საქართველოში წარმატების საფუძველი რეპრესიებია და ეს არის გზა არსაითკენ
25 ივლისი, 2014
2523
print

 

მაია ჭალაგანიძე

 

ინტერვიუ ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორთან, ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის 4D კვლევის ინსტიტუტის დირექტორთან, გიგი თევზაძე,

 

- ადგილობრივი არჩევნების შედეგებმა როგორი საზოგადოებრივი სურათი დახატა?

- სურათი არ იყო მოულოდენლი. მოულოდნელი არც ის იყო, რომ პირველ ტურში სხვადასხვა ოპოზიციური პარტიისთვის მიცემული ხმებიც წაიღო მმართველმა ძალამ. ისე გამოვიდა, რომ პირველ ტურში ქართული ოცნებისგან იმედგაცრუებამ ნაციონალური მოძრაობისკენ კი არ გადაიყვანა ხალხი, არამედ სხვა ოპოზიციური პარტიებისკენ, რომლებიც მრავალფეროვანი და ურთიერთსაწინაამღდეგო პოლიტიკური ღირებულებებს მატარებელნი არიან. მეორე ტურში "ოცნებამ" ეს ხმები დაიბრუნა. ამომრჩევლის დიდი პროცენტი არ მივიდა არჩევნებზე, მაგრამ პოლიტიკურად აქტიური და არჩევნებში მონაწილე სუბიექტების მხარდაჭერის შეფარდება ორივე ტურში ერთნაირი იყო.

- მეორე ტური ნიშნავს, რომ ამომრჩეველი პოლიტიკურად გაიზარდა?

- არა, ეს ამას არ ნიშნავს. ვფიქრობ, ნაცმოძრაობის მხარდამჭერთა კონსოლიდაციაზე იმოქმედა გიგი უგულავას დაკავებამ, თუმცა ამ დაკავებამ ასევე იმოქმედა "ოცნების" მხარდამჭერებზეც – მათში ისევ გაიღვიძა "სამართლინობის აღდგენის" სურვილმა და დაპატიმრებების იმედმა.

ჩემი აზრით, ჩვენი პრობლემა უფრო მნიშვნელოვანი და გლობალურია, ვიდრე მოქალაქეების მიერ რომელიმე პოლიტიკური პარტიის მხარდჭერა ან არჩევნებზე მოსული ამომრჩევლის პროცენტი: ჩვენი პოლიტიკური ძალები ორიენტირებულნი არიან “სამართლიანობის აღდგენაზე” და სწორედ იმიტომ არიან ორიენტირებულები ამაზე, რომ ეს ამომრჩეველს მოსწონს: ძირითადი პოლიტიკური ოპონენტები – ქართული ოცნება და ნაციონალური მოძარობა - ერთმანეთს უკიდურესად მკვეთრი დაპირისპირების დისკურსით ელაპარაკებიან. ეს ქმნის იმის შესაძლებლობას, რომ თუკი შემდგომი არჩევნების გზით ნაციონალურმა მოძრაობამ უმრავლესობით გაიმარჯვა, ის დაიწყებს "სამართლიანობის აღდგენის" თავის ვერსიას. როდესაც ერთმანეთთან ასეთი ურთიერთობა აქვთ, ძნელი წარმოსადგენია, რაიმე კონსენსუსს მიაღწიონ. მგონია, რომ თუ ასე გაგრძელდა, საქართველოს მომავალი სამართლიანობის აღდგენების დაუსრულებელ პროცესად გადაიქცევა.

- დღეს ხელისუფლებას და საზოგადოებას შორის რაიმე ტიპის კონფლიქტს ხედავთ?

- პოლიტიკური თეორიების უმეტესობის მიხედვით, ხელისუფლებასა და საზოგადოებას შორის კონფლიქტი ყოველთვის არსებობს. ქართველი ამომრჩეველი პოლიტიკურად მაინცადამაინც განათლებული არ არის. შესაბამისად, ამომრჩეველს, პრინციპში, მოსწონს რასაც ხედავს... ანუ საქმე გვაქვს ხელისუფლების, როგორც ერთი სუბიექტის გაგებასთან – ხელისუფლება გაიგივებულია ერთ ადამიანთან. სახელმწიფოს ფუნქცია ზუსტად ის არის, რომ არ დაუშვას შურისძიება – მაგალითად, სიკვდილის დასჯის გაუქმების ფილოსოფიური საფუძველი სწორედ ის არის, რომ სახელმწიფოს ფუნქცია არ არის შურისძიება: ქართველ ამომრჩეველს, პარტიული სიმპატიების მიუხედავად, ამის არანაირად არ სჯერა. დარწმუნებული ვარ, "ნაციონალური მოძრაობის" ამომრჩეველიც ელოდება იმას, რომ მისი ფავორიტი პარტია მოვა ხელისუფლებაში და ყველას დასჯის. ჩემი აზრით, ეს კატასტროფაა.

- და ამ ორი განსხვავებული პოლიტიკური ძალის ამომრჩეველს შორის თვისობრივი სხვაობა არ არის?

- ცოტა რთულია იმის თქმა, არიან თუ არა თვისობრივად განსხვავებულები. ნაციონალური მოძრაობის მხარდამჭერებში პოპულარული მოსაზრებაა, რომ ქართული ოცნების მხარდამჭერები არიან რუსოფილები, მაგრამ ეს ასე არ არის: მათ შორის საკმაო რაოდენობის ხალხია, რომლებიც ევროინტეგრაციას ემხრობიან და მუშაობენ ამ მიმართულებით.

როგორც ირკვევა, დღევანდელი საერთაშორისო პოლიტიკა ისეა აწყობილი, რომ საქართველოს არც არავინ ჩაუგდებს რუსებს ხელში. რუსეთი სუსტდება და როგორც საბჭოთა კავშირი ინგრეოდა, ალბათ ისევე დაინგრევა, უახლოეს მომავალში. ვიცით, რომ აშშ-მ საქართველოსთვის მოკავშირის სტატუსის მინიჭების პროცედურა დაიწყო. ეს სწორედ იმას ნიშნავს, რომ არავის უნდა, რომ რუსეთი საბჭოთა კავშირის საზღვრებში და ძალადობის იმ, თუ უფრო მეტი ხარისხით არა - აღდგეს. პუტინის მაღალი რეიტინგი რუსეთში ზუსტად იმას აჩვენებს, რომ იქ ხალხს, ამომრჩეველს, წლების განმავლობაში გამომუშავებული იდენტობის გამო ჰგონია, რომ ის არის კარგი კაცი, სტალინის მემკვიდრე, რომელმაც დაჩოქილი რუსეთი მუხლებიდან წამოაყენა, რომ აქვს ძლიერი ხელი და არავის არაფერს შეარჩენს, რომ აღადგენს საბჭოთა კავშირს და ქვეყანას კუთვნილ ქონებას (ყოფილ რესპუბლიკებს) დაუბრუნებს და ა.შ. პოსტსაბჭოთა სინდრომია, როცა ხელისუფლებას უყურებენ, როგორც ერთი პიროვნების, სუბიექტის ემანაციას და არა როგორც ინსტიტუციას, რომელშიც მსგავსი ღირებულებების პოლიტიკოსები ერთიანდებიან იმისთვის, რომ ქვეყანას წარმატება მოუტანონ და მის ყოველ მოქალაქეს წარმატების მეტი შესაძლებლობა შეუქმნან.

- უახლოეს წარსულში ჩვენ ვერ მოვახერხეთ მაქსიმალურად გვესარგებლა რუსეთის სისუსტით – ასე იყო, როცა იშლებოდა საბჭოთა კავშირი, როცა იქ სამოქალაქო ომი მძვინვარებდა, ჩვენც შინააშლილობითა და ქაოსით დავკავდით. როგორ ფიქრობთ, შევძლებთ საჩვენოდ გამოვიყენოთ უკრაინაში განვითარებული მოვლენების გამო რუსეთის კატასტროფულად გაუარესებული საერთაშორისო იმიჯი? ამ ჯერზე გამოვიყენებთ ჩვენთვის სასარგებლო საერთაშორისო კონტექსტს?

- ახლა, თითქოს, ჩვენთვის მეტნაკლებად ხელსაყრელი საერთაშორისო კონტექსტია. რა თქმა უნდა, გამორიცხული არ არის, რუსეთმა კიდევ შემოიყვანოს ჯარები საქართველოში და გააგრძელოს ოკუპაცია. ამაზე მეტყველებს ის, რაც ორიოდე დღის წინ სომხურ ეკლესიაში მოხდა: რატომ მაინცადამაინც ახლა? არასდროს ვემხრობი შეთქმულების თეორიებს, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, ამით მზადდება პლაცდარმი, რომ ეთნიკურად სომხური წარმოშობის საქართველოს მოქალაქეებით დასახლებულ ჩვენს ტერიტორიაზე არეულობა მოხდეს - 50 კაცის ორგანიზებული მივარდნა და ჩხუბი შემთხვევითობა არ არის. ბუნებრივია, რუსეთი ვერანაირად ვერ გააგრძელებს თავის ქმედებებს ცხინვალიდან ან აფხაზეთიდან, რადგან ეს აშკარა აგრესია იქნება და ამას საერთაშორისო დამკვირვებლებიც ნახავენ. საქართველოში შემოსვლის ერთადერთი გზა, რაც შეიძლება რუსეთის ამჟამინდელი რეჟიმის იმპერიულმა ოცნებამ წარმოშვას, სწორედ სამხრეთია.

რაც ეხება საერთაშორისო კონტექსტს – არ ვიცი, როგორ ვისარგებლებთ ამით. თუ ინტერვენცია დაიწყო, ჩვენ ერთადერთი გზა გვრჩება - ისევე უნდა მოვიქცეთ, როგორც იქცევა უკრაინა. უკრაინას ჰყავდა ძალიან სუსტი არმია, მგონი, პოტენციურად ბევრად უფრო სუსტი, ვიდრე ახლა გვყავს ჩვენ. მაგრამ, უკაინელებმა უმოკლეს დროში მოახერხეს წინაამღდეგობის შექმნა და წარმატებულად იბრძვიან აგრესორის წინააღმდეგ. ასე თუ არ მოვიქცევით, არავინ არასოდეს დაგვიცავს. საერთაშორისო თანამეგობრობის მხრიდან ჩვენი დაცვის სურვილი არის, მაგრამ თუ პუტინმა ჩათვალა, რომ მისი შელახული თავმოყვარეობა საქართველოში პატარა ბლიცკრიგით უნდა აღდგეს, უნდა მოვიქცეთ ისე, როგორც დღეს უკრაინა იქცევა.

ასეთ რუსეთს მომავალი არ აქვს და მით უმეტეს მას მერე, რაც ევროპის რამდენიმე ასეული მოქალაქე მოკლა. პრობლემა უფრო ჩვენშია – როდის და როგორ შევწყვეტთ ხელისუფლების, როგორც ერთი კონკრეტული სუბიექტის აღქმას. როდის და როგორ აღვიქვამთ მთავრობას ამ ინსტიტუციის მომსახურეებად და არა სუბიექტად, რომელიც კეთილი და ძლევამოსილია, რომლიც ჩვენს მაგივრად იძიებს შურს, რის გამოც სიხარულით გავიქცევი და მას ხმას მივცემ. ამ მხრივ ორივე ძალის ამომრჩეველი ერთნაირია. შეიძლება პირობითად ასე დავყოთ – ქართული ოცნების პროგრესული ფრთა არის ევროკავშირში ინტეგრაციის მომხრე და ნაცმოძრობის პროგრესული ფრთა - ევროატლანტიკური ინტეგრაციის მომხრე. თუმცა, ხელისუფლებას ორივე აღიქვამს ერთ კონკრეტულ სუბიექტად, რომელმაც რაღაც უნდა გააკეთოს იმისთვის, რომ მან გული მოიფხანოს – ვიღაც დასაჯოს, დაიჭიროს და ა.შ.

- ამ აღქმის შეცვლას ხელს რა შეუწყობს?

- ამის ერთადერთი საშუალებაა ბედნიერი შემთხვევა, როდესაც არჩევნებში არც ერთი პარტია არ მოიპოვებს აბსოლუტურ უმრავლესობას. ეს იქნება იძულება კონსენსუსისკენ და იძულება კოალიციური მთავრობისკენ, რაც, ვფიქრობ, გადამწყვეტი ნაბიჯი იქნება საქართველოს განვითარების გზაზე.

- თქვენი აზრით, მძიმედ, მაგრამ მაინც მივდივართ ამ გზაზე?

- ჯერჯერობით ჩანს, რომ ადრე თუ გვიან ასე იქნება. ეს არის სტრუქტურული გამოსავალი ჩვენთვის. კოალიციური მთავრობის სუბიექტად აღქმა წარმოუდგენელია. ამით ჩვენი ამომრჩეველი და პოლიტიკაში ჩართული ხალხი დაანებებს თავს ხელისუფლების ერთ პიროვნებად და მის ემანაციად აღქმას. მაგალითისთვის – თბილისის მერის პოსტზე წარდგენილი კანდიდატებისადმი (მელია და ნარმანია) ძირითადი ბრალდება იმაში მდგომარეობდა, რომ ისინი სხვისგან იმართებიან. ეს სინამდვილეში შეიძლება ასე არ არის, მაგრამ ასეთია ამომრჩევლის აღქმა. პრობლემა ისაა, რომ ეს ჩვენ ტრადიციულად მოგვდგამს - გამსახრუდიაც ასეთი სუბიექტი იყო, შევარდნაძეც, სააკაშვილიც და ივანიშვილიც. ფაქტია, რომ რევანშისტულ განწყობებს და "სამართლიანობის აღდგენებს" სწორედ ეს განწყობა ქმნის – თუ ხელისუფლება არის ერთი სუბიექტი, რომელსაც აქვს თავი, ხელები, ფეხები, სურვილები და ა.შ., რატომ არ უნდა გააჩნდეს მასაც სამართლიანობის აღდგენის, ვიღაცის დასჯის, შურისძიების გრძნობა? ასე უყურებს ამომრჩეველი ხელისუფლებას და ეს მითოლოგიური წარმოდგენაა – სადღაც, რომელიღაც ზევსი ზის ოლიმპოზე და დანარჩენი ყველაფერი ქვემოთაა და მისგან გამომდინარეობს.

- ეს მხოლოდ აღქმაა თუ რეალობაც, პრინციპში, ასეთია?

- აღქმა ქმნის რეალობას. შეიძლება დავუშვათ, რომ როდესაც სააკაშვილი გახდა პრეზიდენტი, არ უნდოდა ასე ყოფილიყო აღქმული, მაგრამ ასე გამოვიდა. როდესაც ივანიშვილი გახდა მმართველი, შეიძლება არც იმას უნდოდა ასე აღექვათ მისი მმართველობა. აქ მთავარი ისაა, რომ პოლიტიკოსებს ცვლის მისი ამომრჩევლების აღქმა. თუ ამომრჩეველი დარწმუნებულია, რომ მისი არჩეული ზევსია და თავია, ეს ასეც იქნება – აღქმა შეცვლის პოლიტიკოსს, რაც არ უნდა ნათელი იდეეებით და კონსენსუსის სურვილით მოდიოდეს ხელისუფლებაში.

- როდესაც შეიცვალა "ნაცმოძრაობის" ხელისუფლება, მმართველი კოალიცია გვარწმუნებდა, რომ აუცილებლად დაიცავდა ზღვარს სამართლიანობის აღდგენასა და შურისძიებას შორის. თქვენი აზრით, რა ვითარებაა ამ მხრივ?

- ესეც აღქმებზეა დამოკიდებული: ამომრჩეველი ითხოვდა სამართლიანობის აღგდენას, მაგრამ გულისხმობდა შურისძიებას. როდესაც "სამართლიანობის აღდგენაზე" ხდება ორიენტაცია, თქვენს მიერ ნახსენები ზღვარის დაცვა შეუძლებელია, რადგან ეს პოლიტიკური მეტაფორაა, რომელიც ვიღაცის თვალში სამართლიანობის აღდგენაა, ვიღაცისთვის - შურისძიება... გახსოვთ ალბათ, ბავშობაში, საბჭოთა კავშირის პროპაგანდისტურ დისკურსში, სსრკ-ს მზვერავს ერქვა მზვერავი და მტრის მზვერავს შპიონი, არადა, ორივე ერთი და იგივე საქმეს აკეთებდა. ეს არის აღქმა და არა ვითარების აღწერა, ანუ, ქართული ოცნების მომხრე ამას დაარქმევს “სამართლიანობის აღდგენას", თუ ნაციონალური მოძრაობის მომხრე - შურისძიებას, საქმის და ქმედების არსი ამით არ იცვლება.

- რისი თქმა გსურთ, ჩვენ რეალობაში არ ვცხოვრობთ?

- სწორედ იმის გამო, რომ ხელისუფლებას ერთ სუბიექტად აღვიქვამთ, ჩვენ არასდროს ვცხოვრობთ 21-ე საუკუნის შესაბამის, დემოკრატული ქვეყნის რეალობაში. ჩვენ ჩვენი იდენტობის იქით ვერ გავდივართ... მაგალითად მოვიყვან დიმიტრი ობოლაძის ნათქვამს იმის შესახებ, რომ რუსები, ყველანი არიან ღორები, რომელსაც დიდი გამოხმაურება მოჰყვა. დიმიტრიმ სწორი აზრი თქვა, უბრალოდ, მე ასე ვიტყოდი – რუსების უმეტესობა, ისინი, ვინც ახლა პუტინის რეიტინგის აწევაში მონაწილეობს, არის ხალხი, რომლებიც არიან აღზრდილები იმ წესით და აქვთ ის იდენტობა, რომლის მიხედვითაც სხვისი განადგურება, სხვისი ჩაგვრა და დახოცვა მიღებულია და დაშვებულია, თუკი ეს იმპერიის სიძლიერეს წაადგება. სწორედ ეს თქვა ობოლაძემ, რომ ორი რუსეთი არ არსებობს. ბავშვი რომ იბადება, 8 თვის მერე იწყება სოციალიზაცია – 8 თვის მერე რუსეთში ბავშვი ამ იდენტობით და ამ სოციალიზაციით იზრდება, ასეთია ეს ერი. თუ გახსოვთ, მალაიზიური ბოინგის ჩამოგდების კადრებში ბავშვის ხმა ისმის - "რა ლამაზად ჩამოაგდეს", – ისინი ერთნაირები არიან. რა თქმა უნდა რუსეთში არიან ადამიანები, რომლებმაც გადალახეს საკუთარი იდენტობა და სხვანაირად ფიქრობენ, მაგრამ ისინი იმდენად უმცირესობაში არიან, რომ ერთნარი ხალხის უზარმაზარ მასაში სტატისტიკურად უმნიშვნელო გადახრას წარმოადგენენ.

ამიტომაც, ჩვენი რეალობა ჩვენი იდენტობებისგან შედგება – თუ არ იქნება სამოქალაქო აღზრდა სკოლაში, თუ ბავშვებს მოვუყვებით, რომ ქვეყნის პრეზიდენტი არის ქვეყნის მმართველი, ბატონი, ლამის მეფე, სულ ასე იქნება – გარდაუვალი იქნება ხელისუფლების ერთ კონკრეტულ სუბიექტად აღქმა. ამას ძალიან დიდი დრო დასჭირდება: მასწავლებლებს რა გადაატრენინგებს, რა შეცვლის სასკოლო სახელმძღვნელოებს... მაგრამ, სამაგიეროდ გვაქვს შანსი, რომ პოლიტიკური მოძრაობით შევცვალოთ რეალობა და ხელისუფლებაში მოვიყვანოთ კოალიციური მთავრობა, რომელსაც ვერავინ წარმოიდგენს ერთ კონკრეტულ სუბიექტად. ეს ნამდვილად იქნება ადამიანების და პარტიების გაერთიანება კონკრეტული მიზნებისთვის. ყოველ შემთხვევაში, პოლიტიკური რეალობა უბიძგებს მათ, რომ ასე მოიქცნენ. აი მაშინ, ჩვენ თანამედროვე სამყაროსთვის ადეკვატურები ვიქნებით. მაშინ, როგორც იქნა, დავიწყებთ ერთ ენაზე ლაპარაკს ევროპასთან და აშშ-სთან.

- ამ არჩევნებმა აჩვენა, რომ ზღვარი "სამართლიანობის აღდგენასა" და შურისძიებას შორის სულაც არ არის მნიშვნელოვანი. შესაბამისად, ხელისუფლება ასრულებს საზოგადოების დაკვეთას ისევე, როგორც ყველა ხელისუფლება მსოფლიოში...

- ეს ზღვარი არ არსებობს. “დავიწყე სამართლიანობის აღდგენა და გადავედი შურისძიებაზე” – ასეთი რამ არ არსებობს. ამ პროცესს ქვია სამართლიანობის აღგდენა ერთი ნაწილისთვის და მეორესთვის - შურისძიება...

- სადამდე შეიძლება მივიდეს ეს პროცესები და ქვეყანა როგორ გამოვა აქედან?

- გამოსავალი რომელიღაც არჩევნებია, რომლის შედეგადაც უნდა მოვიდეს კოალიციური მთავრობა, როდესაც არც ერთ პარტიას არ ექნება გადამწყვეტი უმრავლესობა. როდესაც პარტიები იძულებულები იქნებიან მოილაპარაკონ, შექმნან კოალიციური კაბინეტი. ცხადია, ამის შემდეგ ისინი ერთმანეთის მომხრეებს მიმართ რეპრესიებს ვეღარ განახორციელებენ და საქართველოს პოლიტიკური ისტორიის ეს ჩაკეტილი წრეც გაიხსნება.

საქართველოს ისტორია ბოლო ორი საუკუნის მანძილზე რეპრესიების ისტორიის მეტი არაფერია. ყველამ ვიცით რუსეთის გატარებული რეპრესიები ანექსიის დროს და შემდეგ, მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში. მაგრამ ცოტა თუ აღიქვამს შემდეგ პერიოდს, როგორც რეპრესიულს: ხრუშჩოვის დაწყებული რეპრესიები სტალინის და ქართველების მიმართ, რამაც, სხვათა შორის, მე-20 საუკუნის ქართული იდენტობის ბევრი ელემენტი შექმნა. მაგალითად, ქართული ფეხბურთის ქართული იდენტობის ნაწილად ქცევას სწორედ ხრუშჩოვის მიერ ქართველების რეპრესირებას უნდა ვუმადლოდეთ: თუ არ ვცდები, 1964 წელს თბილისის "დინამო" გახდა სსრკ-ს ჩემპიონი. ამას მოჰყვა ის, რომ “დინამო” არ გაუშვეს ევროპის ჩემპიონთა თასზე მონაწილეობის მისაღებად, რადგანაც ქართველები იყვნენ, იმიტომ რომ მაშინ ანტისტალინისტური პერიოდი იყო. იგივე შეიძლება ითქვას ქართველ მწერლობაზეც, თეატრზე, კინოზე. მთელი მე-20 და 21-ე საუკუნის განმავლობაში საქართველოს ისტორია რეპრესიების მონაცვლეობაა: მოვიდა შევარდნაძე, რომელმაც დასაჯა მჟავანაძის ფავორიტები, შემდეგ – პატიაშვილმა დაიწყო შევარდნაძის ხალხის დევნა. შემდეგ – გამსახურდიას სუსტი, მაგრამ მაინც – მცდელობა საბჭოთა პერიოდის ინტელიგენციისაგან განთავისუფლებულიყო, სამხედრო საბჭოს რეპრესიები განსახურდიას მომხრეების წინაამღდეგ, შევარდნაძის მიერ მხედრიონის განადგურება, სააკაშვილის რეპრესიული პოლიტიკა შევარდნაძის პერიოდის ფუნქციონერების მიმართ, და ბოლოს, ის რაც დღეს ხდება: ეს ყველაფერი უკვე კულტურაა და ძალიან ძნელია რეპრესიული კულტურიდან გამოსვლა: ჩვენ ვიზრდებით ამ კულტურაში და ლამის ჩვეულებრივ ამბად მიგვაჩნია და მის ყოველდღიურ ცხოვრებაში რედუბლიკაციასაც ვაკეთებთ. შედეგად, პოლიტიკოსებმა წარმატების სხვა ფორმულა არ იციან. პირველივე კოალიციური მთავრობა იქნება დიდი ნაბიჯი ამ კულტურის დანგრევისკენ, რადგან რეპრესიულ კულტურას ჩვენ არსად არ მივყავართ.

- ესაა პასუხი გავრცელებულ მოსაზრებაზე "22 წელია ერთ წრეზე ვტრიალებთ"?

- კი, ესაა. ოღონდ ეს წრეზე ტრიალზე ბევრად უარესია, რადგან ისე გამოდის, რომ საქართველოში წარმატების საფუძველი რეპრესიებია და ეს არის გზა არსაითკენ. ეს არ არის პოლიტიკოსების ბრალი, ეს ჩვენი ისტორიის ბრალია და იმიტომ გვჭირდება თვითრეფლექსია და იძულება - საკუთარი თავის და სხვების – თვითრეფლექსიისთვის. უპირველეს ყოვლისა, ჩვენი თავი და შემდეგ – სხვები – უნდა ვაიძულოთ დავფიქრდეთ, თუ რა უდევს ჩვენს, თითქოსდა ჩვეულ, მოქმედებებს საფუძვლად და სად მიგვიყვანს ეს ყოველივე.

- დაბოლოს, უნდა გკითხოთ აზრი ეროსი კიწმარიშვილის გახმაურებული მკვლელობის შესახებ...

- ჩემთვის რთული წარმოასადგენია, რომ ეროსიმ თავი მოიკლა, რადგან ვიცნობდი კარგად და ძალიან ბევრი წლის განმავლობაში. გამოძიებამ მყარად უნდა დაადასტუროს ეს ვერსია, ან მყარადვე უნდა უარყოს. იმდენად რამდენადაც ეროსი იყო პოლიტიკოსი, მისი სიკვდილი ყველა შემთხვევაში უკავშირდება პოლიტიკას და პოლიტიკურია. მთავრობამ ყველაფერი უნდა გააკეთოს იმისთვის, რომ ეს საქმე გამოიძიოს.

 

sophio chkhaidze
სხვა სიახლეები
22 ოქტომბერი, 2016 ნიკა რურუა: ამ ბრძოლით ხელისუფლებას საკუთარი სიბრიყვისგან და მომავალი შეცდომებისგან ვიცავთ
01 მარტი, 2016 აკადემიური წერის კულტურა, ნაფიცი მსაჯულები და გენდერული კვოტირება
18 თებერვალი, 2016 ევროპა იბრუნებს ვაჟა ფშაველას
26 იანვარი, 2016 რომან გოცირიძე: გაზპრომი პოლიტიკური იარაღია რუსეთის ხელში
11 ნოემბერი, 2015 გიგი თევზაძე: ჩვენ ახლა არა უუნარო, არამედ ანტიუნარების მქონე საზოგადოება ვართ
01 ივლისი, 2015 მთავრობა არის უუნარო, წარუმატებელი, არაეფექტური და უკვე ძალზე არაპოპულარულიც
15 მაისი, 2015 დღეს სახელმწიფო ღარიბი ხალხის სურვილებზე დგას
28 აპრილი, 2015 ”შესაძლოა, გვიან შემოდგომაზე დამძიმდეს მდგომარეობა”
24 აპრილი, 2015 ”თუ ტარიფი არ გაიზარდა, მომავალი ზამთარი იქნება ბნელი და ცივი”
17 აპრილი, 2015 პროკურატურის უგუნურება, რომლითაც სახელმწიფო ზარალდება