ჩვენ ერთ კურსზე ვთქვით უარი, მეორე კი ვერ ჩამოვაყალიბეთ
15 მაისი, 2013
1789
print

ინტერვიუ საგარეო საქმეთა ყოფილ მინისტრთან, გრიგოლ ვაშაძესთან

- ევროპის საბჭოს მინისტერიალის დღის წესრიგში რუსეთ-საქართველოს ომის საკითხის არშეტანამ ქვეყანაში მწვავე დისკუსია გამოიწვია. ევროსაბჭოში ყოფილი ელჩები - ზურაბ ჭიაბერაშვილი და მამუკა ჟღენტი ამას ქართული დიპლომატიის დამარცხებად აფასებენ. საგარეო საქმეთა სამინისტროში ამბობენ, რომ ეს არ არის პირველი შემთხვევა და საგანგაშო აქ არაფერია. 2011 წელს, თქვენი მინისტრობის დროსაც არ შესულა ომის საკითხი ევროსაბჭოს სტამბულის მინისტერიალზე. მაშინ ეს არ იყო საგანგაშო?

- დისკუსიამ თავიდანვე არასწორი მიმართულება მიიღო. ტელევიზიებმა გამოაცხადეს, რომ 2008 წლის შემდეგ ეს საკითხი პირველად არ იყო დღის წესრიგში, რაც სიმართლეს არ შეესაბამება: 2011 წლის სტამბულის მინისტერიალზე ეს პუნქტი მართლაც არ იყო დღის წესრიგში.

ჩვენმა ოპონენტებმა ამას უკიდეურესად გამაღიზიანებელი თეზისი დაუმატეს: "დიდი არაფერი მომხდარა. როცა იყო, რა მოგიტანათ ამ რიტორიკამო(!)". თან, როგორც წესი, ამ ტიპის განცხადებებით პროფესიული კვალიფიკაციის არმქონე პირები გამოდიან.

უნდა მოვილაპარაკოთ ორიოდ თემაზე - ჯერ ერთი, გავითავსოთ, რომ ჩვენ ყველა ერთ ბანაკში ვართ. და მეორე: როდესაც ისეთი პროფესიონალები ლაპარაკობენ, როგორიც ზურაბ ჭიაბერაშვილი და მამუკა ჟღენტია, ოპონენტების მხრიდანაც სადისკუსიოდ პროფესიონალები უნდა დასხდნენ, ის, ვისაც ევროპის საბჭოს პრობლემატიკა ესმის და გუშინ არ გაუგია მინისტრთა კომიტეტისა და ევროპის საბჭოს არსებობა.

სხვათა შორის, ძალიან საინტერესოა, რომ ოცნების გუნდში მყოფ პროფესიონალებს მთელი ამ დისკუსიის განმავლობაში ხმა არ ამოუღიათ. რატომ? იმიტომ, რომ მათ შესანიშნავად იციან, რაც მოხდა.

ჩვენი მთავარი პრეტენზია იმაში კი არ მდგომარეობს, შევიდა თუ არა მინისტერიალის დღის წესრიგში რუსეთ-საქართველოს კონფლიქტის საკითხი. თუ ინტენსიური მუშაობითაც არაფერი გამოვიდა, ეგრეც ხდება, რადგან ქართული დიპლომატია ეპაექრება რუსულ დიპლომატიას, რომელიც არც ხელწამოსაკრავი ინსტიტუციაა და არც შეზღუდული რესურსი აქვს - ეს სხვაა. მაგრამ საქმეც ის არის, რომ არაფერი გაკეთებულა იმისთვის, რომ 2008 წლის ომის საკითხი დღის წესრიგში შესულიყო.

როგორც ჩანს, ვიღაცას დაავიწყდა, რომ საერთშორისო არენაზე მიღწეული წარმატება ყოველდღიური შავი სამუშაოს შედეგია, რუტინაა. და ისიც, რომ შენ თუ არ იბრძვი შენივე ინტერესებისთვის, ამას სხვა არავინ გააკეთებს.

გარდა ამისა, მინდა კიდევ ერთ საკითხს შევეხო. საქართველო ინტელექტუალური რესურსით, პროფესიონალებით მდიდარი ქვეყანა არ არის. 20 წლის დამოუკიდებლობის მქონე ქვეყანაში პროფესიონალი დიპლომატები თითზე ჩამოსათვლელი გვყავს. ამ ვითარებაში კი, სამინისტროდან უშვებენ ნიკა ვაშაკიძეს, სერგი კაპანაძეს, მამუკა ჟღენტს, პაატა გაფრინდაშვილს, კახა ლომაიას, სალომე სამადაშვილს და კიდევ სხვებს. სამინისტროს ტოვებს საერთაშორისო ორგანიზაციების დეპარტამენტის უფროსი ჯაბა დევდარიანი, რომლის ამ პოსტიდან გაშვებაც არაფრით არ შეიძლებოდა მისი ტალანტიდან და ცოდნიდან გამომდინარე.

- რა მექანიზმებით იბრძვის საქართველო დიპლომატიურ ველზე ძალიან გამოცდილი ოპონენტის წინააღმდეგ?

- 2009 წლის მაისში ჩატარებულ მადრიდის მინისტერიალს გავიხსენებ. ეს საკითხი დღის წესრიგში რა თქმა უნდა, იყო. იანვრიდან არ გავჩერებულვართ, სადაც კი ამის შესაძლებლობა იყო, ჩვენს ესპანელ კოლეგებს ვხვდებოდით. სხვათა შორის, ზუსტად ასეთი წნეხის ქვეშ იყვნენ ისინი რუსეთის ფედერაციის მხრიდანაც. ესპანელებს, როგორც მასპინძელი ქვეყნის წარმომადგენელებს, ძალიან უნდოდათ მინისტერიალი პოლიტიკური განცხადებით დამთავრებულიყო. ამავე დროს დემოკრატიულ, ცივილიზებულ სახელმწიფოს, ესპანეთს მშვენივრად ესმოდა, რა არის სეპარატიზმი, რა არის სამხედრო აგრესია სუვერენული სახელმწიფოს წინააღმდეგ და რა საშიშროებას წარმოადგენს მსოფლიოსთვის ეს მოვლენები. ამიტომაც, ჩვენს მიზანს მივაღწიეთ.

სიცრუეა, რომ თითქოს იმ პოლიტიკურ განცხადებაში, რომლითაც მადრიდის მინისტერიალი დასრულდა, საქართველო-რუსეთის კონფლიქტი ნახსენები არ ყოფილა. "საქართველო-რუსეთი" ტექსტში არ ყოფილა, თუმცა ჩვენი და აზერბაიჯანის დელეგაციების დაჟინებული მოთხოვნით მივაღწიეთ იმას, რასაც რუსეთი ეწინააღმდეგებოდა - კონფლიქტები ევროპაში ზუსტად ჩვენთვის საჭირო ფორმულირებით იყო შეტანილი დეკლარაციაში.

იმ ოროსნებს კი, ვინც ქართული ოცნების წარმომადგენლებს უტარებენ ბრიფინგებს, უნდა ვუთხრათ, რომ მათ ამ ყველაფერზე ძალზე შეზღუდული ცოდნა აქვთ.

ყველა მოლაპარაკება კიდევ რაღაცაზეა მიბმული. ესპანეთმა მარტომ გააჩერა სამი ქვეყანა, რომლებიც აპირებდნენ ჩვენი ოკუპირებული ტერიტორიების აღიარებას. ამიტომაც, მადრიდის მინისტერიალის განხილვისას, მხოლოდ იმაზე არ უნდა ვისაუბროთ, იმ დღეს რა ხდებოდა მადრიდში. ეს ყველაფერი, მინიმუმ, ერთწლიან პერსპექტივაში უნდა განვიხილოთ.

მინისტრობის დროს, პირადად ჩემი დღის 30, ხანდახან 50 პროცენტი საერთაშორისო ორგანიზაციებთან მუშაობაზე იხარჯებოდა. ეს ყველაფერი ძალზე ეფექტურად იყო აწყობილი. ამას მე სიამაყით ვამბობ და უპირველეს ყოვლისა, ჩვენი ელჩების გამო. ადგილიდან ყოველდღიურად მოგვდიოდა დეტალური სატელეფონო საუბრების და შეხვედრების ჩანაწერები, ანალიტიკური ბარათები, სადაც ზუსტად იყო აღწერილი სიტუაცია. ღამის 3-4- საათზე იწყებოდა რეკვა ნიუ-იორკიდან და შემდეგ ევროპით გრძელდებოდა... შემაშფოთებელი სწორედ ისაა, როცა ინტერნეტით იგებ, რომ თურმე დღის წესრიგში ომის საკითხი არ შესულა.

- თავმჯდომარე ქვეყნის წონას და ავტორიტეტს დიდი მნიშვნელობა აქვს. მიუხედავად იმისა, რომ თურქეთი ჩვენი მეგობარი და პარტნიორი ქვეყანაა, 2011 წელს საქართველოს საკითხი ევროსაბჭოს რეზოლუციაში არ იყო. რა მოხდა მაშინ?

- ეს მძიმე თემაა, რადგან თავმჯდომარე ჩვენი მეგობარი თურქეთი იყო. 6 თვით ადრე დაწყებულ პროცესში 7-ჯერ მაინც შევხვდი ჩემს კოლეგას ბ-ნ დავუთოღლუს. ყოველ შეხვედრაზე ვეუბნებოდი, რომ საქართველოსთვის აბსოლუტურად მიუღებელია ომის საკითხის დღის წესრიგში არშეტანა. იგივეს აკეთებდა სტრასბურგში მამუკა ჟღენტი, ჟენევაში ზურა ჭიაბერაშვილი, ვენაში პაატა გაფრინდაშვილი, ნიუ-იორკში კახა ლომაია, ნატო-ში გეგა მაგალობლიშვილი - თურქ კოლეგებს ვაფრთხილებდით, რომ თუ ეს საკითხი დღის წერიგში არ შევა, ძალიან რადიკალური ნაბიჯების გადადგმა მოგვიწევდა (ამ შეხვედრების ჩანაწერები საგარეო საქმეთა სამინისტროშია).

უკიდურესად ნეგატიური როლი შეასრულა თურქეთის ელჩმა ევეროპის საბჭოში. ვფიქრობ, სტრასბურგიდან ცენტრში გაგზავნილ მის ანგარიშებში სიტუაცია იმ სისრულით არ იყო აღწერილი, როგორც საჭირო იყო. ბოლო შეხვედრა ბატონ დავუთოღლუსთან, აპრილში, ნატოს მინისტერიალზე მქონდა, სადაც კიდევ ერთხელ ვისაუბრეთ ამ მტკივნეულ თემაზე. როდესაც სტრასბურგიდან დადასტურებული ინფორმაცია მივიღე, რომ ეს საკითხი დღის წესრიგში არ იქნებოდა, შეგნებულად არ წავედი მინისტერიალზე. სტამბულში ჩემი მოადგილე, ბატონი დავით ჯალაღანია ჩავიდა და საქართველოს დელეგაციამ მასპინძელ ქვეყანას საშუალება არ მისცა ეს მინისტერიალი პოლიტიკური დეკლარაციით დაესრულებინა, რაც ანკარას ძალიან უნდოდა. რა თქმა უნდა, ამან ერთმანეთზე გაგვანაწყენა, მაგრამ დიპლომატები ვართ და მოვახერხეთ ნეგატივის აღმოფხვრა.

მინდა კიდევ ერთხელ გავუსვა ხაზი - ჩვენთვის სასიცოცხლო საკითხის დღის წესრიგში შეტანა-არშეტანა, მინიმუმ ნახევარწლიანი ყოველდღიური მუშაობის შედეგი იყო - მინისტრიდან დაწყებული, დესკოფიცრით დამთავრებული, ყველა საქმის კურსში იყო და მონაწილეობდა ამ პროცესში.

2009, 2010, 2011 და 2012 წლებში გამართულ მინისტერიალებზე ჩვენ ყოველთვის გვქონდა ერთ-ერთი: ან დღის წესრიგში შესული საკითხი, ან გადაწყვეტილება ჩვენს საკითხზე, ანდა ჩანაწერი პოლიტიკურ დეკლარაციაში. 2013 წლის მინისტერიალი არის პირველი, როდესაც არ გვაქვს არც ერთი ამ სამი შესაძლო ვარიანტიდან.

საქართველოს ნებისმიერი წარმომადგენლის გამოსვლისას ევროპის საბჭოში - პრემიერ მინისტრი იქნება ეს, ჟურნალისტი თუ ყოფილი მინისტრი - არ შეიძლება ფუნდამენტური პრობლემების არხსენება. უბრალოდ არ შეიძლება. და ამის თაობაზე თქვენივე გაზეთში გამოქვეყნებულ ზურაბ ჭიაბერაშვილის სტატიის კიდევ ერთელ გადაკითხვის რეკომენდაციას გაძლევთ.

- ერთ-ერთ ტელეგადაცემაში ქალბატონმა ვიცესპიკერმა მანანა კობახიძემ დასვა კთხვა, რომელიც საუბრის დასაწყისში თქვენც ახსენეთ - "რა მოგცათ რუსეთთან ამ რიტორიკამ?". ეს ხელისუფლების სხვა წარმომადგენელთა მხრიდანაც ისმის. ბატონო გია, რა მოგვცა ამ რიტორიკამ?

- მაგალითად ის, რომ რუსეთი დათანხმდა საქართველოსთან დიალოგს. რუსები საკუთარ ხაფანგში გაებნენ - იმდენი იძახეს, სააკაშვილის გარდა ყველას დაველაპარაკებითო, რომ მოუწიათ დაჯდომა და ლაპარაკი ჩვენთან, თუნდაც - როგორც «ქართული ოცნების» წარმომომადგენლებს უყვართ აღნიშვნა - მხოლოდ სავაჭრო და კულტურულ ურთერთობებზე. ჯერჯერობით, დიდი შედეგებით ვერ დაიკვეხნის ეს დიალოგი, მაგრამ მაინც ყველა მივესალებით ფაქტს.

თუმცა, თხოვნა მაქვს: ნუ ავურევთ ერთმანეთში რიტორიკას და საერთაშორისო სამართლებრივ დოკუმენტებს, ან დიპლომატიურ ნაბიჯებს. თუ ვინმეს არ ესმის განსხვავება ამ ორ ცნებას შორის, ღრმა პატივისცემის მიუხედავად, მინდა ვურჩიო იმის შესახებ ისაუბროს, რაშიც პროფესიულად ერკვევა.

ამ "რიტორიკამ რა მოგიტანათ"? - განწყობა, რომელმაც მიგვიყვანა ზუსტად იმ მდგომარეობამდე, როცა ცდილობენ, რუსეთი არსად ახსენონ, მის საწინააღმდეგოდ არ იმუშაონ. რატომ გაქვთ ილუზია, რომ სხვა ქვეყნები დაიწყებენ ჩვენთვის უჩვენოდ მუშაობას? უკაცრავად ბატონებო, ასე არ მოხდება.

- რა გაფუჭდა ომის საკითხის დღის წესრიგში შეუტანლობით? რამდენად შეუქცევადი პროცესია ეს?

- არ არის შეუქცევადი პროცესი. დაიკარგა ძვირფასი დრო. ჩვენ დღის წესრიგის პუნქტზე დაყრდნობით ევროპის საბჭოს ორგანოებში რუსეთზე საერთშორისო სამართლებრივ ზეწოლას უნდა ვახორციელებდეთ. ამის მაგივრად, 6 თვის განმავლობაში მთელი ჩვენი ძალისხმევა საკითხის დღის წესრიგში აღდგენისკენ იქნება მიმართული.

სამწუხაროა, რომ არ დაეკითხნენ მათ, ვინც საგარეო საქმეთა სამინისტროში ამ პრობლემატიკას ფლობს. ეს პროფესიონალები ეტყოდნენ, რა კომბინაცია იყო საჭირო იმისთვის, რომ საკითხი მინისტერიალის დღის წესრიგში შეგვეტანა... უბრალოდ, ეს ყველას მხოლოდ მაშინ გაახსენდა, როდესაც ანდორამ დღის წესრიგის პროექტი გამოაქვეყნა.

- თქვენმა ხელისუფლებამ მთლიანად ამოწურა რუსეთთან დიალოგის რესურსი და შანსი?

- როდესაც ჩვენ ვამბობდით, რომ რუსეთის ფედერაციასთან საუბარი ყველა დონეზე, ყველა საკითხზე და ნებისმიერ ადგილზე იყო შესაძლებელი - ამას მარტო ინტერვიუებისთვის არ ვამბობდით. ვინაობას ვერ გავამხელ, მაგრამ როდესაც ჩემი კოლეგები მომმართავდნენ თხოვნით - თუ ჩვენ ვეცდებით და მივაღწევთ იმას, რომ შედგეს შეხვედრა თქვენსა და რუსებს შორის, თანახმა იქნებით მოლაპარაკებებზეო? - ყოველთვის ვთანხმდებოდით და ეს თანხმობა წერილობითი ფორმითაც არსებობს. რამდენჯერმე ძალიან ახლოს ვიყავით მოლაპარაკებებთან, მაგრამ ბოლო წუთს რუსული მხარე არ იღებდა საბოლოო დასტურს თავისი უფროსობისგან. ამიტომ, ეს რიტორიკა არ იყო, ეს იყო საქმით გამყარებული განცხადებები.

თან, არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ სხვადასხვა დროს მოლაპარაკებები მიმდინარეობდა ყაზბეგი-ზემო ლარსის გახსნაზე, მსო-ში რუსეთის გაწევრიანებაზე, ქონებრივ საკითხებზე.

აღსანიშნავია, რომ რუსებმა შესანიშნავად იცოდნენ: ჩვენი ხელისუფლება ლაპარაკს მთავარი საკითხებით დაიწყებდა და არა ბორჯომით და ღვინით. დღეს საინტერესო სწორედ ისაა, რომ რუსეთს თავიდანვე გაუადვილეს ცხოვრება - როდესაც ხელისუფლებამ დიალოგის დასაწყებად მზადყოფნა გამოთქვა, იქვე გააკეთა ორი კატეგორიულად არასწორი განცხადება: 1. "არ ვილაპარაკოთ გამაღიზიანებლ საკითხებზე," - ოკუპაციის გარდა სხვა რა პრობლემა აქვს საქართველოს რუსეთთან? და 2. "ეს ძალიან ხანგრძლივი პროცესია", - ამით უკვე მივეცით რუსულ მხარეს საშუალება გააკეთონ ის, რითიც რუსული დიპლომატია არის სახელგანთქმული - გაწელონ პროცესი უსასრულობამდე... და მერე ან ხონთქარი მოკვდება, ან მისი ვირი, - ესაა რუსული მიდგომა.

- ზოგადად, როგორ შეაფასებთ ახალი ხელისუფლების მუშაობას დიპლომატიურ ველზე - ვიზიტების, შეხვედრების, აქ ჩამოსული მაღალი რანგის სტუმრების, თემატიკის გათვალისწინებით?

- დღევანდელ შედეგები ის არ არის, რაც უნდა იყოს და ჩემთვის მნიშვნელობა არ აქვს, გამოუცდელობით ხდება ეს, თუ არა. ჩვენ ერთ კურსზე ვთქვით უარი და მეორე ვერ ჩამოვაყალიბეთ. საქართველოში ჩატარებული დემოკრატიული არჩევნების და ხელისუფლების მშვიდობიანად გადაცემის შემდეგ, პრეზიდენტი და პრემიერი ერთად რომ ჩაფრენილიყვნენ ნატო-ს მინისტერიალზე, დამიჯერეთ, ჩვენ ახლა სხვა სიტუაციაში ვიქნებოდით. მაგრამ, როგორც ყოველთვის, კონფრონტაციული გზა აირჩიეს, რომელიც კარგ შედეგებამდე არ მიგვიყვანს.

- თუმცა, პრემიერმა განაცხადა: "გადავწყვიტე, მომავალ წელს მაპის მიღება" - დიპლომატები როგორ კითხულობთ ამგვარ განცხადებებს?

- მე ეს შემდეგნაირად მესმის: საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო, ყველა მისია და საელჩო თავის პარტნიორებთან დღე და ღამე იმუშავებს იმაზე, რომ ჩვენ 2014 წლის ნატოს სამიტზე წინ წავიწიოთ - მაპი იქნება ეს, თუ სხვა რამ ფორმით.

მაგრამ, როგორც მოქალაქე ვკითხულობ - რა კოზირები დაგვრჩა ჩვენ ამისთვის? ჩვენ ყველას მოვუყევით, რომ საქართველოში დემოკრატია არ იყო; რომ ყველა მიღწევები, რომელიც ჩვენს ქვეყანას ჰქონდა და რომელიც დადასტურებული იყო საერთაშორისო ინსტიტუციების მიერ, იყო აბსოლუტური სისულელე და პროპაგანდა; რომ ყველა სტატია, რომელიც ჩვენზე იბეჭდებდა "ეკონომისტში", "ფაინეიშენალ თაიმსში", "ვაშინგტონ პოსტსა" თუ "ნიუ-იორკ თაიმსში," მათ შორის კრიტიკულიც - გიორგი კანდელაკის მიერ იყო ორგანიზებული; აშშ-ს სენატორები და სხვა მრავალი ცუდად არიან ინფორმირებული; და ყველა ვინც წინა მთავრობაში იყო, არის დამნაშავე და კრიმინალი. ნატო-ში პროგრესი რით დავიმსახურეთ მაშინ?

თქვენთან ინტერვიუში ვთქვი ერთხელ - არამხოლოდ დიპლომატების, არამედ ქვეყნის ლიდერების ვერბალურ შეცდომებს საშინელი ფასი აქვს და შემდგომ რაც არ უნდა იმართლო თავი, შენი სიტყვები სამუდამოდ არის ქვაში ამოკვეთილი.

- ხელისუფლებამ, სპორტულმა სამყარომ სოჭის ოლიმპიადაზე წასვლის გადაწყვეტილება მიიღო. გარდა ამისა, რუსული სააგენტოების ცნობით, პრემიერი სტუმრის სტატუსით ეწვევა ოლიმპიადას. თქვენც ფიქრობთ, რომ ეს ნაბიჯი რუსულ-ქართულ ურთიერთობებს წაადგება?

- 15-მა დემოკრატიულმა სახელმწიფომ 1980 წელს მოსკოვის ოლიმპიადაზე გაუშვა დელეგაცია, რომელიც არენაზე არა საკუთარი ქვეყნების, არამედ ოლიმპიური კომიტეტის დროშებით გამოვიდნენ და მედლების მოპოვების შემთხვევაშიც მათთვის არა ქვეყნის, არამედ ოლიმპიური ჰიმნი სრულდებოდა. აგვერჩია ეს ფორმა და მიგვემართა თხოვნით საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტისთვის. ასე რომ გაგვეკეთებინა, სპორტსმენი არ გააცდენდა ოთხწლიან ციკლს, ჩვენი ოლიმპიური კომიტეტი აღარ დადგებოდა სანქციების საფრთხის წინაშე და საქართველო, როგორც შემდგარი სახელმწიფო, გამოხატავდა თავის დამოკიდებულებას იმ ქვეყნის მიმართ, რომელსაც ჩვენი ტერიტორიის 20 პროცენტი აქვს ოკუპირებული. ამით ჩვენ კიდევ ერთხელ ვეტყოდით მსოფლიოს, რომ გვაქვს ღირსება.

რუსეთთან ურთიერთობებში კი, სპორტსმენების ჩასვლით არაფერი შეიცვლება - საქართველოს ყოველი დათმობით რუსეთის პოლიტიკა კიდევ უფრო გახისტდება და ჩვენი ხელისუფლებაც აღმოაჩენს, რომ ისე ადვილი არ არის რუსეთთან საუბარი, როგორც მათ ჰგონიათ. სერიოზული იმედგაცრუება იქნება, ამაში მე აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ. საქართველოს სამთავრობო დელეგაციის სოჭში ჩასვლაზე ფიქრიც კი არ მინდა.

- ქართულმა ოცნებამ საპრეზიდენტო კანდიდატი დაასახელა. მარგველაშვილმა მედიით განაცხადა, რომ «ივანიშვილი წარმოადგენს რუსეთის ხელისუფლების ქართულ პოლიტიკაზე ზემოქმედების მშვიდობიან და პოზიტიურ ვარიანტს... ე.წ.Soft Power Solution-ს, ანუ არა ძალადობით, არა ტანკებით, არამედ ქართულ პოლიტიკაში წარმოდგენას მისთვის მისაღები პოლიტიკური ძალის სახით...» მაშინ ის არ იყო მინისტრი.

- ბატონი მარგველაშვილის 7-თვიანი მინისტრობის შედეგად განათლების სფეროში სკანდალების გარდა არაფერი ყოფილა. ისე კი, მრჩება შთაბეჭდილება, რომ საქართველოს მოსახლეობის აბსოლუტური უმრავლესობისთვის არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს, ვის დაასახელებდა «ოცნება» კანდიდატად. ამით არაფერი შეიცვლება იმიტომ, რომ პირველი პირი სხვა არის და სხვა იქნება.

რაც შეეხება ე.წ. «რბილ ძალას», ხე ნაყოფით შეიცნობა... 7 თვის თავზე ვხედავთ, რა ნეგატიური შედეგებია. ჩვენ გვექნება შესაძლებლობა, ვნახოთ, აწი რას მიაღწევს ეს ხალხი.

საზოგადოება კარდინალურად შეიცვალა - ყველა ყველაფერს იმახსოვრებს. დარწმუნებული ვარ, ხელისუფლების მხარდამჭერების ერთი ნაწილი უკვე ძალიან იმედგაცრუებულია. საპრეზიდენტო არჩევნები კი ანგარიშის ჩაბარება იქნება. ის, რომ მათ ნაციონალური მოძრაობის კანდიდატი სერიოზულ კონკურენტად არ მიაჩნიათ, ეს არის მხოლოდ Фигура речи, გულს იმაგრებენ არჩევნების წინ. სინამდვილეში კი სერიოზული ბრძოლა იქნება.

რაც მთვარია, ხალხს არ აინტერესებს იდეოლოგიური პროგრამები და ოცნება - მას კომუნიზმს შეჰპირდნენ და დანაპირები არ შეუსრულეს.

 

 

 

 

 

 

სხვა სიახლეები
22 ოქტომბერი, 2016 ნიკა რურუა: ამ ბრძოლით ხელისუფლებას საკუთარი სიბრიყვისგან და მომავალი შეცდომებისგან ვიცავთ
01 მარტი, 2016 აკადემიური წერის კულტურა, ნაფიცი მსაჯულები და გენდერული კვოტირება
18 თებერვალი, 2016 ევროპა იბრუნებს ვაჟა ფშაველას
26 იანვარი, 2016 რომან გოცირიძე: გაზპრომი პოლიტიკური იარაღია რუსეთის ხელში
11 ნოემბერი, 2015 გიგი თევზაძე: ჩვენ ახლა არა უუნარო, არამედ ანტიუნარების მქონე საზოგადოება ვართ
01 ივლისი, 2015 მთავრობა არის უუნარო, წარუმატებელი, არაეფექტური და უკვე ძალზე არაპოპულარულიც
15 მაისი, 2015 დღეს სახელმწიფო ღარიბი ხალხის სურვილებზე დგას
28 აპრილი, 2015 ”შესაძლოა, გვიან შემოდგომაზე დამძიმდეს მდგომარეობა”
24 აპრილი, 2015 ”თუ ტარიფი არ გაიზარდა, მომავალი ზამთარი იქნება ბნელი და ცივი”
17 აპრილი, 2015 პროკურატურის უგუნურება, რომლითაც სახელმწიფო ზარალდება