გიგი თევზაძე: ჩვენ ახლა არა უუნარო, არამედ ანტიუნარების მქონე საზოგადოება ვართ
11 ნოემბერი, 2015
1891
print

მაია ჭალაგანიძე

ინტერვიუ ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორთან, 4D კვლევების ინსტიტუტის დირექტორთან გიგი თევზაძესთან

– როგორ შეაფასებთ სოციუმს არსებულ ვითარებაში, როდესაც პოლიტიკურ ძალებს შორის მიმდინარეობს ბრძოლა წესების გარეშე?

– ვფიქრობ, სიტუაცია ამ ბოლო სამი წლიდან იმით არის განსხვავებული, რომ: 1. პოლიტიკური სპექტრი ორად გაიყო - უკვე აშკარაა პრო-რუსული და პრო-დასავლური ჯგუფები, პოლიტიკური დისკურსის დონეზეც. 2. თანამედროვე ქართული პოლიტიკის ყველაზე გავლენიანი ფიგურები (სააკაშვილი და ივანიშვილი) ფორმალურად არ მონაწილეობენ პოლიტიკურ პროცესში; 3. ეს „არ-მონაწილეობა“ აქტუალურ პოლიტიკურ არენაზე ქმნის „ულიდერო“ ვითარებას: მართალია, ორივე მხარე ცდილობს მოწინააღმდეგის რეალური ლიდერი „შემოათრიოს“ აქტუალურ, ყოველდღიურ პოლიტიკაში და ეს მოწინააღმდეგის დასასუსტებლად გამოიყენოს, ჯერ-ჯერობით ეს მხოლოდ ამყარებს ორივე მხარის უპირობო მომხრეებს - და კიდევ უფრო ამძაფრებს „ადგილზე“ ულიდერობის განცდას; 4. ეს „ულიდერობა“, თავის მხრივ, გამოიხატება იმაში, რომ ვერც პრო-დასავლური და ვერც პრო-რუსული პოლიტიკოსები ვერაფერს ამბობენ კონკრეტული ღირებულებებისადმი მხარდაჭერის გამოხატვის გარდა: სუვერენულ დემოკრატიას გამოხატვის და სიტყვის თავისუფლება უპირისპირდება, ბაზრის რუსეთისკენ მიმართვას - ბაზრის დივერსიფიკაცია, კორუფციული სქემების დამკვიდრების (არ მეშლება - ესეც ღირებულებაა რუსულ ცივილიზაციაში) ინტენციას - გამჭვირვალობის და ანგარიშვალდებულობის მოთხოვნა და ა.შ.

არადა, ამ ქვეყანაში პოლიტიკური ლიდერები ყოველთვის კონკრეტული, ქვეყნის სოციალურ-პოლიტიკური ლანდშაფტის გამომწვევი გზავნილით ლაპარაკობდნენ: გამსახურდია დამოუკიდებლობაზე ლაპარაკობდა, შევარდნაძე - აბრეშუმის გზაზე, სააკაშვილი ნატო-ზე და ანაკლიაზე და ა.შ. ახლა მხოლოდ ამ ყველაფრის გამოძახილს ვისმენთ და არაფერს ახალს.

რუსთავი 2-ის გარშემო განვითარებულმა ამბებმაც, სადაც აშკარაა ხელისუფლების სურვილი, დაისაკუთროს და გააჩუმოს კრიტიკული ტელევიზია, ბევრი ვერაფერი შემატა პოლიტიკურ დისკურსს - დისკურსი კვლავ ღირებულების მხარდაჭერის გარშემო ტრიალებს. თუმცა, შეიძლება ისიც ითქვას, რომ ხელისუფლებამ „გაუადვილა“ საქმე ოპოზიციას: სიტყვის და გამოხატვის თავისუფლებაზე შეტევა, რომელიც უკვე აღარ შემოიფარგლება რუსთავი 2-ის სასამართლო პროცესით, რაც მთავრობის წევრების და წარმომადგენლების განცხადებებშიც ჩანს, უადვილებს ოპოზიციას, საკუთარი დისკურსი კვლავ ნაცნობი და ახლობელი დისკურსის გარშემო ატრიალოს და თან - დაიმეგობროს სამოქალაქო აქტივისტები, რაც, ცხადია, მათ ხმებზე და მხარდაჭერაზე პოზიტიურად იმოქმედებს.

თუმცა, ოპოზიციისთვის ეს დროებითი გამოსავალია - არჩევნები მოდის და კონკრეტული გზავნილების გარეშე ამომრჩევლისთვის ძალიან ძნელი იქნება, განასხვავოს, ოპოზიციურ ქოროში ვინ ვინ არის. თუკი ოპოზიცია გაერთიანდება, რაც საეჭვოა, მაგრამ მაინც, ეს გაუადვილებს საქმეს ამომრჩეველს, მაგრამ გაართულებს ოპოზიციური კოალიციის ცხოვრებას პოსტ-არჩევნების პერიოდში. ხელისუფლებასაც იგივე პრობლემა ექნება: თუკი ქართული ოცნება გამოცვლის შემადგენლობას, საეჭვოა მათ რაიმე მნიშვნელოვანი და კონკრეტული გზავნილების შემუშავება/გავრცელება მოასწრონ. თუ არ გამოცვლის და ქართული ოცნების ძირითადი სლოგანი რუსეთში დაბრუნების სხვადასხვა ვერსია იქნება - მისი ამომრჩეველიც იგივე მდგომარეობაში ჩავარდება - როგორც დღეს ვხედავთ, იგივე სლოგანს სულ მცირე კიდევ ორი დამოუკიდებელი ჯგუფი (ბურჯანაძე, ინაშვილი) ატრიალებს.

– ეს გამოწვევები არ შეცვლილა ჩვენი ქვეყნისთვის. ახლა როგორ ვპასუხობთ მათ?

– რადგან პოლიტიკოსები ცხადად ვერაფერს ამბობენ, ზუსტად ახლაა ისეთი ვითარება, როდესაც ყველამ თავისთვის უნდა გაიაზროს, რა სურს და ამის მიხედვით მიიღოს გადაწყვეტილება.

– რატომ გგონიათ, რომ პოლიტიკოსები მარტივ დისკურსს, თამაშის პრიმიტიულ წესებს დაჰყვნენ და არაფერი აქვთ სათქმელი?

– შეიძლება ძალა აღარ ყოფნით, მოთმინება აღარ აქვთ, დაფიქრება არ სურთ - ბევრი რამ შეიძლება იყოს ამის მიზეზი. ფაქტია, რომ ძირითადი დისკურსი ღირებულების მხარდაჭერას არ სცდება. ამიტომ, როდესაც არჩევნები იქნება, ყოველმა ამომრჩეველმა, სათითაოდ, საკუთარი სინდისითა და პასუხისმგებლობით უნდა გადავწყვიტოთ, რას გავაკეთებთ.

– თქვენი აზრით, რა გაკვეთილს გამოიტანს ამომრჩეველი ამ სიტუაციიდან?

– პირველი და მთავარი, განსაკუთრებით ეხება მათ, ვინც წინა არჩევნებზე ქართულ ოცნებას მისცა ხმა - არ უნდა მისცენ ხმა იმისთვის, რომ პასუხისმგებლობა აირიდონ თავიდან. მათ ეს გააკეთეს ერთხელ და მივიღეთ დღევანდელი სიტუაცია.

ამავე დროს ვფიქრობ, რომ არა მხოლოდ ოცნების მომხრეები (ახლანდელი, თუ ყოფილი, ან მომავალი) და არა მხოლოდ ნაციონალური მოძრაობის მომხრეები (ახლანდელი, თუ ყოფილი, ან მომავალი), არამედ ყველა მიხვდება, რომ როდესაც არჩევნებში ხმას აძლევ - ეს საკუთარ თავზე პასუხისმგებლობის აღებაა და არა სხვისთვის პასუხისმგებლობის გადაბარება. საქართველოში აქამდე ასე იყო - ამომრჩეველი თავის პასუხისმგებლობას თავის ერთ ხმასთან ერთად აძლევდა ამა თუ იმ პოლიტიკოსს. ახლა ასე ვეღარ იქნება, რადგან ნაცმოძრაობის ბოლო წლებმა და ქართული ოცნების ოთხივე წელმა აჩვენა, რომ ამომრჩეველს ყოველ წუთს უწევს პასუხისმგებლობის აღება. ვფიქრობ, ეს საინტერესო გამოცდილებაა.

– ამასობაში, კვლავ გახდა შესაძლებელი სტალინის ქება პარლამენტარებისგან, მეხუთე კოლონა თამამად გამოდის, მართავს ფორუმებს რუსი ”ექსპერტების” თუ პროპაგანდისტების მონაწილეობით...

– მე რომ მკითხოთ, ეს თვითლუსტრაცია ცუდი არ არის, ამ მოშვებაში და მოდუნებაში ყველა ბოლომდე ავლენს საკუთარ თავს და ეს ყველა სფეროში გამოიხატა. ჩემი პოზიცია ყოველთვის იყო ასეთი - თუ რუსეთი მტერია, მისი ენაც კი არ უნდა იცოდე. და თუ ის აქ შემოვა, მას თარჯიმანიც კი არ უნდა დახვდეს. აი, მაგალითად, მოზამბიკმა რომ დაგვიპყროს, ის ხომ მაინც ინგლისურად დაგველეპარაკება. ასე უნდა მოექცე რუსეთსაც. სანამ რუსეთი ჩვენი მტერია, მისი კულტურის ჭაჭანებაც არ უნდა იყოს აქ.

– არ გამოდის ჯერჯერობით.

– დიახ, არ გამოდის. იმედი მაქვს, რომ თუ ახალგაზრდები მიიღებენ რეალურ განათლებას და არა სუროგატულ განათლებას, ეს შეიძლება გამოვიდეს მომავალში. ჩვენთან, პრაქტიკულად და დიდწილად პროვინციალური სწავლა-განათლებაა.

 – ეს როგორ გავიგოთ?

– პროვინციალიზმის ბევრი განსაზღვრება არსებობს. ვფიქრობ, შესაძლებელია ყველა ეს განსაზღვრება ასე გააერთიანო: პროვინციალიზმი არის რაიმეს კოპირების და შემდეგ, ტირაჟირების დაუძლეველი სურვილი წარმატების მიღწევის მიზნით. ეს განსაზღვრება შეიძლება მივუყენოთ როგორც პიროვნებას, ასევე ინსტიტუტს. სამწუხაროდ, საქართველოში დღეს დიდწილად ამას ვხვდებით. ძალიან ბევრ შემთხვევაში, პროვინციალიზმი გამოდის განმანათლებლობის სახელით: ძალიან ადვილია ადამიანს უთხრა, მით უმეტეს საქართველოში, რომ წაკითხული მაქვს და მოგიყვები საოცარ ამბებს. ის გიყვება რაღაცას და შენ თვლი, რომ განათლებას იღებ. ამის მერე კი, ვითარდება ანტიუნარები. მაგალითად, ორგანიზმების მაგივრად, ქაოსს ვქმნით, ინოვაციის ხელშეწყობის ნაცვლად - სტანდარტულ პროცესებს ვუწყობთ ხელს, ტექსტის მაგივრად ანტი-ტექსტი იქმნება, პრობლემების დანახვის ნაცვლად, ფსევდოპრობლემებს ვიგონებთ და ა.შ. სწორედ ეს არის ანტიუნარები. როგორც განათლება იწვევს ახალი უნარების განითარებას, ისევე პროვინციალიზმი იწვევს ანტიუნარების ჩამოყალიბებას. ჩვენ ახლა არა უუნარო, არამედ ანტიუნარების მქონე საზოგადოება ვართ.

 – ...და როგორ უნდა გავუმკლავდეთ ამას?

 – ეს პრობლემა ძალიან ინდივიდუალურია და ამავე დროს, საზოგადოებრივიც. ერთი მხრივ, ჩვენთან ხელშეწყობილია პროვინციალიზმი, კოპირების აღტკინებული პროცესი. კოპირება და ტირაჟირება წარმატების მიღწევის ლამის ერთადერთი ფორმულაა. არის საზოგადოებები, სადაც პროვინციალიზმის საფრთხეს ყურადღება ექცევა: ის, რომ საავტორო უფლებებს დასავლეთის ცივილიზაციაში განსაკუთრებულად იცავენ (ჩემი აზრით, უკვე მოძველებული და ჩასანაცვლებელი პროცესია, მაგრამ მაინც), ხოლო პროვინცილიზმის უკიდურესი ფორმა - პლაგიატი - ისჯება მკაცრად, ლამის კრიმინალიზებულია, ამაზე მიუთითებს. ჩვენთან პირიქითაა – პლაგიატი და კოპირება ხელშეწყობილი და მიღებული წესივითაა.

საბოლოო ჯამში, ამას ისევ და ისევ მაინც კონკურენცია მოერევა, საზღვრების გახსნა, შეჯიბრებითობა, განათლებისა და მეცნიერების ინტერნაციონალიზაცია. სხვათა შორის, ინტერნეტი და სოციალური ქსელები პროვინციალიზმის წინაამღდეგ ბრძოლის შესანიშნავი საშუალებაა: სულ უფრო და უფრო ძნელი ხდება დედნების, საიდანაც კოპირება მოხდა, დამალვა.

 – აქ ეგ ყველაფერი როგორ არის შესაძლებელი? ამის მცდელობებს ხედავთ?

– მთავარი ახალი ტექნოლოგიების შემოტანაა. მიუხედავად იმისა, რომ ყველა ცალკეულ ქვეყანაში განათლება მაინც ყველაზე კონსერვატიული დარგია, განათლების, მეცნიერების და კვლევის გლობალური სისტემა ძალიან სწრაფად იცვლება. დიდ შესაძლებლობებს ქმნის ელექტრონული საშუალებები. ელექტრონული რესურსები ანაცვლებენ ტრადიციულ საგანმანათლებლო რესურსებს. დიდი უნივერსიტეტები დებენ ლექციების ჩანაწერებს, საქართველოშიც არის ეს მცდელობები. მთავარი და სამწუხარო ისაა, რომ იმის მაგივრად, რომ ელექტრონული ტექნოლოგიები გიადვილებდნენ და გიიაფებდნენ შრომის და სწავლის პროცესს, ჯერჯერობით, ყველგან მხოლოდ გაძვირება/გართულებას ვხედავთ და მათ შორის, ჩვენთანაც.

დაახლოებით 7 წელია, სწავლების პროცესში ელექტრონული საშუალებების გამოყენებაში ექსპერიმენტებს ვაკეთებ. ყველაფერი ვცადე - ონლაინ ლექციები, რომელიც არ გამოვიდა. მიზეზი ბევრია. მაგალითად, შეიძლება დიდხანს ილაპარაკო და აღმოაჩინო, რომ ნახევარი აუდიტორია გათიშული ყოფილა - ჯერ-ჯერობით ინტერნეტ ხაზების სინქრონიზაცია არ ხერხდება. მერე ვცადე ლექციების ვიდეო-ჩაწერა, რაღაცას მივაღწიე კიდეც. ურთიერთობა მქონდა კოლეგებთან ევროპის და აშშ-ს სხვა უნივერსიტეტებიდან. ყველას ერთი და იგივე პრობლემა აქვს - სტუდენტი, მსმენელი ამბობს, რომ ეს მაინც არ არის ლექცია, არ მოსწონს - იმიტომ, რომ ლექციის მოსმენას არ ახლავს კომუნიკაციის შესაძლებლობა. მიუხედავად იმისა, რომ ადმინისტრაცია და პროფესურა ბევრ დროს ხარჯავს ლექციების ჩაწერაზე, ჩანაწერი მაინც არ ანაცვლებს ლექციას და პროფესორებს კვლავ უწევთ აუდიტორიაში შესვლა, ადმინიტრაციას - აუდიტორიის გამოყოფა ლექციისთვის და ფაქტობრივად, ორმაგი სამუშაო კეთდება.

ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, მაინც ვიპოვე ადგილი, სადაც სააუდიტორიო ლექციების წარმატებული ჩანაცვლებაა შესაძლებელი - ეს არის ფეისბუქი. სპეციალური, მაგრამ მარტივი ტექნიკით ჩავწერე ლექციები, ავტვირთე YouTube-ზე, გავაკეთე საიდუმლო ჯგუფი (ჩემი სტუდენტის გარდა სხვა რომ არ შემოვარდნილიყო) ფეისბუქზე, დავლინკე ფეისბუქის ჯგუფში YouTube-ის ფაილები და ყველა ჩემი სტუდენტი გავაწევრიანე ჯგუფში: ახლა ისინი ფეისბუქში მისმენენ და მიყურებენ მე და ჩემი ლექციის საპრეზენტაციო მასალის ვიდეოს, შემდეგ ფეისბუქში მისვამენ კითხვებს, აქვე ვპასუხობ, არის ცოცხალი ინტერაქცია, თან დროში არ ვართ შეზღუდულები. ამგვარად, ფეისბუქში ვატარებთ ლექციას. სემინარსაც, როგორც ამ მეთოდს დავარქვი, AuditoriumF-ში (Auditorium Facebook) ვატარებ: აუდიტორიას ვყოფ 10-12 კაციან ჯგუფებად, ვაწევრიანებ ფეისბუქის სასემინარო საიდუმლო ჯგუფში, ვაძლევ ჯგუფურ დავალებას, აქვე აკეთებენ პრეზენტაციას, ტვირთავენ და ამჯერად უკვე მე ვუსვამ კითხვებს. თვალნათლივ ჩანს მათი აქტივობა, მუშაობის პროცესი. რა თქმა უნდა, ინდივიდუალურ შეფასებებს ვაკეთებ აუდიტორიაში. თუმცა, შესაბამისი აპლიკაციის არსებობის შემთხვევაში, ამის გაკეთებაც იქნება შესაძლებელი AF-ში.

სტუდენტებს ეს მოსწონთ, რადგან იმის მაგივრად, რომ ადგნენ 06:30, გამოუძინებლები მოვიდნენ ლექციაზე - ამას უსმენენ სახლში, მგზავრობისას, საშუალება აქვთ გადაახვიონ, თავიდან მოუსმინონ, დამისვან კითხვები მეც და ერთმანეთსაც და ა.შ. ეს ძალიან კომფორტულია. ცხადია, ისინი უნივერსიტეტში მაინც მოდიან, რადგან უნივერსიტეტი მხოლოდ ლექციები არ არის - ეს არის პროექტები, კომუნიკაცია. მე განსაზღვრულ დროს აუდიტორიაში ვარ და მათ იციან, რომ ამ დროს შეუძლიათ ჩემი ნახვა და ლექციებიდან გამომდინარე თემებზე/იდეებზე პირისპირ საუბარი.

შემიძლია ვთქვა, რომ, როგორც ვიცი, ასეთი რამ პირველია მსოფლიოში და თქვენც პირველები იგებთ ამის შესახებ. თან კარგი ისაა, რომ AF (AuditoriumF) საშუალებას იძლევა ვუყურო, თუ როგორ მუშაობენ სტუდენტები - პრეზენტაციის დროს ერთმანეთთან კომუნიკაცია აქვთ და ეს ჩანს.

თეორიულად, ცუკერბერგს შეუძლია გააკეთოს ფეისბუქ-უნივერსიტეტი, ცხადია, სპეციალური აპლიკაციების შექმნის გზით. ეს საგრძნობლად აიაფებს განათლებას, ხელმისაწვდომს ხდის. როდესაც ლექციებს ამ გზით კითხულობ, არ გაქვს დილემა, რომელიც ნებისმიერ დიდ უნივერსიტეტს აქვს, როდესაც ადმინისტრაცია ირჩევს სტუდენტების რაოდენობასა და ლექტორის ხარისხს შორის: რაც უფრო მეტი სტუდენტი გყავს, მით უფრო ნაკლები ხარისხის ლექტორი ასწავლის მათ - უბრალოდ არსად არ არის იმდენი კარგი ლექტორი, რამდენიც სტუდენტი. AF იძლევა საშუალებას, მაქსიმალურად მაღალი დონის მეცნიერმა/პროფესიონალმა ასწავლოს მაქსიმალურად ბევრი რაოდენობის სტუდენტს. პოტენციურად ეს განმანათლებლობას ამოფარებული პროვინციალიზმის საფრთხესაც ანეიტრალებს.

აქვე შემიძლია ვთქვა, რომ თუ ეს სისტემა განვითარდა, საერთოდ მოისპობა სალექციო კურსების არჩევის სარეგისტრაციო სისტემა, რომლის ერთ-ერთი ავტორიც მე ვარ საქართველოში. მაგალითად, ჩვენს უნივერსიტეტში რეგისტრაციის სისტემა ირთვებოდა 11-12 საათზე. ისხდნენ სტუდენტები და ელოდნენ, რომ მოესწროთ დარეგისტრირება. ცხადია, ყველა ვერ ხვდებოდა იმ ლექციებზე, რომლებზეც უნდოდათ: მათი არჩევანი დროით და სივრცით არის შეზღუდული. შესაბამისად, AF პროექტის გლობალიზების შემთხვევაში, იქნება ნაკლები სტრესი, უფრო მეტი სტუდენტი მოხვდება იმ ლექციაზე, რომელზეც უნდა და ა.შ.

AF-ით იზრდება სწავლებს ხარისხი იმიტომ, რომ უკეთესი ლექტორები ასწავლიან. ჩნდება საშუალება, ასწავლონ თავად მკვლევარებმა/მაღალი დონის პროფესიონალებმა, რომელთაც, უშუალო საქმიანობით დაკავებულობის გამო, ლექციებისთვის ფიქსირებული დრო არ აქვთ ხოლმე.

ასევე კარგია ეს უნივერსიტეტისთვისაც, რადგან ათავისუფლებს აუდიტორიებს/სივრცეებს, რომლებიც უფრო პროდუქტიულად შეიძლება გამოიყენო. მოკლედ, ეს მეთოდი, 8 საუკუნის განმავლობაში პირველად, რადიკალურად ცვლის უნივერსიტეტის პროფილს.

რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია - ეს არის გზა უფასო უმაღლესი განათლებისაკენ - მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ლექციის წამკითხველი ფულს არ მიიღებს და აღარ გვეცოდინება, საიდან მოვიტანოთ კვლევის და განვითარების ფული: თუ ეს მეთოდი განვითარდა და გლობალური ხასიათი მიიღო, ამ ვირტუალურ სივრცეში განთავსებული რეკლამა ძალიან დიდ ფულს მოიტანს და გამოვა, რომ სწავლაში და კვლევაში სტუდენტი კი არ გადაიხდის ფულს, არამედ რეკლამის მომცემი, ხოლო რეკლამის მომცემი სტუდენტს კი არ გადაუხდის სწავლის ფულს, გადაიხდის რეკლამის განთავსებაში. ეს პერსპექტივა აქვს ფეისბუქის საგანმანათლებლო გამოყენებას. მთლიანად შეიცვლება სამყარო, რომელსაც მივეჩვიეთ: მომავლის უფასო განათლება აღმოცენდება არა სოციალისტური იდეებიდან და ქონების ექსპროპრიაციიდან, არამედ, საბაზრო ურთიერთობებიდან.

– მოკლედ - სტუდენტს ეჭრებით სივრცეში, სადაც ის დიდ დროს ატარებს - ფეისბუქში. სტუდენტებს ეს მოსწონთ?

– ძალიან მოსწონთ. ეს მათთვის კომფორტულია. თან ვისაც უნდა, აუდიტორიაშიც შეუძლია ჩემი ნახვა და საუბარი. გარდა ამისა, AF ზრდის სწავლის ხარისხს. ჩემი სტუდენტები უკეთეს პრეზენტაციებს აკეთებენ და ინდივიდუალური შეფასებებიც 25-30 პროცენტითაა გაუმჯობესებული, ვიდრე წინა წლების, „ჩვეულებრივი“ აუდიტორიის სტუდენტების შემთხვევაში.

– როგორ უყურებს ამას უნივერსიტეტი?

– არ ვიცი. პირველად ახლა ვლაპარაკობ ღიად. აქამდე მეთოდს ვამუშავებდი. კანონმდებლობას არ ვარღვევ. აუდიტორიაშიც ვარ განსაზღვრულ დროს და ველი იმას, ვისაც სურს მოსვლა და საუბარი. მოდის ის, ვისაც დამატებითი კონსულტაციები უნდა, ან რაიმე საკითხის/პროექტის იდეის განხილვა.

თან ეს სისტემა იმითაც არის კარგი, რომ კარგი სტუდენტის იდენტიფიკაციას უკეთ აკეთებ, ვიდრე აუდიტორიაში, შეზღუდულ დროში.

 – რა ახალი მიგნებები გაქვთ, რაც ფეისბუქ ლექციებს ატარებთ? როგორია დღეს ჩვენი სტუდენტობა?

– ჩემთვის, როგორც განათლების მკვლევარისთვის, ამ გზით ბევრი საინტერესოს ნახვა შეიძლება. მაგალითად, ჩვენი ახალგაზრდები, სკოლაში მიღებული განათლებიდან გამომდინარე, ცოტა უცნაურად აღიქვამენ სიტყვა ”თეორიას” - სრულიად დარწმუნებულები არიან, რომ თეორია არის ის, რისი დასაბუთებაც არ შეიძლება. ეს არ არის მათი პრობლემა, ეს ჩვენი განათლების სისტემის პრობლემაა, როდესაც ახალგაზრდების უმეტესობა ამაში დარწმუნებულია. მაგალითად, როცა ეუბნები - მიპოვე ადამიანის წარმოშობის თეორიები და გააკეთე პრეზენტაცია, იწყებენ ადამის და ევას ამბით. ჰგონიათ, რომ ეს არის თეორია, რომელიც თეორიაა იმიტომ, რომ არ საბუთდება. განათლების სიტემის პრობლემაა, როდესაც ადამიანი სკოლიდან მოდის და არ იცის განსხვავება თეორიას და ამბავს შორის.

– რაზე შეიძლება ამ AuditoriumF-მა იმოქმედოს უარყოფითად?

– საფრთხე მხოლოდ და მხოლოდ პროვინციალებს ემუქრებათ - ზემოთ რომ ვისაუბრეთ, კოპირება რომ წარმატების ერთადერთ გზდ მიაჩნიათ: AF-ის შემთხვევაში მათი საჭიროება სულ უფრო და უფრო შემცირდება. ეს გლობალური პროექტია და ცვლის განათლების მთელ სისტემას. მიუხედავად იმისა, რომ როგორც ვიცი, ეს ჯერ არავის უცდია, ვფიქრობ, განათლების მომავალი ასეთია.

AF-ის პლუსი კიდევ ისაა, რომ საშუალებას იძლევა, ყველა ქვეყანაში გქონდეს ძალიან მაღალი დონის განათლება. ყველგან არიან მაღალი დონის მეცნიერები, მაგრამ პრობლემა ისაა, რომ ყველგან - შეფარდება კარგ მკვლევარებს/პროფესიონალებს და სტუდენტებს შორის - უარყოფითია: სტუდენტები ყველგან ბევრით მეტნი არიან. სწორედ ამის გამო, არა მარტო საქართველოში, ხდება განმანათლებლობის პროვინციალიზმით ჩანაცვლება. ეს სისტემა ქმნის შესაძლებლობას, გასწავლონ მეცნიერებმა და მაღალი დონის პროფესიონალებმა და არა მათგან ათი, ოცი საფეხურით დაშორებულმა ლექტორებმა. ეს არა მხოლოდ აიაფებს, არამედ, ამავე დროს, ზრდის სწავლების ხარისხს.

იცით რატომ არ ვითრდება AF მიმართულება? თანამედროვე აზროვნებას ჰგონია, რომ სოციალური ინტერაქციის, კომუნიკაციის უნარი და კოგნიტური უნარი სხვადასხვა რამაა, არადა ეს ორი - ერთი და იგივეა. მე-20 საუკუნეში განათლების ყველა თეორია აქეთკენ მიდიოდა. ის, რაც მე გავაკეთე - AuditoriumFacebook - არის, უბრალოდ, ამ ორი რამის - სოციალური ინტერაქციის სივრცის (Facebook) და განათლების სივრცის გაერთიანება.

კიდევ ერთი მიზეზი, რატომ არ მომხდარა ეს აქამდე, ელექტრონულ სამყაროში რეალობის კოპირების უშედეგო მცდელობებია: თუკი არსებობს ახალი გლობალური ტექნოლოგია, ძველი რეალობის კოპირებას აზრი არ აქვს. უნდა შექმნა ახალი რეალობა. ეს გააკეთა ცუკერბერგმა - შექმნა სოციალური ინტერაქციის ახალი განზომილება. AuditoriumF კიდევ ერთი ახალი, ქვე-განზომილების შექმნაა ამ ახალი განზომილების შიგნით.

– რა გავლენას იქონიებს ეს ყოველივე პოლიტიკურ კულტურაზე?

– საყოვლეთაო, მაღალი ხარისხის და იაფი/უფასო განათლების გზით, რა თქმა უნდა, მივიღებთ განათლებულ ამომრჩეველს, რადგან ეს არის საშუალება ყველას, ხაზს ვუსვამ, ყველას, ვისაც ეს სურს, მივცეთ მაღალი დონის განათლება, სადაც ინტერნეტი და ფეისბუქია. ხოლო ყველა მაღალი დონის მკვლევარს და პროფესიონალს - საშუალება ასწავლოს ისე, რომ არ მოწყდეს და დააზიანოს მისთვის მნიშვნელოვანი საქმე.

 

 

maia chalaganidze
სხვა სიახლეები
22 ოქტომბერი, 2016 ნიკა რურუა: ამ ბრძოლით ხელისუფლებას საკუთარი სიბრიყვისგან და მომავალი შეცდომებისგან ვიცავთ
01 მარტი, 2016 აკადემიური წერის კულტურა, ნაფიცი მსაჯულები და გენდერული კვოტირება
18 თებერვალი, 2016 ევროპა იბრუნებს ვაჟა ფშაველას
26 იანვარი, 2016 რომან გოცირიძე: გაზპრომი პოლიტიკური იარაღია რუსეთის ხელში
01 ივლისი, 2015 მთავრობა არის უუნარო, წარუმატებელი, არაეფექტური და უკვე ძალზე არაპოპულარულიც
15 მაისი, 2015 დღეს სახელმწიფო ღარიბი ხალხის სურვილებზე დგას
28 აპრილი, 2015 ”შესაძლოა, გვიან შემოდგომაზე დამძიმდეს მდგომარეობა”
24 აპრილი, 2015 ”თუ ტარიფი არ გაიზარდა, მომავალი ზამთარი იქნება ბნელი და ცივი”
17 აპრილი, 2015 პროკურატურის უგუნურება, რომლითაც სახელმწიფო ზარალდება
07 აპრილი, 2015 ზურაბ ჭიაბერაშვილი: ”სერგეენკომ შემოგვაპარა, რომ ჯანდაცვის საყოველთაო სისტემა უნდა შეიცვალოს”