იორკ თა­იმ­ს­მა" ამ ფილ­მის შემ­დეგ აშშ-რუ­სე­თის გა­დატ­ვირ­თ­ვის პო­ლი­ტი­კის შე­საძ­ლებ­ლო­ბა­ზე კითხ­ვე­ბი დას­ვა...

- "ნიუ იორკ თა­იმ­სის" შე­ფა­სე­ბით, თუ ფილ­მ­ში აღ­წე­რი­ლი ამ­ბა­ვი ოდ­ნავ მა­ინც შე­ე­ფე­რე­ბა სი­მარ­თ­ლეს, რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა ამე­რი­კამ და­ათ­ბოს ურ­თი­ერ­თო­ბე­ბი რუ­სეთ­თან, ქვე­ყა­ნას­თან, რო­მე­ლიც ასე იქ­ცე­ვა სა­მე­ზობ­ლო­ში... ეს მარ­თ­ლაც ასეა. პო­ლი­ტი­კა­ში ის­ტო­რი­უ­ლად მომ­ხ­და­რა, რო­დე­საც ძა­ლი­ან დე­მოკ­რა­ტი­ულ სა­ხელ­მ­წი­ფო­ებს ამა­თუ­იმ პო­ლი­ტი­კუ­რი კო­ნი­უნ­ქ­ტუ­ი­რი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე თვა­ლი და­უ­ხუ­ჭავთ ძა­ლი­ან უარ­ყო­ფით მოვ­ლე­ნებ­ზე. სა­ბედ­ნი­ე­როდ, შე­ერ­თე­ბუ­ლი შტა­ტე­ბი თა­ვი­სუ­ფა­ლი ქვე­ყა­ნაა და იქ ყო­ველ­თ­ვის არ­სე­ბობს გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი აზ­რი და სწო­რედ ამ­გ­ვა­რი დე­ბა­ტია სა­სარ­გებ­ლო ჩვენ­თ­ვის, რად­გან ოკუ­პა­ცია გრძელ­დე­ბა, არ დამ­თავ­რე­ბუ­ლა, მი­სი ჩამ­დე­ნი, პუ­ტი­ნის რუ­სე­თი კი ცდი­ლობს ეს ყვე­ლა­ფე­რი და­ა­კა­ნო­ნოს. მსგავ­სი დე­ბა­ტე­ბი სა­სარ­გებ­ლოა იმის­თ­ვის, რომ ცხოვ­რე­ბა­ში რე­ა­ლუ­რად და არა კი­ნო­ში შე­იც­ვა­ლოს სი­ტუ­ა­ცია. კი­ნო კი ფიქ­ციაა, ხე­ლოვ­ნე­ბის დარ­გია და თუ მას შე­უძ­ლია რა­მე­ნა­ი­რად ემ­სა­ხუ­როს პრობ­ლე­მის მოგ­ვა­რე­ბას, რა­ტო­მაც არა?! ეს არ არის პრო­პა­გან­და. ადა­მი­ა­ნებს იმ­დე­ნად გო­ნი­ე­რე­ბად ვთვლი, რომ დღეს ისი­ნი არა­ნა­ირ ფუჭ პრო­პა­გან­დას არ და­ი­ჯე­რე­ბენ, ეს ფილ­მი უფ­რო ინ­ფორ­მი­რე­ბაა. პრო­პა­გან­დას კი ამას მხო­ლოდ რუ­სე­თი ეძა­ხის, ის, ვინც მარ­თ­ლა იღებს უნი­ჭო პრო­პა­გან­დის­ტულ ფილ­მებს, რომ­ლის ყუ­რე­ბაც უკ­ვე ტან­ჯ­ვაა. "აგ­ვის­ტოს ხუ­თი დღე" არის ჰო­ლი­ვუ­დურ ჟან­რ­ში გა­კე­თე­ბუ­ლი სა­ინ­ტე­რე­სო, გა­სარ­თო­ბი ბლოგ­ბას­ტე­რი, სა­დაც და­მა­ფიქ­რე­ბე­ლი, სა­გან­გა­შო ნო­ტე­ბიც გა­ის­მის. ჩე­მი აზ­რით, ამ ფილ­მ­მა ფუნ­ქ­ცია შე­ას­რუ­ლა.

- და­ვუბ­რუნ­დეთ სა­ზაფხუ­ლო კულ­ტუ­რულ ღო­ნის­ძი­ე­ბებს...

- ბა­თუმ­ში აგ­რეთ­ვე ტარ­დე­ბა სა­ავ­ტო­რო კი­ნოს სა­ერ­თა­შო­რი­სო ფეს­ტი­ვა­ლი, რო­მე­ლიც, ჩე­მი აზ­რით, სა­ინ­ტე­რე­სოდ შე­იძ­ლე­ბა ტრან­ს­ფორ­მირ­დეს, რად­გან სა­ავ­ტო­რო კი­ნო არის ის ჟან­რი, რომ­ლი­თაც სა­ქარ­თ­ვე­ლომ უნ­და და­ი­კა­ვოს ად­გი­ლი მსოფ­ლიო კი­ნე­მა­ტოგ­რა­ფი­ა­ში. ჩვენ მას­პ­რო­დუ­სი­რე­ბა­ში ვერ შე­ვე­ჯიბ­რე­ბით ვერც ჰო­ლი­ვუდ­სა და ვერც ბო­ლი­ვუდს იმის მი­უ­ხე­და­ვად, რომ ორი­ვე ეს გი­გან­ტი დაგ­ვი­მე­გობ­რ­და და ორი­ვეს აქვს და­გეგ­მი­ლი პრო­ექ­ტე­ბი სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში. მა­გა­ლი­თად, ბო­ლი­ვუდს უკ­ვე აქვს ორი ხელ­მო­წე­რი­ლი კონ­ტ­რაქ­ტი და სექ­ტემ­ბერ-ოქ­ტომ­ბერ­ში ორი ფილ­მის გა­და­ღე­ბა იწყე­ბა ჩვე­ნი რე­სურ­სე­ბით - ჩვენს მი­წა­ზე, ჩვე­ნი მსა­ხი­ო­ბე­ბით, ჩვე­ნი ჯგუ­ფე­ბით და ტექ­ნი­კი­თაც. ეს სა­სი­ა­მოვ­ნოა, რად­გან წვრთნის კი­ნო­მუ­შა­ხელს, რომ მათ შემ­დეგ იმუ­შა­ონ ქარ­თულ პრო­დუქ­ცი­ა­ზე ასე­თი­ვე ტემ­პებ­ში, ასე­თი­ვე ინ­ტენ­სი­ვო­ბით და უნა­რე­ბით, რად­გან ბო­ლი­ვუ­დი დღეს კი­ნო­ინ­დუს­ტ­რი­ის ერ­თა­დერ­თი სეგ­მენ­ტია, რო­მე­ლიც მას­შ­ტა­ბე­ბით ჰო­ლი­ვუდს უპი­რის­პირ­დე­ბა. თუმ­ცა, ეს არც მიკ­ვირს იმი­ტომ, რომ ჩვენ მდი­და­რი კი­ნო­ის­ტო­რი­ის მქო­ნე ქვე­ყა­ნა ვართ. ძმე­ბი ლუ­მი­ე­რე­ბის მი­ერ კი­ნოს გა­მო­გო­ნე­ბი­დან და პა­რიზ­ში, კა­პუ­ცი­ნე­ბის ბულ­ვარ­ზე მი­სი პირ­ვე­ლი ჩვე­ნე­ბი­დან ათ თვე­ში სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში ახა­ლი სა­ხე­ლოვ­ნე­ბო დარ­გის - კი­ნოს პრე­ზენ­ტა­ცია მოხ­და.

1909 წლი­დან მარ­ტო თბი­ლის­ში იყო 11 კი­ნო­თე­ატ­რი (დღეს არის 4). იმა­ვე პე­რი­ოდ­ში ქუ­თა­ის­ში 4 კო­ნო­თე­ატ­რი არ­სე­ბობ­და. აქ არის ნამ­ყო­ფი თო­მას ალ­ვა ედი­სო­ნი, ადა­მი­ა­ნი, რო­მელ­საც არამ­ხო­ლოდ კი­ნო­ში, არა­მედ მეც­ნი­ე­რე­ბა­შიც უდი­დე­სი წვლი­ლი აქვს შე­ტა­ნი­ლი. მან თბი­ლის­ში სა­კუ­თა­რი ხე­ლით ჩა­მო­ი­ტა­ნა აპა­რა­ტე­ბი, სა­დაც მო­ნე­ტის ჩაგ­დე­ბის შემ­დეგ მოკ­ლე კი­ნორ­გო­ლე­ბის ნახ­ვა იყო შე­საძ­ლე­ბე­ლი. სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში იღებ­დ­ნენ ფილ­მებს ფრან­გე­ბი, იტა­ლი­ე­ლე­ბი... გა­საბ­ჭო­ე­ბამ ამას ძლი­ერ შე­უ­შა­ლა ხე­ლი, თო­რემ ეს ძა­ლი­ან დიდ მას­შ­ტა­ბებს მი­ი­ღებ­და.

- თუმ­ცა, ქარ­თუ­ლი კი­ნო და ქარ­თ­ვე­ლი რე­ჟი­სო­რე­ბი საბ­ჭო­თა დრო­საც ახერ­ხებ­დ­ნენ, სხვე­ბის­გან გა­მორ­ჩე­ულ­ნი ყო­ფი­ლიყ­ვ­ნენ.

- გა­საბ­ჭო­ე­ბა­ში ვგუ­ლის­ხ­მობ ცენ­ზუ­რას, რის გა­მოც ისეთ გე­ნი­ა­ლურ ტა­ლან­ტებს, რო­გო­რი­ცაა მა­გა­ლი­თად კო­ტე მი­ქა­ბე­რი­ძე - კი­ნოს გა­და­ღე­ბა აუკ­რ­ძა­ლეს და ის ათ­წ­ლე­უ­ლე­ბის მან­ძილ­ზე კი­ნოს­ტუ­დი­ის და­რა­ჯად მუ­შა­ობ­და. არა­და ის იყო გე­ნი­ა­ლუ­რი კი­ნო­რე­ჟი­სო­რი, მსა­ხი­ო­ბი, მხატ­ვა­რი... მი­უ­ხე­და­ვად ყვე­ლაფ­რი­სა, ქარ­თუ­ლი კი­ნოს­კო­ლა შე­იქ­მ­ნა და ის შექ­მ­ნა დიდ­მა ხალ­ხ­მა, - ვა­სილ ამა­შუ­კელ­მა თუ ნი­კო­ლოზ შენ­გე­ლა­ი­ამ, მი­ხე­ილ კა­ლა­ტო­ზიშ­ვილ­მა, ოთარ იოსე­ლი­ან­მა და ა.შ.

კულ­ტუ­რუ­ლი პროგ­რა­მე­ბი გრძელ­დე­ბა რე­გი­ო­ნებ­ში და ეს ძა­ლი­ან მი­ხა­რია, რად­გან სა­ქარ­თ­ვე­ლო არ არის მხო­ლოდ თავ­კომ­ბა­ლა დე­და­ქა­ლა­ქი. ამ წუ­თას ქალ­ბა­ტო­ნი ნი­ნო ანა­ნი­აშ­ვი­ლი და მი­სი და­სი კონ­ცერ­ტებს მარ­თა­ვენ და­სავ­ლეთ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში - ქუ­თა­ის­ში, ფოთ­ში - ეს ქვე­ყა­ნას კრავს, სა­ზო­გა­დო­ე­ბას აერ­თი­ა­ნებს. მე­ო­რე მხრივ, თავს უყ­რის იმ ნიჭს, ტა­ლანტს, რო­მე­ლიც ჩვენს ხალ­ხ­ში, ქვეყ­ნის მთელ ტე­რი­ტო­რი­ა­ზეა გაბ­ნე­უ­ლი და ადა­მი­ა­ნებს ას­პა­რეზს აძ­ლევს.

გარ­და ამი­სა, 14 სექ­ტემ­ბერს იწყე­ბა თე­ატ­რა­ლუ­რი ფეს­ტი­ვა­ლი, რო­მე­ლიც ძა­ლი­ან მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი სპექ­ტაკ­ლით იხ­ს­ნე­ბა. ამ დად­გ­მა­ში მო­ნა­წი­ლე­ობს თა­ნა­მედ­რო­ვე­ო­ბის კი­ნო­სა და თე­ატ­რის ერთ-ერ­თი დი­დი მსა­ხი­ო­ბი ჯონ მალ­კო­ვი­ჩი.

- რა იცის მალ­კო­ვიჩ­მა სა­ქარ­თ­ვე­ლოს შე­სა­ხებ?

- მან, რო­გორც მი­ნი­მუმ, იცის ის, რომ ეს არის ქვე­ყა­ნა, რო­მელ­შიც და­ი­ბა­და და კი­ნო გა­და­ი­ღო მი­ხე­ილ კა­ლა­ტო­ზიშ­ვილ­მა; იცის, რომ ოთარ იოსე­ლი­ა­ნი აქა­უ­რია. იცის, რომ ესაა თა­ნა­მედ­რო­ვე დე­მოკ­რა­ტი­უ­ლი ქვე­ყა­ნა, რო­მე­ლიც არ უთ­მობს არა­ფერს თა­ვის აგ­რე­სი­ულ და ავ­ტო­რი­ტა­რულ მე­ზო­ბელს, რუ­სეთს...

- რო­ბერტ სტუ­რუა არ იცის მალ­კო­ვიჩ­მა?

- არ ვი­ცი. შე­იძ­ლე­ბა იცო­დეს, მაგ­რამ არ გა­მოვ­რიცხავ, რომ შე­იძ­ლე­ბა არც იცო­დეს...

- რე­ზო­ნან­სი გა­მო­იწ­ვია თქვენ­მა გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბამ რო­ბერტ სტუ­რუ­ას რუს­თა­ვე­ლის თე­ატ­რის სამ­ხატ­ვ­რო ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლის თა­ნამ­დე­ბო­ბი­დან გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბის თა­ო­ბა­ზე, თქვენს მი­ერ ხელ­მო­წე­რილ ბრძა­ნე­ბა­ში არ არის ახ­ს­ნი­ლი გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბის მი­ზე­ზი...

- კა­ნო­ნი მაძ­ლევს სა­შუ­ა­ლე­ბას მე, მი­ნისტრს, დავ­ნიშ­ნო სამ­ხატ­ვ­რო ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლი და ახ­ს­ნა-გან­მარ­ტე­ბის გა­რე­შე გა­ვა­თა­ვი­სუფ­ლო თა­ნამ­დე­ბო­ბი­დან. ესაა თა­ნამ­დე­ბო­ბა, რო­მელ­საც სა­ხელ­მ­წი­ფო აფი­ნან­სებს. თუმ­ცა, ახ­ს­ნა-გან­მარ­ტე­ბა სა­ჭი­როდ ჩავ­თ­ვა­ლე და მგო­ნი ეს საკ­მა­ოდ ნათ­ლად და ღი­ად გა­ვა­კე­თე. ჩე­მი გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა ეფუძ­ნე­ბა ფაქტს, რომ ჩვენ მულ­ტი­ეთ­ნი­კუ­რი ქვე­ყა­ნა გვაქვს, აქ ათა­სო­ბით ჩვე­ნი თა­ნა­მო­ქა­ლა­ქე და­ი­ბა­და, მა­თი სამ­შობ­ლო სა­ქარ­თ­ვე­ლოა, ისი­ნი აქ უნ­და იყ­ვ­ნენ მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა და არ შე­იძ­ლე­ბა მა­თი ეთ­ნი­კუ­რი კუთ­ვ­ნი­ლე­ბის გა­მო ამ ადა­მი­ა­ნებს ვინ­მემ თა­ვი მე­ო­რე­ხა­რის­ხო­ვან ადა­მი­ა­ნე­ბად აგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნოს. ცნო­ბილ სა­ხე­ებს (და ასე­თი გახ­ლავთ ბა­ტო­ნი სტუ­რუა) გა­ცი­ლე­ბით ად­ვი­ლად შე­უძ­ლი­ათ სა­ზო­გა­დო­ებ­რი­ვი ნორ­მე­ბის დამ­კ­ვიდ­რე­ბა, ვიდ­რე რი­გით ადა­მი­ა­ნებს. ნორ­მე­ბი, რო­მე­ლიც ბა­ტო­ნი სტუ­რუ­ას მი­ერ მკვიდ­რ­დე­ბო­და, იყო უკი­დუ­რე­სად უსა­მარ­თ­ლო და სა­ში­ში. მა­გა­ლი­თად, რომ "სო­მე­ხი" აპ­რი­ო­რი სა­გი­ნე­ბე­ლი სიტყ­ვაა, კა­ტე­გო­რი­უ­ლად მი­უ­ღე­ბე­ლია ჩემ­თ­ვის, ჩვე­ნი სა­ხელ­მ­წი­ფოს­თ­ვის; ის, რომ თურ­ქი ქარ­თ­ველ­თან შე­და­რე­ბით გო­ნე­ბა­შეზღუ­დუ­ლია, აბ­სო­ლუ­ტუ­რად მი­უ­ღე­ბე­ლია; ის, რომ შავ­კა­ნი­ა­ნი შე­იძ­ლე­ბა იმი­ტომ კი არ უნ­და გძულ­დეს, რომ შავ­კა­ნი­ა­ნია, არა­მედ იმი­ტომ, რომ კულ­ტუ­რუ­ლად ჩა­მორ­ჩე­ნი­ლია - აბ­სო­ლუ­ტუ­რად მი­უ­ღე­ბე­ლია, ესაა უსა­მარ­თ­ლო, სა­მარ­ცხ­ვი­ნო და მე­ო­რე მხრივ ძალ­ზე სა­ხი­ფა­თო გან­ცხა­დე­ბე­ბი. ჩვე­ნი სამ­შობ­ლოს მტრე­ბი ის­ტო­რი­უ­ლად ყო­ველ­თ­ვის ცდი­ლობ­დ­ნენ ჩვენს კუთხე­ე­ბად და­ნა­წევ­რე­ბას. ამას დღე­საც ცდი­ლობს რუ­სე­თი, მაგ­რამ ვერ აკე­თებს. რო­გორც წარ­სულ­ში კუთხე­ე­ბად და­ნა­წი­ლე­ბა ჩვე­ნი ქვეყ­ნის­თ­ვის იყო შხა­მი, სა­ში­ნე­ლე­ბა, ასე­თი­ვე რა­მეა დღეს ადა­მი­ან­თა და­ნა­წევ­რე­ბა ეთ­ნი­კუ­რი ნიშ­ნით. რო­დე­საც ადა­მი­ანს ეუბ­ნე­ბი, რომ ცუ­დი ხარ, რად­გან სხვა ეთ­ნი­კურ ჯგუფს მი­ე­კუთ­ვ­ნე­ბი, ამ ადა­მი­ანს აუცხო­ებ და ზი­ა­ნის მომ­ტა­ნად აქ­ცევ. ამით მას სხვა გზას არ უტო­ვებ.

- პირ­ვე­ლი შემ­თხ­ვე­ვაა, რო­დე­საც ადა­მი­ანს თა­ნამ­დე­ბო­ბას ქსე­ნო­ფო­ბი­უ­რი და ღირ­სე­ბის შემ­ლა­ხა­ვი გან­ცხა­დე­ბე­ბის მო­ტი­ვით ატო­ვე­ბი­ნე­ბენ და ეს იმის მი­უ­ხე­და­ვად, რომ ზო­გა­დად ქვე­ყა­ნა­ში ეს გან­წყო­ბე­ბი არ­სე­ბობს, ამას არა­ერ­თი ცნო­ბი­ლი სა­ხე ქა­და­გებს სხვა­დას­ხ­ვა მე­დი­ა­სა­შუ­ა­ლე­ბით, მათ შო­რის, პარ­ლა­მენ­ტის ტრი­ბუ­ნი­და­ნაც...

- მითხა­რით პარ­ლა­მენ­ტა­რი, რო­მე­ლიც მსგავს გან­ცხა­დე­ბებს აკე­თებ­და და ისევ აირ­ჩია ხალ­ხ­მა... და თუ კი­დევ არის ვინ­მე ასე­თი, ამი­ტო­მაც უნ­და ვებ­რ­ძო­ლოთ ამ­გ­ვა­რი სი­მა­ხინ­ჯის ნორ­მად ქცე­ვას, რად­გან ეს არის ის, რაც გა­მოქ­ვა­ბუ­ლებ­ში დაგ­ვაბ­რუ­ნებს.

- ეს მა­ინც პირ­ვე­ლი ასე­თი მკაც­რი ნა­ბი­ჯი იყო...

- დი­ახ, და არამ­ხო­ლოდ, რად­გან ეს იმ პო­ლი­ტი­კის ნა­წი­ლი­ცაა, რა­საც ჩვენ ვა­ტა­რებთ. ჩვენ ვართ მულ­ტი­ეთ­ნი­კუ­რი, მულ­ტი­კულ­ტუ­რუ­ლი ქვე­ყა­ნა და სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ყვე­ლა მო­ქა­ლა­ქე თავს უნ­და გრძნობ­დეს სახ­ლ­ში და და­ცუ­ლად. ადა­მი­ა­ნი არ ირ­ჩევს ეროვ­ნე­ბას და ძა­ლი­ან დი­დი უსა­მარ­თ­ლო­ბაა, ნე­ბის­მი­ე­რი ეროვ­ნე­ბის ადა­მი­ა­ნი და­ა­კომ­პ­ლექ­სო სა­კუ­თა­რი წარ­მო­შო­ბით...

- ეს ფაქ­ტი უკავ­შირ­დე­ბა ხე­ლოვ­ნე­ბას თუ ეს პო­ლი­ტი­კუ­რი ნა­ბი­ჯია?

- ეს სა­მო­ქა­ლა­ქო სფე­რო­ში მომ­ხ­და­რი ამ­ბა­ვია, რო­მელ­საც სა­ხელ­მ­წი­ფომ თა­ვი­სი მკა­ფიო სიგ­ნა­ლი გა­უგ­ზავ­ნა. ჩე­მი პო­ზი­ცია, ანუ სტუ­რუ­ას გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბა იყო სიგ­ნა­ლი, რომ მის ამ ეთ­ნო­ცენ­ტ­რის­ტულ და ქსე­ნო­ფო­ბი­ურ შე­ხე­დუ­ლე­ბებს სა­ხელ­მ­წი­ფო არ და­ა­ფი­ნან­სებს, არ გა­ი­ზი­ა­რებს. მას, რო­გორც კერ­ძო პირს, შე­უძ­ლია ჰქონ­დეს ამ­გ­ვა­რი აზ­რე­ბი და ბუ­ნებ­რი­ვია, ამას ვე­რა­ვინ აუკ­რ­ძა­ლავს, მაგ­რამ იგი, რო­გორც სამ­ხატ­ვ­რო ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლი, ამ აზ­რე­ბის ტი­რა­ჟი­რე­ბას ვერ გა­აგ­რ­ძე­ლებს. ეს არის და ეს. სა­კითხის პო­ლი­ტი­ზე­ბა კი გან­სა­კუთ­რე­ბით ხელ­საყ­რე­ლია მარ­გი­ნა­ლუ­რი პო­ლი­ტი­კუ­რი ძა­ლე­ბის­თ­ვის და ამის მა­გა­ლი­თი სა­ხე­ზეა, მაგ­რამ ეს არ ცვლის საქ­მის ვი­თა­რე­ბას - არა­ვის, არც ცნო­ბილ და არც უც­ნობ ადა­მი­ანს არ აქვს იმის ნე­ბა, რომ სა­კუ­თარ სამ­შობ­ლო­ში ვინ­მეს თა­ვი მე­ო­რე­ხა­რის­ხო­ვან ადა­მი­ა­ნად აგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნოს. ეს, ვი­მე­ო­რებ, სა­ხი­ფა­თო­ცაა.

- ის­მის, რომ სა­ხელ­მ­წი­ფო, კონ­კ­რე­ტუ­ლად თქვე­ნი სა­მი­ნის­ტ­რო და თქვენ გახ­დით მო­ნა­წი­ლე სპექ­ტაკ­ლი­სა, რო­მე­ლიც რო­ბერტ სტუ­რუ­ამ დად­გა...

- ბუ­ნე­რი­ვია, ამას სე­რი­ო­ზუ­ლად ვერ ვუ­პა­სუ­ხებ. თუ ეს ვინ­მეს სპექ­ტაკ­ლად ეჩ­ვე­ნე­ბა, მი­სი საქ­მეა. მე კი ვთვლი, რომ ეს პრინ­ცი­პუ­ლი სა­კითხია, სა­დაც ირ­კ­ვე­ვა ღი­რე­ბუ­ლე­ბი­თი ამ­ბა­ვი - კაც­თ­მო­ძუ­ლე­ო­ბი­სა და ადა­მი­ა­ნებს შო­რის გან­ხეთ­ქი­ლე­ბის თეს­ვის ღი­რე­ბუ­ლე­ბას უპი­რის­პირ­დე­ბა კე­თილ­გო­ნი­ე­რე­ბის, ერ­თო­ბის, სა­მარ­თ­ლი­ა­ნო­ბის იდეა და ეს ყო­ველ­თ­ვის გა­ი­მარ­ჯ­ვებს. სპექ­ტაკლს და­არ­ქ­მევთ ამას თუ პი­ე­სას... ყვე­ლა­ფე­რი სა­ნა­ხა­ო­ბაა და შე­იძ­ლე­ბა ეს ასეც მო­ი­ნათ­ლოს, მაგ­რამ მე­რე რა. თუმ­ცა, მე ეჭ­ვი მე­პა­რე­ბა, რომ ბა­ტონ სტუ­რუ­ას ეს და­ედ­გა, რად­გან მან საკ­მა­ოდ უხერ­ხულ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში ჩა­იგ­დო თა­ვი. ფაქ­ტობ­რი­ვად მან და­კარ­გა ის სა­ვარ­ძე­ლი, რო­მე­ლიც მას, რო­გორც ჩანს, ასე ძა­ლი­ან უყ­ვარ­და და უღირ­და. პრო­ფე­სი­ას კი ვე­რა­ვინ ვე­რა­ვის ვერ და­ა­კარ­გი­ნებს, ამა­ზე ლა­პა­რა­კი ზედ­მე­ტია. მას სად­მე რა­ი­მეს დად­გ­მის­თ­ვის არა­ვის ნე­ბარ­თ­ვა არ ჭირ­დე­ბა; მაგ­რამ, ამა­ვე დროს, ამ­გ­ვა­რი ღი­რე­ბუ­ლე­ბე­ბის ტი­რა­ჟი­რე­ბი­სას იგი სა­ხელ­მ­წი­ფოს მი­ერ და­ფი­ნან­სე­ბულ და სა­ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლო პო­ზი­ცი­ას ვერ და­ი­კა­ვებს.

- რო­გორ ვი­თარ­დე­ბო­და ურ­თი­ერ­თო­ბა ქვეყ­ნის ერთ-ერთ სა­უ­კე­თე­სო რე­ჟი­სორ­თან თქვე­ნი მი­ნის­ტ­რო­ბი­სას?

- ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი, ნორ­მა­ლუ­რი, საქ­მი­ა­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბე­ბი მქონ­და, ისე­თი­ვე, რო­გო­რიც სხვა რე­ჟი­სო­რებ­თან. გარ­კ­ვე­უ­ლი პე­რი­ო­დის წინ ამ ადა­მი­ან­მა თე­ატ­რის მმარ­თ­ვე­ლის, ზა­ალ ჩი­ქო­ბა­ვას პი­რით შე­მატყო­ბი­ნა, რომ არ ჰყოფ­ნი­და თა­ვი­სი ხელ­ფა­სი. პი­რა­დად ჩე­მი გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბით ხელ­ფა­სი გა­უ­ორ­მაგ­და და ის ამას წლე­ბის გა­ნავ­ლო­ბა­ში იღებ­და. რუს­თა­ვე­ლის თე­ატრს, ისე­ვე რო­გორც მარ­ჯა­ნიშ­ვი­ლის თე­ატრს, საკ­მა­ოდ დი­დი ბი­უ­ჯე­ტე­ბი აქვთ და ამ მი­მარ­თუ­ლე­ბით პრობ­ლე­მე­ბი არ იყო, მაგ­რამ რო­დე­საც არა­ერ­თ­ჯე­რა­დად გა­კეთ­და ეთ­ნი­კუ­რი ეპი­თე­ტე­ბი... სხვა­თა შო­რის, იმა­ზეც მო­ვის­მი­ნე შე­ნიშ­ვ­ნა, რა­ტომ დას­ჭირ­და ამ­დე­ნი ხა­ნი ამ გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბას და რა­ტომ პირ­ვე­ლი­ვე გან­ცა­ხა­დე­ბა­ზე არ გა­თა­ვი­სუფ­ლ­და ბა­ტო­ნი სტუ­რუა. მეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ ადა­მი­ა­ნე­ბი, რო­მე­ლიც ასეთ აზ­რებს გა­მოთ­ქ­ვა­მენ, ცდი­ლო­ბენ პაპ­ზე მეტ კა­თო­ლი­კე­ე­ბად გვეჩ­ვე­ნონ და მათ მინ­და ვუ­პა­სუ­ხო - გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბის მი­ღე­ბას ამ­დე­ნი ხა­ნი დას­ჭირ­და იმი­ტომ, რომ და­ნამ­დ­ვი­ლე­ბით დავ­რ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი­ყა­ვი იმა­ში, რომ მაგ­ვა­რი ეთ­ნი­კუ­რი ეპი­თე­ტე­ბი არ იყო ერთ იზო­ლი­რე­ბულ შემ­თხ­ვე­ვი­სას გა­კე­თე­ბუ­ლი რამ. პირ­ვე­ლი ასეთ გან­ცხა­დე­ბა წა­მოც­დე­ნად, ან უბ­რა­ლოდ არაფხი­ზელ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში გა­კე­თე­ბულ უგე­მოვ­ნე­ბო ხუმ­რო­ბად მი­ვიჩ­ნიე... ადა­მი­ა­ნის­გან, რო­მე­ლიც სი­კე­თეს ქა­და­გებს, გა­მიკ­ვირ­და ასე­თი გან­ცხა­დე­ბე­ბი... თუმ­ცა ნა­თუ­რა აინ­თო მა­შინ, რო­დე­საც სომ­ხო­ბა­ზე, თურ­ქებ­ზე, ფე­რად­კა­ნი­ა­ნებ­ზე გან­ცხა­დე­ბებ­მა მე­თო­დუ­რი და ტი­რა­ჟი­რე­ბუ­ლი სა­ხე მი­ი­ღო. აქ მივ­ხ­ვ­დი, რომ ეს გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა უნ­და მი­მე­ღო.

ბუ­ნებ­რი­ვია, ვი­ღაც ცდი­ლობს მი­ეტ­მას­ნოს სტუ­რუ­ას თუნ­დაც წარ­სულ დი­დე­ბას, ვი­ღაც ცდი­ლობს მის მხა­დამ­ჭე­რად გა­მოჩ­ნ­დეს, ბუ­ნებ­რი­ვია, ჰყავს გულ­წ­რ­ფე­ლი გულ­შე­მატ­კივ­რე­ბიც - მე­გობ­რე­ბი, ნაც­ნო­ბე­ბი, ნა­თე­სა­ვე­ბი... ეს ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ამ­ბა­ვია, უთა­ნაგ­რ­ძ­ნო­ბენ...

- არ­სე­ბობს მო­ლო­დი­ნი, რომ ამ თა­ნამ­დე­ბო­ბას ვინ­მე სხვა და­ი­კა­ვებს.

- არ ვარ დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი, რომ ეს თა­ნამ­დე­ბო­ბა ვინ­მემ უნ­და და­ი­კა­ვოს, კა­ნო­ნით ეს არ არის აუცი­ლე­ბე­ლი - კა­ნონ­ში წე­რია, რომ თე­ატრს შე­იძ­ლე­ბა ჰყავ­დეს სამ­ხატ­ვ­რო ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლი. "შე­იძ­ლე­ბა ჰყავ­დეს" ნიშ­ნავს, რომ შე­იძ­ლე­ბა არ ჰყავ­დეს. ჯერ არ არის შე­სა­ფე­რი­სი კან­დი­და­ტი, რო­მელ­საც იმა­ზე უკე­თე­სი ხედ­ვა ექ­ნე­ბა, რაც ბა­ტონ სტუ­რუ­ას ჰქონ­და... თუმ­ცა მი­სი ხედ­ვა ჩემ­თ­ვის უც­ნო­ბია, რად­გან ამ მხრივ ბო­ლო წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში პა­სი­უ­რობ­და. სტა­ტის­ტი­კუ­რად, რუს­თა­ვე­ლის თე­ატ­რი სტუ­რუ­ას ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლო­ბი­სას ყვე­ლა­ზე და­ბა­ლი პრო­დუქ­ტი­უ­ლო­ბით გა­მო­ირ­ჩე­ო­და, თუმ­ცა ვი­მე­ო­რებ - ეს არ იყო მი­სი გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბის მი­ზე­ზი. მი­ზე­ზი იმ მი­უ­ღე­ბე­ლი ღი­რე­ბუ­ლე­ბე­ბის ნორ­მად ქცე­ვის მცდე­ლო­ბა იყო, რა­საც ბა­ტო­ნი სტუ­რუა უკე­თებ­და ტი­რა­ჟი­რე­ბას.

- რო­გორ მი­ი­ღეს მთავ­რო­ბის სხვა წევ­რებ­მა ეს გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა? მათ რი­გებ­შიც ხომ მო­ი­ძებ­ნე­ბა სტუ­რუ­ას თაყ­ვა­ნის­მ­ცე­მე­ლი?

- ცხოვ­რე­ბა არ შედ­გე­ბა მხო­ლოდ სა­სი­ა­მოვ­ნო გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბე­ბის­გან. ეს პრინ­ცი­პუ­ლი სა­კითხია და პი­რა­დად ჩემ­თ­ვის არ იყო სა­სი­ა­მოვ­ნო (ყო­ველ­თ­ვის მირ­ჩევ­ნია, ადა­მი­ა­ნი სადღაც მი­ვიყ­ვა­ნო, დავ­ნიშ­ნო და არა წა­მო­ვიყ­ვა­ნო... პო­ზი­ტი­უ­რი მოვ­ლე­ნის მომ­ხ­რე ვარ), მაგ­რამ რო­ცა საქ­მე ეხე­ბა სა­ში­ში მუხ­ტის შემ­ც­ველ მოვ­ლე­ნას, ამ­გ­ვარ მოვ­ლე­ნა­ზე დრო­უ­ლი რე­ა­გი­რე­ბა უნ­და მოხ­დეს... ჩვენ დი­დი ფა­სი გა­და­ვი­ხა­დეთ და დღე­საც ვიხ­დით თა­ვი­სუფ­ლე­ბის­თ­ვის და არ გვაქვს უფ­ლე­ბა, უპა­სუ­ხის­მ­გებ­ლო, უთავ­ბო­ლო, სა­მარ­ცხ­ვი­ნო რი­ტო­რი­კას შევ­წი­როთ მო­მა­ვა­ლი.

- ფი­ნა­ლი რა იქ­ნე­ბა?

- ფი­ნა­ლი უკ­ვე იყო. ასე­თი ღი­რე­ბუ­ლე­ბე­ბის ადა­მი­ა­ნი ვერ გა­აგ­რ­ძე­ლებს თე­ატ­რის ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლო­ბას და ეს არის ამის ფი­ნა­ლი. სხვა ფი­ნა­ლი არ ვი­ცი.

- თე­ატ­რის ცხოვ­რე­ბა­ში დღეს სა­ხელ­მ­წი­ფო აქ­ტი­უ­რად არ ერე­ვა?

- ჩვენ ვცდი­ლობთ, ფი­გუ­რა­ლუ­რად რომ ვთქვა, "ცურ­ვა ვას­წავ­ლოთ" ყვე­ლას, ვინც საბ­ჭო­თა სო­ცი­ა­ლის­ტუ­რი წარ­სუ­ლი­დან მტკივ­ნე­უ­ლად გა­მო­დის. საბ­ჭო­თა კავ­ში­რის დროს ფუ­ლის ზღვა ნა­კა­დი მი­დი­ო­და ხე­ლოვ­ნე­ბა­ში. მა­გა­ლი­თად, 100 000-ობით ტი­რა­ჟი ჰქონ­და წიგნს, მაგ­რამ არ იყი­დე­ბო­და. წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლი თან­ხე­ბი იხარ­ჯე­ბო­და მოთხოვ­ნის უგუ­ლე­ბელ­ყო­ფით. ამით ვერც მწერ­ლო­ბამ იხე­ი­რა მა­ინ­ცა­და­მა­ინც, ვერც თე­ატ­რ­მა და ხე­ლოვ­ნე­ბამ. რე­სურ­სებს ფლან­გავ­დ­ნენ. ამა­ვე დროს, შე­მოქ­მე­დე­ბით სამ­ყა­რო­ში ამ რე­სურ­სებ­ზე ნარ­კო­და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა ჩნდე­ბო­და. რო­გორც კი ეს თან­ხა გაქ­რა, ამ კო­ლექ­ტი­ვებ­მა და­მო­უ­კი­დებ­ლად არ­სე­ბო­ბა ვე­ღარ შეძ­ლეს და ზო­გი­ერ­თი ინ­დუს­ტ­რია კი­ნა­ღამ გარ­და­იც­ვა­ლა, მა­გა­ლი­თად - კი­ნო.

ახ­ლა ყვე­ლა­ფე­რი ნელ-ნე­ლა ბრუნ­დე­ბა თა­ვის წრე­ზე. რა­ცი­ო­ნა­ლურ ბრუნ­ვას იღებს თე­ატ­რი, კი­ნო, ლი­ტე­რა­ტუ­რა და მაქ­სი­მა­ლუ­რად ორი­ენ­ტი­რე­ბუ­ლი ხდე­ბა იმა­ზე, რომ სა­ხელ­მ­წი­ფოს რო­ლი თან­და­თა­ნო­ბით უნ­და შემ­ცირ­დეს. ბუ­ნებ­რი­ვია, სა­ხელ­მ­წი­ფო ამ დარ­გებს დღეს ძა­ლი­ან ჭირ­დე­ბა. მა­თი მი­ტო­ვე­ბა თა­ვი­სუ­ფა­ლი ბაზ­რის ამა­რა გა­მო­რიცხუ­ლია, მაგ­რამ, სა­ხელ­მ­წი­ფოს რო­ლი აუცი­ლე­ბელ დამ­ხ­მა­რე ფაქ­ტო­რამ­დე უნ­და და­ვი­დეს ისე, რო­გორც ეს წამ­ყ­ვან ქვეყ­ნებ­შია. მა­გა­ლი­თად, კლა­სი­კურ ლი­ტე­რა­ტუ­რას საფ­რან­გეთ­ში სა­ხელ­მ­წი­ფო აფი­ნან­სებს, რად­გან ბა­ზა­რი ზოგ­ჯერ და­უნ­დო­ბე­ლია და მა­გა­ლი­თად, შე­საძ­ლოა უფ­რო და­ა­ფი­ნან­სოს რო­მე­ლი­მე ახა­ლი კომ­პი­უ­ტე­რუ­ლი თა­მა­ში და არა, ვთქვათ, გუს­ტავ ფლო­ბე­რის ნა­წარ­მო­ებ­თა გა­მო­ცე­მა. სა­ხელ­მ­წი­ფომ, რო­მე­ლიც კულ­ტუ­რა­ზე ზრუ­ნავს, ეს ფუნ­ქ­ცია უნ­და შე­ი­ნარ­ჩუ­ნოს. არ შე­იძ­ლე­ბა კულ­ტუ­რუ­ლი სა­გან­ძუ­რის, მა­გა­ლი­თად, "ვეფხის­ტყა­ოს­ნის" გა­მო­ცე­მა-არ­გა­მო­ცე­მა მხო­ლოდ ბაზ­რის დი­ნა­მი­კის იმედ­ზე დავ­ტო­ვოთ. ეს ეხე­ბა თე­ატ­რ­საც და კი­ნო­საც, მაგ­რამ სა­ხელ­მ­წი­ფოს რო­ლი ნელ-ნე­ლა უნ­და შემ­ცირ­დეს და ეს რო­ლი უნ­და შე­ი­თავ­სოს კერ­ძო ინი­ცი­ა­ტი­ვამ, კო­მერ­ცი­ამ, ქველ­მოქ­მე­დე­ბამ. ჩვენ ამ მი­მარ­თუ­ლე­ბით ეფექ­ტუ­რი ნა­ბი­ჯე­ბის გა­დად­გ­მას ვცდი­ლობთ. ვნა­ხოთ, რა გა­მო­ვა.

სხვა სიახლეები
22 ოქტომბერი, 2016 ნიკა რურუა: ამ ბრძოლით ხელისუფლებას საკუთარი სიბრიყვისგან და მომავალი შეცდომებისგან ვიცავთ
01 მარტი, 2016 აკადემიური წერის კულტურა, ნაფიცი მსაჯულები და გენდერული კვოტირება
18 თებერვალი, 2016 ევროპა იბრუნებს ვაჟა ფშაველას
26 იანვარი, 2016 რომან გოცირიძე: გაზპრომი პოლიტიკური იარაღია რუსეთის ხელში
11 ნოემბერი, 2015 გიგი თევზაძე: ჩვენ ახლა არა უუნარო, არამედ ანტიუნარების მქონე საზოგადოება ვართ
01 ივლისი, 2015 მთავრობა არის უუნარო, წარუმატებელი, არაეფექტური და უკვე ძალზე არაპოპულარულიც
15 მაისი, 2015 დღეს სახელმწიფო ღარიბი ხალხის სურვილებზე დგას
28 აპრილი, 2015 ”შესაძლოა, გვიან შემოდგომაზე დამძიმდეს მდგომარეობა”
24 აპრილი, 2015 ”თუ ტარიფი არ გაიზარდა, მომავალი ზამთარი იქნება ბნელი და ცივი”
17 აპრილი, 2015 პროკურატურის უგუნურება, რომლითაც სახელმწიფო ზარალდება