თუ კლო­უ­ნა­დაა, კლო­უ­ნა­და იყოს!
12 დეკემბერი, 2014
2392
print

წლე­ბის წინ, ჯერ კი­დევ შო­რე­ულ საბ­ჭო­ეთ­ში, მი­ძი­ნე­ბუ­ლო­ბის ხა­ნა­ში, ერ­თი, ყვე­ლა­სათ­ვის კარ­გად ნაც­ნო­ბი, საყ­ვა­რე­ლი, ცნო­ბი­ლი მსა­ხი­ო­ბი მოს­კოვ­ში იმ დრო­ის­თ­ვის სრუ­ლი­ად ტი­პი­ურ, უსას­რუ­ლო რიგ­ში ჩად­გა. "Французские духи дают!" გა­ი­გო­ნა თუ არა, სადღაც რი­გის ბო­ლო­ში, ათას­მე­ხუ­თე ად­გი­ლი და­ი­კა­ვა და მორ­ჩი­ლად, ხელ­ზე რი­გის ნო­მე­რიც კი და­ი­წე­რა. ფრან­გუ­ლი სუ­ნა­მო იმ წლებ­ში ვის არ მო­უნ­დე­ბო­და?! თვა­ლუწ­ვ­დე­ნელ რიგ­ში დგო­მის ნა­ხე­ვა­რი სა­ა­თი იქ­ნე­ბო­და გა­სუ­ლი, რომ რიგს ქალ­ბა­ტო­ნი გა­მო­ე­ყო, ცნო­ბილ მსა­ხი­ობ­თან მი­ვი­და და ჰკითხა - შემ­თხ­ვე­ვით, თქვენ ესა და ეს ხომ არ ხარ­თო? ვარ­ს­კ­ვ­ლავ­საც გა­უ­ხარ­და. იფიქ­რა, მიც­ნეს და რიგს და­მით­მო­ბე­ნო. დი­ახ, მე ვა­რო, - უპა­სუ­ხა. უეც­რად ქალ­მა დო­ინ­ჯი შე­მო­ირ­ტყა და საკ­მა­ოდ გა­ღი­ზი­ა­ნე­ბუ­ლად მი­მარ­თა - აბა, ახ­ლა­ვე გა­დით ამ რი­გი­დან! ჩვენ, ამ­დე­ნი მი­ლი­ო­ნი, უბ­რა­ლო ადა­მი­ა­ნი იმ ერ­თა­დერ­თი იმე­დით ვცხოვ­რობთ, რომ თქვენ, ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვე­ბი, ცნო­ბი­ლი, სა­თაყ­ვა­ნე­ბე­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი მა­ინც, სულ სხვა, ჩვენ­თ­ვის შე­იძ­ლე­ბა მი­უწ­ვ­დო­მელ, მაგ­რამ, რე­ა­ლუ­რად, მა­ინც სადღაც არ­სე­ბულ სა­მოთხე­ში ცხოვ­რობთ, მძი­მე, და­მამ­ცი­რე­ბე­ლი ყო­ფა არ გე­ხე­ბათ, არ გა­უ­ხე­შებთ და არა­ვი­თარ რი­გებ­ში ჩვენ­სა­ვით არას­დ­როს დგა­ხართ. აბა, ახ­ლა­ვე გა­მო­დით ამ რი­გი­დან და სახ­ლ­ში წაბ­რ­ძან­დით! ილუ­ზი­ებს ნუ გვინ­გ­რევთ! ჩვენ ჩვე­ნი დაკ­ნი­ნე­ბაც გვე­ყო­ფა! - ცნო­ბი­ლი მსა­ხი­ო­ბი, ყო­ველ­გ­ვა­რი პა­სუ­ხის გა­რე­შე, რიგს გა­მო­ე­ყო… ალ­ბათ ის უბ­რა­ლო რუ­სის ქა­ლი თა­ვი­სე­ბუ­რად მარ­თა­ლი იყო!

რო­დე­საც გა­სულ კვი­რას სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ნო­მერ პირ­ვე­ლი მო­ქა­ლა­ქე, მარ­თა­ლია, აურაცხე­ლი დაც­ვის თან­ხ­ლე­ბით, მაგ­რამ სა­ერ­თო ვა­გონ­ში, მე­უღ­ლი­თურთ, რი­გი­თი მგზავ­რის როლ­ში და­ვი­ნა­ხე, რა­ტომ­ღაც, უნებ­ლი­ეთ, ეს ის­ტო­რია გა­მახ­სენ­და. სა­ქარ­თ­ვე­ლოს მო­სახ­ლე­ო­ბის უმ­რავ­ლე­სო­ბამ, 2012 წლის ოქ­ტომ­ბერ­ში, პირ­ველ რიგ­ში, რა თქმა უნ­და, ცხრა წლი­ა­ნი მმარ­თ­ვე­ლო­ბის შემ­დეგ, ნა­ცი­ო­ნა­ლუ­რი პარ­ტია გა­და­ირ­ჩია, მაგ­რამ, მე­ო­რეს მხრივ, უმ­რავ­ლე­სო­ბამ არ­ჩევ­ნებ­ზე ხმა ერ­თ­პი­როვ­ნუ­ლად სწო­რედ ისეთ ადა­მი­ანს მის­ცა, რო­მე­ლიც, მათ მსგავ­სად, სა­ერ­თო ვა­გონ­ში კი არ ჩაქ­ჩა­ქებს, არა­მედ სა­კუ­თარ მა­ტა­რებ­ლებს, თვით­მ­ფ­რი­ნა­ვებ­სა და იახ­ტებს ფლობს. ხმა რუ­სულ, თუ ნე­ბის­მი­ე­რი სხვა ქვეყ­ნის (სწო­რედ ამას მა­შინ არა­ვი­თა­რი მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა არ ჰქონ­და) ოლი­გარქს მის­ცეს. სა­ქარ­თ­ვე­ლოს უმე­ტე­სო­ბა მის ას­ტ­რო­ნო­მი­ულ, მარ­თ­ლაც რომ უთ­ვა­ლავ ფულს და ამ ფუ­ლის შე­დე­გად არ­სე­ბულ ილუ­ზო­რულ "სა­მოთხეს" ხე­დავ­და, მას­ზე ნატ­რობ­და. მთე­ლი სა­ქარ­თ­ვე­ლო სხვის, მის, პირ­ვე­ლი მო­ქა­ლა­ქის ფულს ით­ვ­ლი­და და დღე­საც ით­ვ­ლის; ვი­თომ­და ხარ­ჯავ­და და ვერ ხარ­ჯავ­და; ამ სხვი­სი ფუ­ლით, თა­ვის წარ­მოდ­გე­ნა­ში, თა­ვის ოც­ნე­ბებ­ში, ვინ რას იძენ­და… ზო­გი­ერ­თი კრე­დიტს ფა­რავ­და; ზო­გი­ერ­თი შვი­ლის­თ­ვის ბი­ნას ყი­დუ­ლობ­და; ზო­გი - ნავ­თო­ბის ჭა­ბურ­ღილს; ზო­გი - ეგ­ზო­ტი­კურ კუნ­ძულს; ზო­გი - მა­ცი­ვარს, ან სულ პა­ტა­რა ტე­ლე­ვი­ზორს; ზო­გი - შვი­ლის­თ­ვის საზღ­ვარ­გა­რეთ გა­ნათ­ლე­ბის მი­ცე­მა­ზე, ან საზღ­ვარ­გა­რეთ მკურ­ნა­ლო­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბა­ზე ოც­ნე­ბობ­და…

მაგ­რამ სა­ერ­თო ვა­გონ­ში, მათ გვერ­დით, იქ­ვე, სა­ერ­თო ტამ­ბურ­ში, კონ­ტ­რო­ლი­ო­რის­თ­ვის ბი­ლე­თის წარ­მ­დ­გენ, ცო­ტა არ იყოს და ზიზღი­ა­ნი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბით სა­ხე­ზე, არა­გულ­წ­რ­ფე­ლად მომ­ღი­მა­რე "ხალ­ხო­სან" ოლი­გარ­ქ­ზე, ნამ­დ­ვი­ლად არა­ვინ ოც­ნე­ბობ­და და მით უმე­ტეს, ხმას არ აძ­ლევ­და.

სა­ქარ­თ­ვე­ლოს მო­სახ­ლე­ო­ბის უმ­რავ­ლე­სო­ბას 2012 წლის არ­ჩევ­ნებ­ზე, ჩე­მი აზ­რით, არც ნა­ცი­ო­ნა­ლუ­რი პარ­ტია, მაგ­რამ არც კო­ა­ლი­ცია "ქარ­თუ­ლი ოც­ნე­ბა", არც კონ­კ­რე­ტუ­ლად რო­მე­ლი­მე მი­სი "გუნ­დის" წევ­რი, არც ღა­რი­ბაშ­ვი­ლი, არც ხა­დუ­რი, არც ჯაჭ­ვ­ლი­ა­ნი, არც ბე­სე­ლია, არც სა­გა­ნე­ლი­ძე (ღმერ­თო, რა ჩა­მო­ნათ­ვა­ლია!) და თვით უსუ­ფაშ­ვი­ლიც კი არ აურ­ჩე­ვია. ქარ­თ­ვე­ლე­ბის უმე­ტე­სო­ბამ, ერ­თ­პი­როვ­ნუ­ლად, ერ­თა­დერთ ქარ­თ­ველ ოლი­გარქს, მის სა­სახ­ლე­ებს, თვით­მ­ფ­რი­ნა­ვებს, იახ­ტებს, ზო­ო­პარ­კებს, ხე­ლოვ­ნე­ბის შე­დევ­რებს… და ამ ყვე­ლა­ფერ­ში ნა­გუ­ლის­ხ­მებ სა­კუ­თარ ოც­ნე­ბებს, სურ­ვი­ლებს, ნატ­ვ­რებს, ილუ­ზი­ებს მის­ცა ხმა…

და სულ რა­ღაც ორი წლის თავ­ზე, შე­დე­გად რა მი­ი­ღო? გა­ჭირ­ვე­ბის­გან, უმ­ძი­მე­სი ყო­ფის­გან, უფუ­ლო­ბის­გან, კრე­დი­ტე­ბის­გან, გა­და­სა­ხა­დე­ბის­გან დამ­ძი­მე­ბუ­ლი, გა­დაღ­ლი­ლი, გა­უ­ბე­დუ­რე­ბუ­ლი ხალ­ხის ძა­ლით, არა­გულ­წ­რ­ფე­ლად, არა­სა­ჭი­როდ და საკ­მა­ოდ არა­და­მა­ჯე­რებ­ლად მიმ­ბაძ­ვე­ლი, მათ­თან ერ­თად მა­ღა­ზი­ი­დან მა­ღა­ზი­ამ­დე პრო­დუქ­ტებ­ზე მორ­ბე­ნა­ლი, რი­გი­დან - რიგ­ში მდგო­მი, სა­ერ­თო მა­ტა­რებ­ლე­ბით მათ­თან ერ­თად მო­ჩაქ­ჩა­ქე ოლი­გარ­ქი და დამ­ს­ხ­ვ­რე­უ­ლი ოც­ნე­ბე­ბი, გა­ფან­ტულ-ჩა­მოშ­ლი­ლი ილუ­ზი­ე­ბი შეგ­ვ­რ­ჩა? ბა­რემ კრე­დი­ტიც აიღოს, თუნ­დაც ქარ­თუ ბან­კ­ში, ოღონდ, მე­ტი ხალ­ხოს­ნო­ბის­თ­ვის, "ვე­ღარ და­ფა­როს" და ბან­კ­მა, სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ათა­სო­ბით მო­ქა­ლა­ქის მსგავ­სად, ბი­ნა, ან თუნ­დაც შუ­შის სა­სახ­ლე, ან თუნ­დაც ერ­თი პი­კა­სოს ტი­ლო, ან თუნ­დაც ზო­ო­პარ­კის ერ­თი რო­მე­ლი­მე ცხო­ვე­ლი წა­არ­თ­ვას. თუ კლო­უ­ნა­დაა, კლო­უ­ნა­და იყოს! თუ ოც­ნე­ბე­ბის მსხვრე­ვაა, ბო­ლომ­დე მსხვრე­ვა იყოს.

სამ­გ­ზავ­რო მა­ტა­რებ­ლის სა­ერ­თო, მაგ­რამ წი­ნას­წარ, ალ­ბათ, აუცი­ლებ­ლად სტე­რი­ლი­ზე­ბულ, შე­მოწ­მე­ბულ-გა­და­მოწ­მე­ბულ, ტყვი­ა­გა­უმ­ტა­რი მი­ნებ­ჩას­მულ, ფარ­დებ­დაგ­მა­ნულ, სა­გან­გე­ბოდ და­მუ­შა­ვე­ბულ, გაპ­რი­ა­ლე­ბულ "სა­ერ­თო" ვა­გონ­ში მო­კა­ტა­ვე ოლი­გარქს, ამ ქვე­ყა­ნა­ში ან ხმა ვინ მის­ცა, ან ამ იაფ­ფა­სი­ა­ნი პო­პუ­ლის­ტუ­რი სპექ­ტაკ­ლით ვინ მოტყუვ­დე­ბა? წი­ნა ხე­ლი­სუფ­ლე­ბის ხალ­ხოს­ნუ­რი პო­პუ­ლიზ­მიც ხომ არა­ვის ატყუ­ებ­და, არა­ვის ხიბ­ლავ­და, არას­დ­როს მუ­შა­ობ­და, არა­ვინ "ჭამ­და" და ახ­ლა მით უმე­ტეს… სა­ქარ­თ­ვე­ლომ ხომ მი­ლი­არ­დე­რის მი­ლი­არ­დებს და სა­კუ­თარ მო­გო­ნილ-და­ხა­ტულ-გა­ფე­რა­დე­ბულ-შე­კო­წი­წე­ბულ ილუ­ზი­ებს მის­ცა ხმა?!

ამა­სო­ბა­ში კი ქარ­თულ ტე­ლე­ვი­ზი­ა­ში, თით­ქ­მის ერ­თ­დ­რო­უ­ლად ორი სი­უ­ჟე­ტი გა­დის - ერ­თ­ში, რო­მე­ლი­მე იშ­ვი­ა­თი ფრინ­ვე­ლის ბუმ­ბუ­ლით დათ­ბი­ლულ პალ­ტო­ში ჩამ­თ­ბა­რი, ათო­ბით ახო­ვა­ნი დაც­ვით გარ­შე­მორ­ტყ­მუ­ლი, "ხალ­ხო­სა­ნი" ოლი­გარ­ქი, ხალ­ხის­გან დაც­ლილ სად­გურ­ში სე­ირ­ნობს, სპირ­ტით გაწ­მენ­დილ მა­ტა­რე­ბელს ეც­ნო­ბა, მა­პა­ტი­ეთ და, ერ­თო­ბა, პამ­პუ­ლობს… მე­ო­რე­ში კი - მძი­მე ონ­კო­ლო­გი­უ­რი და­ა­ვა­დე­ბის მქო­ნე ხუ­თი შვი­ლის დე­დას და მათ მი­წურს, მათ და­უ­ჯე­რე­ბელ, არა­და­მი­ა­ნუ­რად მძი­მე ყო­ფას; ერ­თი მე­ო­რე­ზე ლა­მა­ზი, ჯან­მ­რ­თე­ლი ბავ­შ­ვე­ბის ცრემ­ლის­მომ­გ­ვ­რელ საცხოვ­რე­ბელ-სა­მე­ცა­დი­ნო-სა­თა­მა­შო გა­რე­მოს; მათ "სა­დილს" (ქი­ლი­დან, დე­დის მი­ერ შვი­ლე­ბის­თ­ვის მი­უ­სა­ფარ­თა სახ­ლი­დან მო­ტა­ნი­ლი და დაბ­ზა­რულ თეფ­შებ­ზე დას­ხ­მუ­ლი ცი­ვი, წყალ­წყა­ლა სუ­პი); და­ნეს­ტილ კედ­ლებს; ჩა­მოც­ვე­ნილ ჭერს; სი­ცი­ვეს; უკი­დუ­რეს გა­ჭირ­ვე­ბას; ტრა­გე­დი­ას და გა­ნუ­კურ­ნე­ბე­ლი სე­ნით და­ა­ვა­დე­ბუ­ლი და უსახ­ლოდ დარ­ჩე­ნი­ლი ქა­ლის, დე­დის სა­სო­წარ­კ­ვე­თილ, უიმე­დო ცრემლს… ვხე­დავთ. ქა­ლის ერ­თა­დერთ ოც­ნე­ბას, შვი­ლე­ბის­თ­ვის ერთ პა­ტა­რა ოთახ­ზე და ამის შე­დე­გად მშვიდ სიკ­ვ­დილ­ზე ოც­ნე­ბას ვის­მენთ, ვუ­ყუ­რებთ და ჩვენც გვე­ტი­რე­ბა… გულ­წ­რ­ფე­ლად გვად­გე­ბა ცრემ­ლი და შე­იძ­ლე­ბა, სულ რამ­დე­ნი­მე წუ­თით, მაგ­რამ სა­კუ­თა­რი გამ­თ­ბა­რი, გა­ნა­თე­ბუ­ლი სახ­ლე­ბის, ბი­ნე­ბის, სა­კუ­თა­რი, არ­ც­თუ გა­მორ­ჩე­უ­ლი, გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი, მაგ­რამ მა­ინც კე­თილ­დღე­ო­ბის, გვე­რი­დე­ბა კი­დეც…

ჯან­დაც­ვი­სა და სო­ცუზ­რუნ­ველ­ყო­ფის სა­მი­ნის­ტ­რო, უკ­ვე მე­ო­რე წე­ლია, რაც ათო­ბით და ასო­ბით მი­ლი­ონს რა­ტომ­ღაც ვე­რა და ვერ ით­ვი­სებს და უკან აბ­რუ­ნებს! არ იცი­ან, სად და­ხარ­ჯონ? ვერ არ­კ­ვე­ვენ, ვის ჭირ­დე­ბა, რა­ში, რამ­დე­ნი? არ იცი­ან, ვინ ავა­დაა და ვინ გა­ჭირ­ვე­ბის ზრვარ­ზე? სა­ჭი­რო ინ­ფორ­მა­ცი­ას არც ფლო­ბენ და ვერც იძი­ე­ბენ? ტე­ლე­ვი­ზორს მა­ინც შე­ხე­დონ და ეგე­ბა მიხ­ვ­დ­ნენ, სად ტყუ­ი­ლია და სად მარ­თა­ლი. სად სა­სო­წარ­კ­ვე­თი­ლე­ბა, უიმე­დო­ბა, გულ­წ­რ­ფე­ლი ცრემ­ლია, სად კი - ცი­ნიზ­მი? სად ხე­ლის გა­წო­დე­ბა, დახ­მა­რე­ბა და სად კი უბ­რა­ლოდ, გუ­ლაც­რუ­ე­ბუ­ლად და ცო­ტა არ იყოს სი­ნა­ნუ­ლით გა­ღი­მე­ბაა სა­ჭი­რო?

ერ­თ­პი­როვ­ნუ­ლად ავირ­ჩი­ეთ ოლი­გარ­ქი. ხმა მის ას­ტ­რა­ლურ მი­ლი­არ­დებს მი­ვე­ცით და ამის მი­უ­ხე­და­ვად, რა­ტომ­ღაც, უფ­რო გავ­ღა­რიბ­დით, უფ­რო დაგ­ვიბ­ნელ­და, უფ­რო შეგ­ვ­ცივ­და, უფ­რო გაძ­ვირ­და, უფ­რო გა­ჭირ­და… ოც­ნე­ბე­ბი აღარც გვაქვს. ან სულ დაგ­ვა­ვიწყ­და, ოდეს­მე რა­ზე ვოც­ნე­ბობ­დით, ან თუ გვი­ოც­ნე­ბია სა­ერ­თოდ… მი­რა­ჟი გაქ­რა. ილუ­ზი­ე­ბი დაგ­ვე­კარ­გა და მკა­ფი­ოდ და­ვი­ნა­ხეთ, რომ… შე­დე­გად მი­ვი­ღეთ - ბი­უ­ჯეტ­ვე­რათ­ვი­სე­ბუ­ლი, უუნა­რო, უმოქ­მე­დო სა­მი­ნის­ტ­რო­ე­ბი; ბი­უ­ჯეტ­ვერ­შევ­სე­ბუ­ლი, ნა­ხევ­რად ცა­რი­ე­ლი ხა­ზი­ნა; ჩვე­ნი და ჩვე­ნი შვი­ლე­ბის გა­სას­ტუმ­რე­ბე­ლი ვა­ლე­ბი; კო­რუფ­ცი­ა­ში ეჭ­ვ­მი­ტა­ნი­ლი ბი­უ­როკ­რა­ტე­ბის მთე­ლი არ­მია; რეს­ტო­რან-რეს­ტო­რან მო­ქე­ი­ფე უდარ­დე­ლი მთავ­რო­ბის მა­ღალ­ჩი­ნოს­ნე­ბი; კი­დევ უფ­რო გამ­დიდ­რე­ბულ-გა­სუ­ქე­ბულ-გა­ზუ­ლუ­ქე­ბულ-"გა­ჯი­პე­ბუ­ლი" სამ­ღ­ვ­დე­ლო­ე­ბა; ხალ­ხ­თან, ამომ­რ­ჩე­ველ­თან არა­ვი­თა­რი კონ­ტაქ­ტის მქო­ნე "ხალ­ხის რჩე­ულ­ნი"; მი­ტუქ­სუ­ლი და დრო­ე­ბით ნა­პა­ტი­ე­ბი პრე­მი­ე­რი; არ­ნა­პა­ტი­ე­ბი პრე­ზი­დენ­ტი… და სამ­გ­ზავ­რო მა­ტა­რებ­ლის სა­ერ­თო ვა­გონ­ში მო­კა­ტა­ვე და ამით, ალ­ბათ, თა­ვი­სი შო­რე­უ­ლი წარ­სუ­ლის, ბი­ჭუ­რი ოც­ნე­ბის ამ­ხ­დე­ნე­ლი, "ხალ­ხო­სა­ნი" ოლი­გარ­ქი.

ავი­ო­კომ­პა­ნია "აირ­ზე­ნას" თა­ნამ­შ­რომ­ლე­ბი გა­ი­ფიც­ნენ და ტრან­ს­პა­რან­ტე­ბი მო­ი­მარ­ჯ­ვეს - "ბა­ტო­ნო ბი­ძი­ნა, გა­და­არ­ჩი­ნეთ ქარ­თუ­ლი ავი­ა­ცია!"

გა­და­არ­ჩენს, აუცი­ლებ­ლად გა­და­არ­ჩენს, მაგ­რამ მა­შინ, რო­დე­საც "აირ­ზე­ნას" ეკო­ნომ­კ­ლა­სით სად­მე გა­დაფ­რე­ნა-გა­სე­ირ­ნე­ბა-გარ­თო­ბას და­ა­პი­რებს… მა­ნამ­დე კი უნ­და მო­ვით­მი­ნოთ და ჩუ­მი, მორ­ჩი­ლი ოც­ნე­ბა გან­ვაგ­რ­ძოთ, თუ, რა თქმა უნ­და, რა­მე ილუ­ზო­რუ­ლი ოც­ნე­ბა კი­დევ შე­მოგ­ვ­რ­ჩა.

შე­მოგ­რ­ჩათ? მე, პი­რა­დად, არა…

ქეთევან იგნატოვა
სხვა სიახლეები
19 სექტემბერი, 2016 არჩევნებზე, როგორც ზოოპარკში
16 სექტემბერი, 2016 ეს მართლა ჩვენ გვეხება!
16 აპრილი, 2016 აჩრდილი
11 თებერვალი, 2016 ”თვალები გაქვთ და ვერ ხედავთ, ყურები გაქვთ და არ გესმით!..”
01 თებერვალი, 2016 გიგი უგულავას ბლოგი
04 დეკემბერი, 2015 ელდარ რიაზანოვის უკანასკნელი დუბლი
25 სექტემბერი, 2015 “ღმერთმანი, რაღაც ჯოჯოხეთში მოვხვდი“
18 სექტემბერი, 2015 ”ქართული ოცნება” და გიგი უგულავა განაჩენის მოლოდინში
17 აგვისტო, 2015 როცა შეცდომებზე ვერ/არ სწავლობენ
12 აგვისტო, 2015 გიგი უგულავას ბლოგი